EvripidesKarseras

O Τόνι πήρε το όπλο του*

2012-03-16T11:36:00.002Z

Law on euthanasia challenged by Tony Nicklinson case

**Ο τίτλος είναι παράφραση απο το βιβλίο Johnny got his gun* του Dalton Trumbo. Ομώνυμη ταινία του 1971. Επίσης το τραγούδι Οne των Metallica απο τον δίσκο And Justice for All.

Όποιος νομίζει ότι εν εγωιστής να σηκώσει το φτίν του.

Rock star in 4 chords

2012-03-16T10:38:00.002Z

Παίξε μας την, άκου τες παπαριές σου....

C | G | Am | F |

10 μέρες

2012-03-15T11:44:00.000Z

Τις τελευταίες:

10 ημέρες

ή

10*24 ώρες

ή

10*24*60 λεπτά

είχα ΖΩΝΤΑΝΕΣ συζητήσεις με:

1) τον επιβλέπων μου ~ περίπου 1 ώρα

2) την γεναίκα στην υπεραγορά ~ περίπου 20 δευτερόλεπτα

3) κοπελλούα στο φαρμακέιο ~ περίπου 10 δευτερόλεπτα

4) ελεγκτής στο τραίνο ~ περίπου 3 δευτερόλεπτα.

5) πωλητής στον κινηματογράφο ~ περίπου 10 δευτερόλεπτα

Ακόμα πάμε. Γράφε τα να τα θυμάσαι. Κρέμμαστα στον τοίχο μαζί με τα "παράσημα" σου. Οι τοίχοι είναι 6 στον αριθμό. Αλλά η που κατω μου πρέπει να μεν μετρήσει το τταβάνι μέστους τοίχους της διότι έτσι θα έχουμεν μετρήσει τον ίδιο τοίχο 2 φορές. Πρέπει να συνεννοηθούμε για τούτο όταν θα μετρούμε τοίχους. Welcome to the...ααα άισε σε άλλη ανάρτηση.

Ένα απόγευμα θολό....

2012-03-12T20:48:00.001Z

Ένα απόγευμα θολό και φωτεινό. Ένα απόγευμα που έρχεται την ίδια ώρα σαν όλα τα άλλα απογεύματα. Σαν τα παλιά απογεύματα τα αγαπημένα, τα ζεστά. Μεστό. Ένα αεροπλάνο ισορροπούσε στην ρωγμή που άφηνε ανοικτή ένα τεράστιο σύννεφο, καθώς απο πίσω δραπέτευαν οι θλιμμένες αχτίδες του ήλιου που έδυε. Πίσω του άφηννε μια ατέλειωτη ουρά καθως έσκιζε τον έβδομο ουρανό. Η ουρά έκλεβε λίγο απο το χρώμα του ουρανού. Θαρρούσε κανείς πως ήταν δεμμένο απο μια πολύχρωμη κλωστή και πως σε λίγο η κλωστή θα ξετύλιγε μέχρι τέρμα το σφιχτό κουβάρι της και το αεροπλάνο θα αφηνόταν ελέυθερο να πάει όπου τραβούσε η ψυχή του.

Ένα απόγευμα σαν και αυτό ο ήλιος ζέσταινε τις κρύες σκέπες. Οι τεράστιοι γλάροι και τα στρουμπουλά περιστέρια έψαχναν το ιδανικό μέρος να περάσουν την κρύα νύχτα του Μάρτη. Η άνοιξη βλέπετε έφταννε. Όπου να' ναι θα άπλωνε το λεπτό της χέρι με το σταρένιο δέρμα και θα χτυπούσε το ξωπόρτι μας. Εμέις θα της ανοίγαμε με χαρά το σκουριασμένο κάγκελο, αυτό θα έτριζε και λίγη απο την μπλέ μπογιά θα ξέφτιζε αποκαλύπτοντας δεκάδες τόνους μπλέ απο τις προηγούμενες χρονιές. Απο τα ξανθά της μαλλιά θα ξέφευγαν ανθοί αμυγδαλιάς και αρώματα δροσερά, μεθυστικά. Τιτιβίσματα απο χελιδόνια και λεκέδες απο γρασίδι και γόνατα σκισμένα και μυρωδιά απο ζεστό ψωμί απο τον φούρνο της γιαγιάς.

Σε ένα παράθυρο εδώ πιο κάτω ένας μαθητής χαζεύει. Θαμπώννεται απο την ομορφιά και απο το χρώμα. Ο νούς του βρίσκεται όπουδήποτε αλλού εκτός απο τους πίνακες πολλαπλασιασμού που έχει μπροστά στο γραφείο του. Μόλις έμαθε το 9. Το 10 ήταν εύκολο, το 11 επίσης αλλά το 12 ήταν ο μονόκερός του. Ποτέ δεν ήταν καλός στα μαθηματικά. Η μαμά ετοιμάζει το δείπνο. Σπάνια κάθονταν στο τραπέζι όλοι μαζί. Χαζεύει πότε-πότε τον κήπο σκαρρώνοντας το επόμενο παιχνίδι αλλά το βλέμμα του ολοένα καρφώννει τον ουρανό. Δεν ξέρει πως να το εξηγήσει. Το απόγευμα καίει κάτι μέσα του, κάτι δυνατό, κάτι ανεξήγητο κάτι αληθινό. Κάτι σημαντικότερο απο τους πίνακες πολλαπλασιασμού και την ορθογραφία. Η μαμά του τον φωνάζει ακριβώς πάνω στην ώρα. Πείνασε. Ήξερε πως το απόγευμα ήταν διαφορετικό απο τα υπόλοιπα. Ηξερε πως σε λίγο θα τελέιωννε το δείπνο και πως το απόγευμα θα πέθαινε. Ευχήθηκε να το έβρισκε ξανά άυριο. Το 12 τον δυσκόλεψε.

Λίγο πιο πέρα σε μια μικρή σοφίτα μια κοπέλλα μιλαέι στο τηλέφωνο. Σουλατσάρει συνεχώς μέσα στο μικρό δωμάτιο με τις ρόζ κουρτίνες. Πρέπει να είναι κάπου στα 16. Στο τηλέφωνο λέει όλα εκέινα τα σημαντικά της εφηβείας, αυτά που σε λίγα χρόνια θα έρθουν ανάποδα και ύστερα θα φτιάξουν και πάλι και μετά και ξανά και άυριο. Θα λεέι για το αγόρι που την κοιτάει επίμονα τα διαλέιμματα. Ίσως να λεέι πως είναι ένας βλάκας και μισός. Ίσως αυτή να θέλει τον Νίκο ή τον Παύλο. Αλλά πάλι ίσως να λέει πως όλα θα φτιάξουν και πως ο πατέρας της θα επιστρέψει και οι γονείς της θα ξανασμίξουν. Σταματάει μπροστά στο μισάνοιχτο παράθυρο. Αλληθωρίζει. Εχει γευτεί λίγη απο την ανάσα του δειλινού. Ανοίγει το παράθυο. Στέκεται ακίνητη. Κοιτάει. Τα χείλη της δεν σαλέυουν. Η φίλη της την καλέι. Τώρα φωνάζει. Μέσα στα μάτια της καθρεφτίζεται η ουρά που αφήνει πίσω του ένα αεροπλάνο. Ο ήλιος της κλείνει το μάτι καθώς ανακλάται στα τζάμια του αεροπλάνου. Σαστίζει. Για κάποιο λόγο ανεξήγητο δακρύζει.

Στο πιο κάτω δρομάκι μία πόρτα κλείνει βιαστικά. Ένας τύπος είχε αργήσει. Μπαίνει σε ένα ταξί. Οδηγός. Οδηγός ταξί. Η βάρδια η νυχτερινή είχε καθυστερήσει μιάμιση ώρα. Άνθρωπος και αυτός. Στο παράθυρο του σπιτιού και πίσω απο την κλαδωτή κουρτίνα μια γυναίκα προσπαθεί να μαζέψει το τραπέζι. Στο βρεφικό κρεβάτι ένα βρέφος. Μικροσκοπικό αλλά θα τα καταφέρει είπαν οι γιατροί. Το παλίο κασεττόφωνο παίζει μια παλιά κασέτα με τα τραγούδια που της κρατούν συντροφιά. Σιγοτραγουδά όπως κάνει συνήθως για να διώχνει το μαράζι. Πάνω στο μικρό τραπέζι ανάμεσα σε ψίχουλα απο το ψωμί που έψησε χθές η γιαγιά αχνοφένεται το αποτύπωμα της κουρτίνας που βγάζει ο αδύναμος πλέον ήλιος. Το τραγούδι σταματάει και η κασέττα άρχισε να γυρίζει προς τα πίσω αυτόματα. Τι σου είναι η τεχνολογία, σκέφτηκε. Κοντοστάθηκε. Κοιταξέ τα εκατομμύρια κόκκους σκόνης που έπεφταν στην παγίδα του ήλιου καθώς έκοβε το μικρό σαλόνι στα δυο. Το βρέφος έκλαψε. Το πήρε στην αγγαλιά της καθώς άρχισε ξανά το πρώτο τραγούδι της κασέττας. Σιγοτραγουδάει καθώς γυροφέρνει στους διαδρόμους.

Αυτό το απόγευμα. Σήμερα. Χθές. Αύριο και ξανά. Κάθομαι στο πρώτο σκαλί της ανεμόσκαλας που γυροφέρνει όλους μας. Ζεσταίνομαι απο τον ήλιο όσο μπορώ καθώς μετράω τους τεράστιους γλάρους και τα στρουμπουλά περιστέρια. Προτού το καταλάβω έγινε νύχτα. Μού έρχεται ένα τραγούδι στο μυαλό και προσπαθώ να το ζωντανέψω. Η κιθάρα πλέον δεν ακόυγεται το ίδιο. Ίσως να' ναι ξεκούρδιστη σκέφτηκα. Δεν ήταν. Φοβάμαι να ανοίξω τον φάκελλο στον υπολογιστή που μέσα κρύβονται τα παλιά τραγούδια. Αν τον ανοίξω θα εξαπολυθούν πολλά. Είναι τραγούδια που άκουγα σε εποχές όμορφες. Σε απογεύματα γεμάτα. Σε ηλιους ζεστούς και βραδιές δικές μου. Σε μέρες που αυτοκτόνησαν. Σε ώρες που έγιναν στάχτη και στήλη άλατος καθώς έφευγα απο την Καναά. Σε λεπτά που έγιναν νυχτερίδες και έμειναν κρεμμάμενες στα βαθειά σπήλαια του μυαλού.

Το απόγευμα ήταν ζεστό. Μεστό. Θολό.

Vorsicht

2012-03-12T09:42:00.002Z

Κρίνεις γεγονότα μυωπικά. Κρίνεις την έκβαση και την παρούσα κατάσταση με βάση τα πιο πρόφατα δείγματα. Βλάκα.

Το πείραμα ακόμα στέκει. Πρέπει να στέκει, αλλιώς .....γκόοοοοολ, θαύματα γινονται απόψε εδώ κυρίες και κύριοι, το πλήθος έχει ξεφύγει.....

Πρέπει να εν πείραμα αλλιώς έφατην.

Που λαλείς, στέκει. Περίεργες οι μάζες αλλά ακόμα πιο ηλίθια μέσα στην εξυπνάδα τους τα σμήνη. Η φύση έχει τελειοποιήσει την τεχνική της συσταδοποίησης και της ανάθεσης σε ομάδες ακόμα πριν τα πρωτεύοντα κατέβουν απο τα δέντρα και οι υπόλοιποι πίθηκοι αρχίσουν να τους χλευάζουν. Είσαι κρίμα.

Για παράδειγμα ανήκεις σε μια ομάδα ανθρώπων εως ότου η απόσταση σου απο τον μέσο αυξηθεί τόσο όσο η έλξη προς μια άλλη ομάδα γίνει μεγαλύτερη. Αυτό γίνεται εν γένη. Απο τα μικροσκοπικά μέχρι και τα αχανή βαρυτικά πεδία του εξώτερου διαστήματος. Αυτό γίνεται αν παρατηρήσεις κλίκες κόσμου όταν βγείς έξω:

1) Δεν το παρατήρησα ποτέ μιας και δεν βγαίνω καθόλου συνεχώς. Έπιασες την τετραπλή αντίφαση όξα ;

2) O κόσμος αλλάσσει συστάδες χωρίς να το πάρει πρέφα. In your fuckin' face, Captain Obvious to the rescue.

Παράδειγμα 1 - Στο δημοτικό

Στο δημοτικό έκαναν παρέα όλα τα παιδιά απο την ίδια τάξη αλλά πιο - H EPITOMH TOY COOOL - να είσαι σε πιο μικρή τάξη και να κάνεις παρέα με μεγαλύτερούς σου. Ή έκαναν παρέα όλοι μαζί όσοι είχαν αγοράσει τα παπούτσια που διαφήμιζε χθές βράδυ η τηλεόραση.

Παράδειγμα 2 - Στην έξοδο (μακεδονίας μετά τα kfc, εεεε....ναι ναι που του φούη πάνω, όι ρε κουμπάρε εν σε περιπαίζω)

Είσαι 22-23 χρονών θέλεις να πάεις έξω, ακούεις μέτταλ, headbanging is ur style bitch u were born to headbang your bloody brains outta ur goddammmn skull girl. Πού θα πάεις, πού θα πάεις ; Aμέσως τζιαμέ που ακούουν μέτταλ. Συστάδα #1, κατασκευή ολοκληρώθηκε με επιτυχία, αρχικοποίηση παραμέτρων, κατάσταση υγείας μελών συστάδας: εγκεφαλικά νεκροί.

Τα ίδια ισχύουν και για τους υπόλοιπους που αρνούνται να ακούσουν μέτταλ και ακούουν κάτι αλλο ή δεν ακούουν απολύτως τίποτε ή ακούουν φωνές του σατανά την νύχτα πριν να ππέσουν. Ατυχία μεγάλη η τελευταία συστάδα μιας και ο Σατανάς είναι προβλέψιμος.

Ας πούμε γιατί να πάμε να φκούμε κάπου που δεν εξαναπήαμε επειδή εν παίζει την μουσική μας, αν ήμασταν κουφοί εν θα πηαίνναμεν πούποτε, ή γιατί να πάμεν τζιαμέ ρε κουμπάρε εν έσhει shhhίστον.

Προσοχή που λαλέι τζαι ο τίτλος. ΕΝ κρίνω κανέναν. Τούντα πράματα εν ακούσια που γίνουνται. Στην βίλλα μας και μας κωστής παλαμάς, τζαι αν παέις έξω τζαι αν μεν πάεις.

Παράδειγμα 3 - Στις σχέσεις με το αντίθετο φύλο, φίλο, φίλη φιλλακούθκια stainless steel, 26 χρονών εν γυρέφκω φίλους και λοιπά.

'Nough said. Captain obvious is on a roooolllllll.

Παράδειγμα 4 - Στο πανεπιστήμιο

Τα geeks με τα phreaks, με τους χάκερ, με τους σπαστικούς με τους άλλους πον θκιαβάζουν. Όί ρε μαλάκα εννα του πω τζείνου ? ήντα τσααςς να μου δώκει σημειώσεις, έπιαεν 9 στο μάθημα "αστροπυρηνική φυσική με εφαρμογές στην σύντηξη πυρήνος ουρανίου και τη μαγειρική χωρίς αλάτι". Συστάδα επίσης αποτελούν όσοι επαίζαν video games ή pro. Το pro εννεν παιχνίδι EN KALLOS STON EGKEFALON. Τωρά έκαμα αμέσως συστάδαν επαρατήρησες το ? Επήες να πέις ας πούμεν πως εσένα αρέσκει σου το pro τζαι εγώ τωρά δαμέ κατηγορώ το οπότε εν θα με καλέσεις στο πάρτυ που εννα κάμεις τζαι που νναν τζείνη που μου αρέσκει, έννεν.

Άτομα μίας συστάδας μπορεί να ανήκουν σε άλλη συστάδα υπο διαφορετική μεταβλητή συσταδοποίησης.

Παράδειγμα 5 - Οι βλάκες και οι έξυπνοι

....you guessed it. Captain Obvious strikes back.

Εκουράστηκα. Give me my wings na teleiwnoume, the fire is long enough.

Παράδειγμα 6 - Η λίστα δεν είναι εξαντλητική αλλά με εξάντλησε.

Οι ανθρώποι που καταλαμβαίνουν τον άλλον και οι ανθρώποι που δεν τον καταλαμβαίνουν. Αλήθκεια εν η πιο διασκεδαστική συσταδοποίηση eveeeerr (με προφορά βυζόμπαλας, ξανθής και τσίχλα ανάμεσα στον άνω-κάτω γομφίο). Ας πούμε τι γίνεται αν ανήκεις στην κατηγορία που ενδιαφέρεται αλλά ενδιαφέρεται όπως λέει για κάποιον που ανήκει στην άλλη συστάδα. Τι σημαίνει, την έκατσες. Ας πούμε δεν φακκά ούτε και μιαν πούτσαν. Για πόσο το άτομο τούτο θα παραμείνει στην συστάδα του όπου όλοι ενδιαφέρονται για τους υπόλοιπους. Μέχρι πότε θα πέι στη βίλλα μου για τον τάδε. Όταν έρθει εκέινη η μαγική στιγμή αλλάζει συστάδα. Ενώ παλιά ήταν σε κάποια άλλη. Συστάδα.

Οι συστάδες δεν είναι ντετερμινιστικές. Ούτε τες ορίζεις. Αλλά σε καθορίζουν στις διακριτές στιγμές της ασήμαντης ζωής σου. Σημαίνει υπαρχει κάτι άλλο. Κάποιοι άλλοι άξονες πάνω στους οποίους μπορείς να πεις με σιγουριά, τα πράγματα έτσι είναι. Ένα λεξικό με λέξεις, που αν με τις οποίες φτιάξεις προτάσεις δεν θα υπάρχει καμία αμφισημία και όλα περιγράφονται με απόλυτη ακρίβεια.

Αν το έβρει κανένας, παραγγείλετε μου 2.

Ένα wah pedal....

2012-03-11T14:26:00.002Z

και μια ηλεκτρική κιθάρα ψάχνουν την μητέρα τους..... Παρακαλείστε όπως επικοινωνήσετε με τον πλησιέστερο αστυνομικό σταθμό και συνομιλήσετε με τον φαρμακοποιό for the prescribed Aenema and for smooth operation of you rectum. Α kind social message by your own truly.

To original απο Lynyrd Skynyrd ρε ρίφιν του μπάρ Pou akoueis mousikin gia euxaristhsh.

Can't get out

2012-03-11T13:24:00.004Z

don't have the power captain.

Με σύρματα με τίποτε

2012-03-11T10:39:00.000Z

They Live

2012-03-10T19:49:00.000Z

I have come here to chew bubble gum and kick ass....and I am all out of bubble gum.....

Γιατί κουράζομαι....

2012-03-10T12:27:00.003Z

Kουράζομαι απο:

5) υποσχέσεις ξεκλείδωτες

2) φιλίες παντός εδάφους

64) impromptu εκφάνσεις οικειότητας (το Impromptu εν λίνκ ρε παίχτη)

9) ενδιαφέρων ατόφιο

1) αλήθειες και ψέματα (μεν τα ξαναλαλούμεν, είπαμεν τα παλιά)

0) εμένα

-13) να είμαι on-line, (πρόσεξε το κόμμα, στις προηγούμενες γραμμές δεν είχε)

4) να είμαι οn-the-line

1) την άρνηση στο τυχαίο

3-1j) απο σλκηρούς του Μiami Vice

8) ανθρώπους που δεν κατουρούν έστω και λίγο

- Ε.....ναι εγώ μιλώ

- Ναι, θα ήθελα να αφιερώσω το επόμενο τραγούδι στες γειτόνισσες μου που τους αρέσκει πολλά, έτσι για να ξυπνήσουν όμορφα σήμμερα πον Κυριακή, μέρα του Θεού τζαι της ξεκούρασης. Ναι, συγχαρητήρια για την εκπομπήσσσας πιάννει τζαι δακάτω στο ανάθθεμα ναι καθάρα σhιόνι, τσαΐνα....

All that is, ever
Ever was
Will be ever
Twisting
Turning
Through the never

Για οιεσδήποτε επεξηγήσεις, σχόλια, παρατηρήσεις και τυχών δωρεές παρακαλώ απευθυνθείτε στον πλησιέστερο αστυνομικό σταθμό και ζητήστε απο τον φαρμακοποιό καθαρτικό πρωκτικής χρήσης και απολαύστε ελέυθερα. Μια κοινωνική προσφορά απο τις σερβιέττες always που χρόνια τώρα πουλούν φτερά και σιγουριά σε κουτί.

Murray by the window....

2012-03-09T20:16:00.002Z

We're a lie...... you and I
We're words without a rhyme

90's

2012-03-09T12:00:00.000Z

Όποιος το άκουεν που ήταν γυμάσιο να σηκώσει το σhέριν του !

http://www.youtube.com/watch?v=khanon-mFzg&feature=endscreen&NR=1

I'm

2012-03-09T08:58:00.000Z

the evidence.

Γυναίκα

2012-03-08T10:33:00.000Z

<Προσποιήσου ότι διάβασες κάτι ωραίο, συγκινητικό και παρακινητικό για την μέρα της γυνάικας* και ένιωσες καλά αν είσαι γυνάικα* για να πάει η μέρα σου καλά. Άυριο να το ξεχάσεις και να γκρινιάζεις το ίδιο με πριν να διαβάσεις αυτά τα ωραία λόγια.>

*όπου "γυνάικας" βάλε αρμόζουσα περιγραφή επετείου.

Σημέιωση του συγγραφέα:

Το παρών κέιμενο μπορέι να χρησιμοποιηθέι δια πάντες τις εορτές και επΑΙτειακές** ημερομηνίες ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΜΟΥ ελέυθερα χωρίς φόβο και κανένα πάθος. Γράφτηκε με περίσσεια προσοχή, ευρηματική τεχνοτροπία με συγγραφικά τεχνάσματα που ανάπτυξα κατά καιρούς με απώτερο σκοπό να προκαλέσω την αυθόρμητη υπερλειτουργία του δακρυγόνου αδένος δια την εκάστοτε περίπτωση.

**το ορθογραφικό λάθος αποτελέι "ποιητική αδεία" ή αηδία.

Κάττοι

2012-03-08T01:44:00.003Z

Midnight
Not a sound from the pavement
Has the moon lost her memory?
She is smiling alone
In the lamplight
The withered leaves collect at my feet
And the wind begins to moan

Memory
All alone in the moonlight
I can smile at the old days
I was beautiful then
I remember the time I knew what happiness was
Let the memory live again

Daylight
I must wait for the sunrise
I must think of a new life
And I musn't give in
When the dawn comes
Tonight will be a memory too
And a new day will begin

Touch me
It's so easy to leave me
All alone with the memory
Of my days in the sun
If you touch me
You'll understand what happiness is

Οδηγού ταξί στο επάγγελμα...

2012-03-03T11:04:00.001Z

Άνοιξη άλλη που θα' ρθει πάλι, θα αναστηθείς,
μ' αν είναι Μάρτης πάλι ο Αντάρτης, θα σκοτωθεί

Κι' απ' τον Απρίλη σύντροφοι φίλοι σ' άλλη θωριά,
γέμιζουν βόλι, χτυπάνε όλοι κάμπαναριά

Μ' άνοιξη άλλη δεν ήρθε πάλι, ν' άναστηθεί
και είναι Μάρτης κι'ο νιός Αντάρτης νεκρός θα ζεί

Μ' άνοιξη άλλη δεν ήρθε πάλι, ν' άναστηθεί
και είναι Μάρτης κι'ο νιός Αντάρτης νεκρός θα ζεί

Και εκεί απάνω σαν θα πεθάνω, τους είχε πεί:
"θέλω να παω κρασί στο χάρο, να κεραστεί"

Να τον μεθύσω και να γυρίσω, μ' άλλα φτερά
κι' όλοι αντάμα μπροστά στο τάμα, στον Μαχαιρά

Μ' άνοιξη άλλη δεν ήρθε πάλι, ν' άναστηθεί
και είναι Μάρτης κι'ο νιός Αντάρτης, νεκρός θα ζεί

Μ' άνοιξη άλλη δεν ήρθε πάλι, ν' άναστηθεί
και είναι Μάρτης κι'ο νιός Αντάρτης, νεκρός θα ζεί

Στίχοι - Σπύρος Κέττηρος
Μελοποίηση - Μάριος Τόκας

Λάβετε φάγετε, τούτο εστί το σώμα και το αίμα μου.
Το σώμα και το αίμα του Γρηγόρη Αυξεντίου. - 3 Μαρτίου 1957

Δίκτυα

2012-02-29T15:52:00.000Z

Στόματα με βουβές φωνές,
βγαλμένες απο κάτι χοάνες τεράστιες,
με φθόγγους ακατάληπτους και δειλούς,
σαν σκορπισμένες σταγόνες νερό σε κοκκινισμένο μέταλλο.

Χορδές φωνητικές,
που έχουν γίνει σύρμα απο χαλκό,
και πεδίο μαγνητικό σε στρόβιλους αόρατους,
ακατανόητους απο ανθρώπινο νου.

Φωνές και κραυγές,
κουβαλούν μοναξιά και λήθη στις πλάτες τους,
καμπυλωμένες απο του χρόνου την θεόρατη έλξη,
θλίβονται στης ύλης την αέναη αμαρτία.

11:11

2012-02-28T01:29:00.000Z

...He wandered through his cell, to which he had returned after the uproar of the trial; six and a half steps to the window, six and a half steps back. When he stood still, listening, on the third black tile from the window, the silence between the whitewhased wall came to meet him, as from the depth of a well. He still did not understand why it had become so quiet, within and without. But he knew than now nothing could disturb this peace any more....

Έντεκα και έντεκα. Σε 12 ώρες περίπου θα βρίσκεσαι στο χείλος. Θα βρίσκεσαι εκέι που όλα τελειώνουν. Αν κατεβαίνεις ένα κατήφορο λές ότι κατηφορίζεις, αν στη ζωή οδέυουμε όλοι προς τον θάνατό μας τότε γιατί λέμε πως ζούμε ; Η ζωή σου θα έπρεπε τότε να συγκεντρώνεται σε εννέα περίπου μήνες. Τα έχουμε ξαναπέι, ξέχασες. Σε λίγες ώρες, ένα ζεστό μεσημέρι με ελαφριά βροχή θα έχεις δεί το πρώτο φως του ήλιου. Ο ηλιος πάντα δύει. Σε ελάχιστες ώρες θα σημάνεις την χαρά. Σε λίγες ώρες θα έχεις σημάδι. Θα έχεις 2 μάτια, 2 χείλη, 2 πόδια, 2 χέρια "Κυρία μου συγχαρητήρια, μικροκαμωμένο αλλά θα τα καταφέρει". Γειά σου.

Κάθε φορά τα ίδια τραγούδια. Τα ακούω ακόμη και όταν δεν παίζουν. Τα ακούω και όταν κοιμάμαι. Τα ακούω και όταν ακούω κάτι άλλο. Έφυα.

Πρόσεχε τι έυχεσαι.

Κάθομαι σε ένα γραφείο. Κοιτάζω έξω την απέναντι πολυκατοικία. Όλα μοιάζουν εξωκοσμικά. Πλησιάζω το τέλος 5 χρόνων σπουδών. Έχω σκοτωθέι. Μετα βίας κρατώ τα βλέφαρά μου ανοικτά. Κοιτάζω τις αχτίδες του ήλιου. Φασαρία στην κουζίνα αλλά ο ήλιος θέλει να πάει για ύπνο. Αφήνει πίσω τις τελευταίες θνησιγενής αχτίδες. Αυτές που ποτέ δεν καίνε επείδή θα ζούν για πάντα. Αυτές που θυμάσαι πάντα. Αλήθεια, ποιός θυμαται μεσημέρια; Μόνο βασιλέματα. Αυτές είναι που σου λένε πως αύριο θα' ρθούν ξανά. Αυτές σκαλίζουν επίμονα μέσα σου το υγρό χώμα για να σπέιρουν. Έφυγα.Έυχομαι μαγικό τζίνι να με πάρεις κάπου αλλού. Να με λυτρώσεις. Θέλω μια άλλη ζωή. Θέλω... Θέλω την αρχή και το τέλος σε ένα. Δυο σε ένα. "....Το πιο ισχυρό απορρυπαντικό μέχρι στιγμής κυρίες και κύριοι, προστασία στον κάδο, το συνιστούν 375698321 κατασκευαστές πλυντηρίων, παντοδύναμο κατά των λεκέδων, λάσπη, χώμα, ιδρώτας, αίμα....", η τηλεόραση είναι στην διαπασών. Σε λίγο θα παίζει η πρώτη καθυστερημένη σειρά της βραδιάς. Η πολυκατοικία χάθηκε στο πηχτό σκοτάδι. Μυρίζομαι το τελευταίο κύμα. "Ρε, θέλεις φαί...; ". Θέλω να φύω. Έχω πράματα ατέλειωτα. Νιώθω στα γυμνά μου πόδια την πρώτη βραδυνή νοτιά που δραπετέυει απο το ανοιχτό παράθυρο. Γειαά σου. Κλίνω το κεφάλι στο μικρό γραφείο φτιαγμένο απο φθηνή ξυλέια σε κάποιο κινέζικο εργοστάσιο απο τα χέρια μιας μικροκαμωμένης ασιάτισας και εύχομαι να ήμουν στο λιωμένο στρώμα λίγα βήματα πιο πέρα. Κλίνω το κεφάλι υμών κύριε και έυχομαι στο τζίνι να ήμουν κάπου αλλού. Ησυχία.

Πρόσεχε τι εύχεσαι.

Σηκώνω το κεφάλι. Αντικρύζω... Κάτι. Μια ησυχία. Το τζίνι απάντησε. Το τζίνι πραγματοποιεί και τις πιο απίθανες επιθυμίες. Το τζίνι. Χάθηκε. Χάθηκες. Ησυχία. When we made love, you used to cry.... Φάκιννν' έλλ mate. Αύριο πάλε. Γειά σου.

All I do is keep the beat....

Ο ρυθμός. Ο ρυθμός ο δικός μου. Ο ίδιος. Ο ένας. 120 παλμούς το λεπτό. Μάμμα εννα γίνω καλά. Ναι. Μάμμα, νομίζω, εννα δώκω μέσα, νιώθω μεγάλος, νιώθω ότι τα πόθκια μου εν τεράστια. Έννεν τίποτε αγάπη μου. Ενα γίνεις καλά ντάξει. Ασσιχτίρ, ψέματα.

Υγείαν.

Αισίως υγείαν. Γειά.

Τώρα είμαι εγώ και εσύ. Τώρα οι δυο μας. Κανένας άλλος. Εμείς. Δεν σε βλέπω να ενθουσιάζεσαι. Να ζήσεις.

Προστακτική: Nα ζήσεις.

Δεν βλέπω να σου φέυγει μια σταλιά κατούρημα απο την χαρά.

...Αnd yet there were ways of approach to him. Sometimes he would respond unexpectedly to to a tune, or even the memory of a tune, or of his childhood. As if a tuning fork had been struck, there would be answering vibrations, and once this had started a state would be produced which the mystics called 'ecstasy' and saints 'contemplation'; the greatest and soberest of modern psychologists had recognised this state as a fact and called it the 'oceanic state'. And, indeed, one's personality dissolved as a grain of salt in the sea; but at the same time the infinite sea seemed to be concentrated in the grain of salt. The grain could no longer be localised in time and space. It was a state in which thought lost its direction and started to circle, like the compass needle at the magnetic pole, until finally it cut loose from its axis and traveled freely in space, like a bunch of light in the night; and until it seemed that all thoughts and all sensations, even pain and joy itself were only the spectrum lines of the same ray of light, disintegrating in the prisma of consciousness....

O ουρανός έχει δύο ήλιους. Δυο. Έναν για την αρχή και έναν για το τέλος. Έναν να σε οδηγεί και έναν που θα καίς. Two suns in the sunset. Τα αδύνατα γίνονται δυνατά την ώρα πριν την αυγή αφού η πιο σκοτείνή ώρα είναι τότε. Τότε που θες δυο ήλιους. Όχι. Ο ένας δεν φτάνει.

...Ιt was pale and reminded him of that particular blue which he had seen overhead when as a boy he lay on the grass in his father's park, watching the poplar branches slowly moving against the sky. Apparently even a patch of blue sky was enough to cause the 'oceanic state'. He had read that accordingly to the latest discoveries of astrophysics, the volume of the world was finite - though space had no boundaries, it was self-contained like the surface of a sphere....

Τα αποσπάσματα έιναι απο το βιβλίο του Arthur Koestler: Darkness at noon.

Ξέρεις

2012-02-24T14:40:00.000Z

Ξέρεις κάτι...

Είχα ανησυχίες. Έχω.

Ήξερα. Πίστευα. Πίστεψα.

Ξέρεις τι άκουσα; Κανέναν.

Το θέμα έιναι ένα. Καλωσόρισες.

Ψίχουλα

2012-02-21T08:29:00.002Z

Όπως θα κόβεις σε κομμάτια το φρέσκο και ζεστό ψωμί σου
φύλαξε 3 ψίχουλα:
ένα για 'με, ενα για 'σε
και ένα για την ψυχή μου.

Όπως βυθίζεις το μαχαίρι μες την ζεστή του ψίχα,
κράτησε 3 αναπνοές:
τις δυό να τρέξω να χαρώ
- την τρίτη ας λυπηθώ -
αφού ποτέ μου δεν σε βρήκα.

Όπως θα τρώς να χαίρεσαι
- σου εύχομαι -
την κάθεμιά μπουκιά σου,
αφού για 'σένα κάηκα....
Παλιέ καλέ εαυτέ μου.

Η ομιλία

2012-01-23T08:41:00.000Z

Mε αφορμή την ολοκλήρωση του εορτασμού των 100 χρόνων από τη γέννηση του Οδυσσέα Ελύτη το 2011 στην Ελλάδα, το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων παρουσίασε ένα ανέκδοτο κείμενο του ποιητή, από ομιλία του στους Έλληνες μετανάστες στη Στοκχόλμη. Η ομιλία του ποιητή έγινε τον Νοέμβριο του 1979, μετά την τελετή απονομής του βραβείου Νόμπελ της Σουηδικής Ακαδημίας για το έργο του.

Η ομιλία μεταφέρεται αυτούσια με την επισήμανση του Ελύτη «ότι η γλώσσα είναι ένας φορέας ήθους που, αν δεν τον υπακούσεις, θα τιμωρηθείς».

«Αγαπητοί φίλοι, περίμενα πρώτα να τελειώσουν οι επίσημες γιορτές που προβλέπει η “Έβδομάδα Νόμπελ” και ύστερα να ’ρθω σ’ επαφή μαζί σας. Το έκανα γιατί ήθελα να νιώθω ξένιαστος και ξεκούραστος.

Ξεκούραστος βέβαια δεν είμαι. Χρειάστηκε να βάλλω τα δυνατά μου για να τα βγάλω πέρα με τις απαιτήσεις της δημοσιότητας, τις συνεντεύξεις και τις τηλεοράσεις. Αλλά ένιωθα κάθε στιγμή ότι δεν εκπροσωπούσα το ταπεινό μου άτομο αλλά ολόκληρη τη χώρα μου. Κι έπρεπε να την βγάλω ασπροπρόσωπη. Δεν ξέρω αν το κατάφερα. Δεν είμαι καμωμένος για τέτοια. Για τιμές και για δόξες. Τη ζωή μου την πέρασα κλεισμένος μέσα σε 50 τετραγωνικά (μέτρα), παλεύοντας με τη γλώσσα. Επειδή αυτό είναι στο βάθος ή ποίηση: μια πάλη συνεχής με τη γλώσσα. Τη γλώσσα την ελληνική που είναι η πιο παλιά και η πιο πλούσια γλώσσα του κόσμου.

Ό,τι και να πει ένας ποιητής, μικρό ή μεγάλο, σημαντικό ή ασήμαντο, δεν φέρνει αποτέλεσμα, θέλω να πω δεν γίνεται ποίηση αν δεν περάσει από την κρησάρα της γλώσσας, αν δεν φτάσει στην όσο γίνεται πιο τέλεια έκφραση. Ακόμα και οι πιο μεγάλες ιδέες, οι πιο ευγενικές, οι πιο επαναστατικές, παραμένουν σκέτα άρθρα εάν δεν καταφέρει ο τεχνίτης να ταιριάσει σωστά τα λόγια του. Μόνον τότε μπορεί ένας στίχος να φτάσει στα χείλια των πολλών, να γίνει κτήμα τους. Μόνον τότε μπορεί να ’ρθει και ο συνθέτης να βάλει μουσική, να γίνουν οι στίχοι τραγούδι. Και για ένα τραγούδι ζούμε, στο βάθος, όλοι μας. Το τραγούδι που λέει τους καϋμούς και τους πόθους του καθενός μας. Τόσο είναι αλήθεια ότι το μεγαλείο και η ταπεινοσύνη πάνε μαζί, ταιριάζουν.

Ταπεινά εργάστηκα σ΄όλη μου τη ζωή. Και η μόνη ανταμοιβή που γνώρισα πριν από τη σημερινή, ήταν ν’ ακούσω τους συμπατριώτες μου να με τραγουδούν. Να τραγουδούν το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ που μου χρειάστηκε τεσσάρων χρόνων μοναξιά και αδιάπτωτη προσπάθεια, για να το τελειώσω. Δεν το λέω για να περηφανευτώ. Δεν έρχομαι σήμερα για να σας κάνω τον σπουδαίο. Κανείς δεν είναι σπουδαίος από εμάς. Από εμάς, άλλος κάνει τη δουλειά του σωστά κι άλλος δεν την κάνει. Αυτό είναι όλο. Όμως θέλω να μάθετε, όπως το έμαθα κι εγώ στα 68 μου χρόνια: μόνον αν κάνεις σωστά τη δουλειά σου, ο κόπος δεν θα πάει χαμένος.

Ξέρω, μαντεύω, ότι πολλοί από εσάς περίμεναν άλλα πράγματα από εμένα. Τους ζητώ συγγνώμην που δεν θα τους ικανοποιήσω. Αν είχα το ταλέντο του ομιλητή, του δάσκαλου, του ηγέτη, θα είχα ίσως αφιερωθεί στην πολιτική. Τώρα δεν είμαι παρά ένας γραφιάς που πιστεύει σε ορισμένα πράγματα. Κι αυτά τα πράγματα θέλει να τα γνωρίσει και στους άλλους, να τα βγάλει από μέσα του, να τα κάνει έργο.
Εμένα μου έλαχε ν’ αγαπήσω τον τόπο μου όπως τον αγαπάτε κι εσείς. Να τι είναι που μας ενώνει απόψε όλους εδώ πέρα. Η αγάπη μας για την Ελλάδα. Βέβαια, υπάρχουν πολλοί τρόποι ν’ αγαπά ένας λαός τη χώρα του. Αλλά για τον ποιητή, πιστεύω, υπάρχει μόνον ένας: ν’ ανήκει σ’ ολόκληρο το λαό του. Πάνω από τις διαιρέσεις και τις διχόνοιες, ο ποιητής να στέκει και ν’ αγαπά όλον τον λαό του, ν’ ανήκει, το ξαναλέω, σ’ όλο τον λαό του. Δεν γίνεται αλλιώς. Η πατρίδα είναι μία. Ο καθένας στον τομέα του ας έρθει και ας κάνει κάτι, όπως αυτός το νομίζει καλύτερα.

Όμως ο πνευματικός άνθρωπος βλέπει το σύνολο. Θέλω να πιστεύω πως ίσως κι ο ξενητεμένος, το ίδιο. Για εμάς η Ελλάδα είναι αυτές οι στεριές οι καμένες στον ήλιο κι αυτά τα γαλάζια πέλαγα με τους αφρούς των κυμάτων. Είναι οι μελαχρινές ή καστανόξανθες κοπέλλες, είναι τ’ άσπρα σπιτάκια τ’ ασβεστωμένα και τα ταβερνάκια και τα τραγούδια τις νύχτες με το φεγγάρι πλάι στην ακροθαλασσιά ή κάτω από κάποιο πλατάνι. Είναι οι πατεράδες μας κι οι παππούδες μας με το τουφέκι στο χέρι, αυτοί που λευτερώσανε την πατρίδα μας και πιο πίσω, πιο παλιά, όλοι μας οι πρόγονοι που κι αυτοί ένα μονάχα είχανε στο νου τους -όπως κι εμείς σήμερα: τον αγώνα για τη λευτεριά.

Είπε ένας Γάλλος ποιητής, ο Ρεμπώ, πως η πράξη για τον ποιητή είναι ο λόγος του. Κι είχε δίκηο. Αυτό έκανε ο Σολωμός, που για να γράψει το αθάνατο ποίημα του “‘Ελεύθεροι Πολιορκημένοι”, έσωσε και παράδωσε στη φυλετική μας μνήμη το Μεσολόγγι και τους αγώνες του. Αυτό έκαναν ο Παλαμάς, ο Σικελιανός, ο Σεφέρης. Στα φτωχά μου μέτρα το ίδιο πάσχισα να κάνω κι εγώ. Πάσχισα να κλείσω μέσα στην ψυχή μου, την ψυχή όλου του ελληνικού λαού. Να δω πόσο μοιάζανε όλοι οι αγώνες του, από την αρχαία εποχή ίσαμε σήμερα, για το δίκηο και για τη λευτεριά. Κι αυτό θα κάνω όσα χρόνια μου δώσει ο Θεός να ζήσω. Αυτή είναι η πράξη μου. Και το γεγονός ότι έφτασαν να την αναγνωρίσουν οι ξένοι, είναι μια νίκη. Όχι δική μου νίκη. Δική σας. Γι’ αυτό σας ευχαριστώ. Κι αν μου το συγχωρείτε να σας δώσω μια γνώμη - ακούστε την: όσο καλά κι αν ζείτε σ’ αυτή τη φιλόξενη, την ευγενική χώρα, όσο κι αν νιώθετε καλά και στεριώνετε, και κάνετε οικογένεια - μην ξεχνάτε την πατρίδα μας, και προ παντός, τη γλώσσα μας. Πρέπει να ‘σαστε περήφανοι, να ‘μαστε όλοι περήφανοι, εμείς και τα παιδιά μας για τη γλώσσα μας.

Είμαστε οι μόνοι σ’ ολόκληρη την Ευρώπη που έχουμε το προνόμιο να λέμε τον ουρανό “ουρανό” και τη θάλασσα “θάλασσα” όπως την έλεγαν ο Όμηρος και ο Πλάτωνας πριν δυόμισι χιλιάδες χρόνια. Δεν είναι λίγο αυτό. Η γλώσσα δεν είναι μόνον ένα μέσον επικοινωνίας. Κουβαλάει την ψυχή του λαού μας κι όλη του την ιστορία και όλη του την ευγένεια. Χαίρομαι κι αυτή τη στιγμή που σας μιλάω σ’ αυτή τη γλώσσα και σας χαιρετώ, σας αποχαιρετώ μάλλον, αφού η στιγμή έφτασε να φύγω.
Όμως ένα κομμάτι της ψυχής μου σας το αφήνω μαζί μ’ ένα μεγάλο ευχαριστώ που με ακούσατε. Μακάρι να μπορούσε να σας μείνει, να το κρατήσετε, σαν ένα μικρό φυλαχτό από την πατρίδα».

Πηγή - SigmaLive/Zougla

Λεπτομέρειες

2011-11-29T09:03:00.001Z

Ξύπνησα το πρωί με τον γνώριμο κόμπο να βαράινει τον λαιμό μου. Δεν εξαφανίστηκε ούτε με την πρωινή γυμναστική ούτε με τον πρώτο καφέ της μέρας. Ήξερα πως κάτι υπήρχε εκέι, στο πίσω μέρος του οισοφάγου μου, που απειλούσε να κλέισει την οδό του αέρα. Κάτι ήθελα να πω, κάτι έπρεπε να βγεί. Έμεινε εκεί και μεγάλωνε όσο διάβαζα τις εφημερίδες. Τρεφόταν. Μεγάλωνε.

Περπατούσα απέναντι απο την απεραντοσύνη της θάλασσας στον δρόμο για το γραφείο. Θυμήθηκα κάτι αποτυπώματα στην άμμο. Κάποιο πρωί. Πρωταγωνιστές ήταν πάλι ο ίδιος Ήλιος και ο ίδιος ουρανός, το ίδιο αεράκι. Οι κομπάρσοι είχαν αλλάξει. Ασήμαντο θα έλεγε κανείς. Όχι εγώ. Ο κόμπος με απειλούσε να σταματήσω.

Κάτι έπρεπε να πω. Κάτι έπρεπε να βγεί. Το ξόρκι, το μυστικό, τις μαγικές λέξεις, κάτι έπρεπε να ειπωθέι. Δεν ήξερα τι, και ενώ ήμουνα χαμένος σε μια θύελλα απο σκέψεις και ο κόμπος σχεδόν είχε φτάσει σε εξωπραγματικά μεγέθη ξαφνικά ξεστόμισα δειλά, δειλά:

"Υοu take her frail hand....

And hold on to the dream."

Κάτι έπρεπε να πω. Το είπα. Ανάσανα.

Tα είχαν πεί άλλοι. Άκουσα τόσες πολλές φορές την δισκογραφία που μάλλον την αφομοίωσα σε τέτοιο βαθμό που πλέον αισθάνομαι Pink Floyd, δεν λές αισθάνομαι κρύο, ούτε ζέστη, ούτε μόνος, ούτε χαρούμενος απλά λές αυτή τη στιγμή νιώθω "The gunner's Dream" ή αυτή τη στιγμή νομίζω πως "Wish you were here".

"Ξέρεις, τα Χριστούγεννα σκέφτουμαι τα που τον..... Νιόβρη."

- You can relax on both sides of the tracks...
- Ξέρεις γιατί ;
- Σε λίγο θα έχει περάσει το πρώτο τραίνο.

Άξονες

2011-11-28T10:37:00.001Z

Ζεστά Φιλιά - Κρύες Οθόνες

Σφιχτές Αγκαλιές - Μπλεγμένα Σύρματα

Χάδι - Πλήκτρο

Άτομο - Επαφή

Λήθη - Σύνδεση

Edit: Trust the infection. After all, it is only for the weak.

Συνεχίζεται

2011-11-26T10:52:00.001Z

Κάθεσαι στην ασφάλεια της απόστασης. Στη ζεστασιά της ακινησίας. Πίνεις τον καφέ σου, τρώεις τα σκατά σου.

Ο Maynard λέει Carnivore and voyeur, ξέρεις κάτι συνεχίζεται.

Ρωτάς με αν είμαι καλά. Διαβάζω εφημερίδα. "Σοβαρός τραυματισμός εθνοφρουρού....", "UK women fattest in Europe", "Ένας νεκρος σε συμπλοκή διαδηλωτών με την αστυνομία την Αίγυπτο"....Ξέρεις συνεχίζεται. Ξέρεις ρωτάς με τι κάμνω. Αφού ξέρεις, "28 νεκροί στο Πακιστάν μετά απο επιδρομή του NATO". Ξέρω ας πούμε.

Vicariously. I live while the whole world dies.

Στα blog ο άλλος κάμνει ντοκυμαντέρ, ο άλλος λαλέι ιστορίες που την χώρα του, ο άλλος έχει πρόβλημα με ηλεκτρολόγους, υδραυλικούς, ο άλλος προσπαθέι να μετρήσει τον χρόνο ενώ πελεκούν τον τα κοπελλούθκια του, ας πούμε ναι ξέρω. Ο άλλος κρατάει μια ρίγα και προσπαθέι να μετρήσει τα αμέτρητα, άλλος κτίζει σπίτια σε δέντρα, άλλος νομίζει, άλλος παρατηρεί, εγώ ξέρω ναι ας πούμε μπορεί. Ρεφιλεμου....

Vicariously. You live while the my whole world dies.

Ο μάστρος καταλάβει με. Ξέρει λαλέι. Ξεροκαταπίννω. Ξέρεις είμαι στην καρέκλα ζωντανός-νεκρός. Ξέρω πως σε 4 δευτερόλεπτα στην θέση που εν τα μυαλά σου θα υπαρχει καρφωμένο ένα πληκτρολόγιο. Γελά. Ξέρεις; Ας πούμε αύριο πάει για διακοπές με την οικογένεια του. Άραγε θα τον αφήσουν να περάσει απο τον έλεγχο διαβατηρίων με το πληκτρολόγιο καρφωμένο ανάμεσα στο δεξί και αριστερό ημισφάιριο του εγκεφάλου του. Ας πούμε ξέρω' γω ρεφίλεμου, με την φωτογραφία εν θα μοιάζεις πάντως. "Εvros, you want tea ?". Ξέρεις ήπια πρίν. Ξέρεις κάτι νομίζω απο το στόμα σου έτρεξε ένας βόθρος γεμάτος περιττώματα, πρόσεξε ίσως θέλεις να σκουπιστείς. Γελώ. Ας πούμε αύριο κάποιος εθνοφρουρός τραυματίστηκε, ενώ κάποια έρευνα είπε πως οι γυναίκες στο Η.Β είναι οι πιο χοντρές στην Ευρώπη ενω σε λίγες ώρες ένας αστυνομικός πρόκειται να ξυλοκοπήσει ένα διαδηλωτή έξω απο ένα βενζινάδικο και τα νατοϊκά στρατεύματα θαυματουργούν. Ξέρω πως έζησα σήμερα.

Ξέρεις υποσυνείδητα πως είσαι μια χαρά.

Ξέρεις κάποιος μέστο blog του έγραψεν πως εν καλά και παιρνά όμορφα πάστην καρέκλα του, αφού ξέρω ερώτησα τον. Έτσι μου είπε. Ρουφάς λίγο καφέ και μέτα πίσω στο παράθυρο που δεσπόζει η κοινωνική σου δικτύωση να δείς τα σχόλια σου, τις προβολές της σελίδας σου, να ψαχουλέψεις να σκεφτείς να πιστέψεις πως είσαι μια χαρά. Ο κόσμος εν σκατά αλλα'εγώ είμαι μια χαρά. Ξέρεις μόλις διάβασες για κάποιον που εν καλά άρα είμαστε μια χαρά εν είναι. Πόψε εννα φκεί έξω να φλερτάρει, να γαμηθεί, να πιέι, να περάσει καλά. Τα παράπονα άυριο και βλέπουμε.

Επεράσαμεν και σήμερα αγαπητοί τηλεθεατές άυριο πάλε (εδώ βάλε χαμόγελο παρουσιάστριας με πλούσιο μπούστο και ακολουθεί με ερωτική ταινία) ενώ ένας στρατιώτης ακόμα έχει πίστη στην ανθρώπινη φύση του και ενώ κοιτάζει μέσα απο την διόπτρα του εξακολουθεί να φοβάται να σκοτώσει αγνώστους. Ιδρώνει. Κρατά την ανάσα του. Πιέζει την παλάμη του. Με κάθε σφάιρα οι νεκροί δεν είναι ένας αλλά δυο. Ξέρει ρε Harris, "Afraid to shoot strangers" είπες το σαν εκάθεσουν στα βραστά σου τζαι εγώ μαχουμαι να φκάλω τα riff, βλάκα.

It's like blood to a vampire.

Ξέρεις ότι θα σηκωθείς απο την καρέκλα σου να πάεις για καφέ με το όμορφο αίσθημα πως ξέρεις πως ξέρουν και πως είναι ολα γλυκανάλατα όσο πρέπει και πως η ζωή θα κυλήσει όπως θέλει αλλά εμέις είμαστε εντάξει. Ούτε τραυματιστήκαμε ούτε τίποτε. Ο κόσμος εν μαλακέια ρε γαμώτα αλλά εν όμορφος. Ξέρεις αν άφηνα ανοικτά τα σχόλια ίσως τότε να άνοιγες εκείνο το μπλόκ σημειώσεων στο πίσω μέρος του υποσυνήδειτού σου και να έβαζες κάπου ανάμεσα στις πρόχειρες σημειώσεις ένα "x" σε μια λίστα και όλα θα ήταν εντάξει. Εντάξει ρε πρεζόνι ? Περνάς ένα γυρό που την κοινωνική δικτύωση σου, βάλλεις τα μωρά για ύπνο. Μετά κοιμάσαι ενώ όλα κυλούν ομαλά.

Φυγείν

2011-11-24T11:48:00.001Z

Ο μύθος τo 'χει να βρείς το πεπρωμένο και η αναδρομή σου να κλείσει.....

"The Appointment in Samarra"
(as retold by W. Somerset Maugham [1933]) The speaker is Death

There was a merchant in Bagdad who sent his servant tomarket to buy provisions and in a little while the servant came back, whiteand trembling, and said, Master, just now when I was in the marketplaceI was jostled by a woman in the crowd and when I turned I saw it was Deaththat jostled me. She looked at me and made a threatening gesture, now, lend me your horse, and I will ride away from this city and avoidmy fate. I will go to Samarra and there Death will not find me. The merchant lent him his horse, and the servant mounted it, and he dughis spurs in its flanks and as fast as the horse could gallop he went. Then the merchant went down to the marketplace and he saw me standing inthe crowd and he came to me and said, Why did you make a threating getstureto my servant when you saw him this morning? That was not a threateninggesture, I said, it was only a start of surprise. I was astonishedto see him in Bagdad, for I had an appointment with him tonight in Samarra.

Στη Σαμαρκάνδη

Πρώτη εκτέλεση: Ακέστορες

Σ'ένα χωριό περίεργο μα και καλά κρυμμένο
Μύθος αρχαίος γράφτηκε, θυμίζει τραγωδία
Στη Σαμαρκάνδη νόμιζε πως θα σωθεί αν πάει
Που νά'ξερε ο δύστυχος, ο Χάρος τι θα κάνει...

Κάπου θ'ακούσεις να μιλάν, τη μοίρα ν'αναφέρουν
Πως ειν' γραμμένη εκεί ψηλά παράδειγμα σου φέρνουν
Για ένα νιο που έκανε μια βόλτα στο παζάρι
Και του'λαχε να βρει μπροστά του το Χάρο με δρεπάνι

Αντίκρισε το Χάροντα και τό'βαλε στα πόδια
Και στο καλύβι έτρεξε περνώντας απ'τα αλώνια
Μένει χλωμός, κατάχλωμος και τη γυναίκα πιάνει
Να την προλάβει να της πει τι σκέφτεται να κάνει

Έχω ακουστά για ένα χωριό στα πέρατα του κόσμου
Εκεί θα πάω να κρυφτώ κάτω από φύλλα δυόσμου
Κι ελπίζω μέσα μου βαθιά να μη σκεφτεί να ψάξει
Εκεί τριγύρω στα βουνά, στ'άστρο που θα χαράξει

Μα η κυρά του οργίστηκε δεν ήταν πεπεισμένη
Το Χάρο πήγε για να βρει, φεύγοντας θυμωμένη

Τι έγινε ρε Χάροντα για πες μου τι συμβαίνει
Τι θέλεις απ'τον άντρα μου γιατί αυτός σωπαίνει

Αναδρομή

Εγώ απλά τον κοίταξα, περίεργα, το λέω
δεν του'πα όμως τίποτα γιατί ήταν φοβισμένος
Εντύπωση μου έκανε που ήταν στο παζάρι
Γιατί αύριο τον περίμενα εκεί... στη Σαμαρκάνδη.

Αφού

2011-11-23T21:19:00.001Z

Ρε αφού ξέρεις.... Να πάρει, εν ξέρω. Τι να σου πω. Δηλαδή 'ντάξει εν τζαι φταίει κανένας. Έτσι ένι τελοςπάντων δηλαδή, αφού άτε ρε μλκ. Ρεφιλεμου φύε. Εγώ ποτττέ μου έν φταίω. It's not our fault Evros, we have nothing to do with you afterall. Ναι, μάστρε εντάξει, ξέρεις εγώ καταλάβω, πάντα καταλάβω, ναι είμαι το υποσυνείδητο μου τζαι εσύ η χορεύτρια. ΟΚ, μαν, φάκ δις, φάκ 2x, fuck this. Αmerica Fuck yeah, Η δικιά σου κοντινή αμερική. Χώλη κράπ μαν. H Γαλλία ήταν δαμέ απέναντι τζαι εσύ εμάμησες το σύμπαν όπως την πόρνη που το μυθιστόρημα τα γέριμα σου μέσα. Grinder.

Τρίφω τα μμάθκια μου, την κκελλέ μου, θωρώ σιγά-σιγά μέσα που τα δάχτυλα μου αλλά τίποτε εν εφάνηκε. Πάλε επεράσαν 4 δευτερόλεπτα τζαι τίποτε εν έσασε. Το παράθυρο εν ακόμα βαούμενο ρε. ΕΕΕΕ φίλε μου θέλεις να το ανοίξεις ; Έφυρες μας ρε.... Γαμώτα ακόμα τίποτε, άρκεψα τζαι συνηθίζω το, εν ανάγκη.

Αφού ρε nai. Εν φαντάσματα εν τζαι εν τίποτε εν αέρας κουπανιστός, δηλαδή διαμάντια τζαι σταχτός τζαι σκόνη τζαι άγιωμα χωσμένα μέστον ννού σου ρε.

Άτε, αφού ρε Έυρο, ρεφιλεμου, ξέρεις δηλαδή ας πούμε ναι ρε, περπατάς τζαι ξέρεις μια φφάση ππέφτεις χαμέ. Θκιάολε. Ναι ρε, θέλεις να σε σηκώσω, 'σσιχτίρ, ναι ρε. Στο μεταξύ, χεχε στο ενδιάμεσο έχει, μέστη μέση έσhει χρώμα η περίπτωση εμπόρεν να εν πολλά σκατά δηλαδή. Εχτάρτηκα πάστο γόνατο. 12 χρονών πάστη μοτορού τζαι πάστο σπρίτς.

Αφού εμείς δαμέ είμαστε παρέα, not forsake my soul, fuck me sideways ρε, αφού έτσι επήεν το πράμα.

Εφόρησα την φόρμα ανάποδα Γέϊιιιιιι, μα ποιόν αμμάτι. Άτε κανεί μας. Πίσω που την κουρτίνα #3 βρίσκεται ο χρόνος.

Ονειροφάνεια (2)

2011-11-22T01:09:00.001Z

- Ρε προψές είδα έναν όραμαν πολλά περίεργο.

- Πέμου τίποτε νέο ρε, αφού ήμουν τζιαμέ εν αθθυμάσαι;

- Nαι αλλά πάλε εν ετάνησες.

- Εξύπνησα σε έν σε ξύπνησα, έθελες να μείν εις τζεί μέσα ;

- Ήταν πολλά παράξενο ρεφίλεμου. Μπορεί αν ήταν το πιο μεγάλο όνειρο που είδα ποττέ μου. Εν ετέλειωνε. Ενόμισα εν που 'τζείνα τα όνειρα που ξέρεις ότι ο λόος σου περνά, ότι έσhεις σhέριν μέσα, ότι μπορείς να τα πάρεις τζει που θέλεις, έχουν χαλινάρι τούντα όνειρα. Μια τέλεια διαφάνεια κλεισμένη μέσα σε ένα όνειρο που πάνω-κάτω να εδιάρκησε 5-6 δευτερόλεπτα σε γήινο χρόνο. Τελικά έν ήταν.

Επερπάτουν σε ένα δρομούι. Ήταν σhιονισμένο αλλά εν εκρύωννα, έξερα πως το σhιόνι ήταν πατημένο που πρίν, κάποιος άλλος επάτησεν δαμέ, αλλά πατημασιhιές εν εθώρουν. Γυρόν ο τόπος ήτουν ξερός-κατάξερος εθώρες μόνον κουγκρίν τζαι σε μια φάση εβρέθηκα μπροστά που ένα πύργο ψηλόν που πόρτες έν είσhεν. Εγύρισα γυρόν μου - έτσι λεπτομέρεια σε όνειρο εν εξανάδα - τζαι είδα δάση κατακότσινα ενώ ο ουρανός εσκοτείνιαζεν. Έξερα πως μέστο δάσος είσhεν θηρία που επίννασιν γαίμαν αντί νερόν αλλά εν εφοούμουν. Είπα στα @@ μου, έννοθω. Το φεγγάριν εν εφαίνετουν αλλά έφεγγεν τζαι ήξερα πως έπιασεν τζείνο το χτιτζιασμένο το χρώμα το κότσινο του Αούστου. Πρίν να δώκω μέσα εγύρισα να δω τον πύργο τελευταία φορά τζαι διερωτήθηκα καλάν τούντα πλάσματα πως μπάινουσιν μέσα, με πόρτες με τίποτε.

Τζαι πριν να τελειώσω την σκέψην εβρέθηκα μέσα. Εβρέθηκα πάνω σε κάτι σκάλες. Ούλλος ο πύργος ήταν σκάλες που επιάνναν πάστους τοίχους τζαι εδιούσασιν γυρόν ως πάνω τζαι τέλος δεν είχασιν. Κάτω έν εκοίταξα. Ένιωσα πως μές' τον πύργο είσhεν μια Ροή. Μιαν Ροή πολλά δυνατήν, όι αέρας όυτε νερόν όμως, απλά μια Ροή. Μια Ροή που ήταν τζιαμέ που την ημέραν που άρκεψεν ο κόσμος τζαι έννα εσυνέχιζεν ώς το τελευταίο λλεπτόν τζαι ύστερα ξανά π' αρκής. Η Ροή εδίεννεν γυρόν τζαι έπρεπε να μπώ μέσα. Πρίν να μπώ μέσα εμφανίστηκεν μπροστά μου ένα γυαλλίν σπασμένο τζαι αγιωμένο με μιαν φάτσα μέσα που εν εφάινετουν αλλά άφτεννεν μέσα ένα τσιάρο τζαι ετρεμόσβηννε, σάννα τζαι ελάλεν μου "καρτέρα ρε Ευριπίδη μου, 5 λεπτά να τον πιώ τζαι να πάμεν". Τζαι εξεκίνησα τζαι έφκαιννα τες σκάλες αλλά κούρασην εν ένωθα διότι ήμουν μές' την Ροή. Είδα κάτω τα πόθκια μου μια φάση τζαι ήταν όπως του τζίνι που το λυχνάρι. Ήταν χασιμία. Εφώναξα πως θέλω να κατεβώ τζαι κάτι με ετράβησεν πάνω τζαι είδα τες σκάλες να περνούσιν γλήορα δεξιά τζαι αριστερά τζαι εβρέθηκα πάνω σε ένα πάτωμα που κουγκρίν όπως πύργος. Ήμουν με ένα συμμαθητήν μου στο δημοτικό, νάκκον μουζουρής αλλά φέττες ο ευλοημένος πως έγινεν έτσι εδιερωτήθηκα. Σαν ήταν καλά καλούλλικα έππεσεν χαμέ τζαι εσπαρτάραν σhέρκα-πόθκια τζαι είπεν μου "Μόνον κάτω μπορείς να πάεις ρε" τζαι εγέλαν.

Εγύρισα που την άλλην τζαι ο πύργος έππεφτεν διότι κάποιος έβαλεν πόμπαν αλλά εγώ κάποιον έπρεπεν να σώσω κάποιον τάχα τζαι έπρεπεν να κατεβώ. Επρόλαβα να φτάσω στον όροφο που έπρεπε τζαι καλά (WTF ? seriously) αλλά η έκρηξη έγινεν πιλέ σου.

Εφκήκα στην συνέχεια του μονοπαθκιού του σhιονισμένου τζαι εφκήκα σε ένα σπίτιν μάυρο θεόρατο που έναν άλλον όνειρο πιο παλιόν, που είδα στο διαμέρισμα μου το παλιόν. Το υπόγειο. Μόνον που η πόρτα τούντην φοράν ήτουν ανοιχτή. Έξερα ποιοι ήταν μμέσα.

Εμπήκα τζαι ήταν θεοσκότεινα αλλά έβλεπα. Εκάθετουν Τζείνη πάνω σε ένα τραπέζι με την μάνα της. Η μάνα της ήταν μαυροντυμένη τζαι χλωμή τζαι μόλις με είδεν άνοιξεν το στόμα της να χαμογελάσει αλλά εμάκρυνεν όπως τζέινου του πίνακα, σαν επήεν να μου πέι γεια. Θυμούμαι εφοήθηκα αλλά έν ήθελα να το δείξω τζαι είπα εννα περάσουμεν ρε μλκ. Έκατσα στο τραπέζι. Τζείνη εφόρεν κάτι πυζιάμες που εξανάδα αλλά εν εμίλαν. Τα χρώματα πάνω της ήταν κανονικά. Εν ερώτησα τίποτε διότι τες απαντήσεις έξερα τες. Τα μαλλιά της ήταν κότσος.

Σε μια φάση άρκεψεν να πάιζει το "Creeping Death" των Metallica που έλυσα 2-3 μέρες πρίν τζαι εγύρισα να δω ποιος το πάιζει τζαι ήταν ο Mustaine τάχα των Μegadeth που εκάθετουν σε ένα σκαμπώ πιο πίσω με τον μαλλλον ξαπόλυτον. Λαλώ του "Ρε μαν, αν το μάθει ο Hettfield ότι παίζεις το Creeping Death εννα σε πελλάνει". Απαντά μου στα ελλήνικά "Μεν φοάσαι ρε έν έσhει τίποτε ρε, έδωκα του το Tornado". "ΣΣΣΣΣιγά μεν καταφέρει να παίξει ο Kirk το Τornado λαλώ του" τζαι εγύρισα ούλλον χαρά πίσω στο τραπέζι. Εκράτεν έναν κάττον πορτοκκαλίν με πολλύν τρίχαν η κοπέλλα τζαι τα δάχτυλα της εχαθήκασιν μέστον κάττον σαν έκαμε να μου τον δώκει.

-Εξύπνησα. Επήα γραφείο. Ήπια δεύτερο καφέ τζαι μετά το αθθυμήθηκα. Άκουσα το "Tornado of Souls" 5-6 φορές για να επανέλθει ισορροπία.

Φω(τo)ς

2011-11-21T20:13:00.001Z

Κάποιος να μου σβήσει το folder με τες φωτογραφίες.

-Το τραούδι παίζει να μείνει.

Όφκερη

2011-11-21T11:20:00.001Z

Μέσα στον κήπον ούλλα εσhέρουνταν,
πουλιά πετούμενα τζαι ζώα,
τζαι' ευκαριστούσασιν τον πλάστη τους,
για τούντα θεία δώρα.

Μα πα' στο παγκούιν πάρα τζει,
που κάτω που μιαν λέφκαν,
ένας τυφλός εκάθετουν - μανιχός του -
τζαι εθώρεν με την βέρκαν.

Ένας τυφλός τι να σου πεί,
τζαι τι να ιστορήσει,
για ποιά οράματα να πεί,
τζαι τι πληγές να κλείσει.

Ανεξάρτηση

2011-11-19T17:58:00.001Z

And if this is all illusion
Nothing more than pure delusion
Clinging to a fading fantasy
Like Icarus who heeds the calling
Of a sun but now is falling
As the feathers of his life fall free

Can you see. See.

Standing on a dream isn't what it seems
Could we then reclaim a dream refused
Knowing what we know could we let it go
Realizing that all the years are used

Tomorrow and after
You tell me what am I to do
I stand here believing
That in the dark there is a clue

I am the way, I am the light
I am the dark inside the night
I hear your hopes, I feel your dreams
And in the dark I hear your screams

Ζωή

2011-11-18T09:22:00.001Z

Four doors at the Four Winds Bar
Two doors locked and windows barred
One door left to take you in
The other one just mirrors it

Hellish glare and inference
The other one's a duplicate
The Queenly flux, eternal light
Or the light that never warms
Yes the light that never, never warms
Or the light that never, never warms

It's the nexus of the crisis
And the origin of storms
Just the place to hopelessly
Encounter time and then came me.

Θάλασσα

2011-11-17T09:00:00.001Z

Περπατούσα δίπλα της.

Σερνόμουνα.

Κειτόταν γυμνή ξερνόντας κρύες καλημέρες.

Εγώ απλά. Ρε φίλε....ήθελα.

Θέλω.

Να την βιάσω.

"Astronomy...A star"

Διάλογος

2011-11-14T00:00:00.001Z

- Ρε φίλε....

- Έλα, ρε πέμου... (ρουφηξιά, αναπνοή, υγρό, κάψιμο)

Μέσα στο μπαράκι ο αέρας έχει βαρύνει. Το πιάνο αποκοιμήθηκε εδώ και ώρα. Το κάπνισμα επετράπη. Απετράπη. Ξανά. Πρίν. Μετά. Τώρα. Εδώ. Ο πάγκος είναι θέορατος. Σαν διάδρομος. Γυαλίζει στο λιγοστό φώς που περνάει μέσα απο τα τζάμια που θόλωσαν απο τις αναπνοές των θαμώνων. Το ξύλο έχει ποτίσει το σκούρο ξύλο και η αφή του μοιάζει πλέον με δέρμα. Δέρμα. Πίσω. Ξέρεις που. Μυρωδιά, κάτι μεταξύ μπύρας και εμπειρίας. Πίσω απο τον ξύλινο πάγκο τα ράφια με τα μπουκάλια και τα αναποδογυρισμένα ποτήρια. Το φώς καταφέρνει να φτάσει μέχρι εκέι και απο' κει να χαθέι στην μοναξιά του καθρέφτη. Απέναντι απο τον πάγκο υπάρχει ένας ολόσωμος καθρέφτης βικτωριανού ρυθμού με επίχρυσο κάδρο.

- Ρε μαν, πρέπει να φύουμεν......
- Κάτσε ρε πού' να πάεις. Βρέσhει θέμας....

Οι δυο καθρέφτες παίζουν το άρρωστο παιχνίδι της αναδρομής. Ένας απο τους λιγοστούς θαμώνες χάθηκε στους στροβιλισμούς τους. Μέσα εκέι βλέπει αυτό που είδε και μέσα σε αυτό πάλι εκέινο που είδε πρίν απο λίγο και μέσα απο αυτό το ξανά. Όλοι το είδαμε κάπου, σε κάποιο δοκιμαστήριο για ρούχα, σε κάποια βιτρίνα, κάπου.

- Ρεφίλεμου έννα κλείσουν τα πλάσματα, εννα πα' να ππέσουν...

- Ρε μλκ αφού ξέρεις πως εν το έθελα....

- Καλάν ρε εν ώρα να ανοίξουμεν έτσι κουβέντες τωρά....

- Εν σου κάμνει η ώρα δηλαδή να περιμένω σε λλίο ;

- Άτε ρε... Έφυεν ο κόσμος έμεινες μόνος σου δαμέ. Εσβήσαν τζαι τα φώτα.

- Πέτους να' ρτουν πίσω ρε φίλε άτε....Άψε τζαι τζείν' τα φώτα ρε 'ντάξει αν μπορείς σε παρακαλώ....

- Ρε μα περιπέζεις με ρε; Εννεν εσού που τους έθκιωξες...;

- Ρε τες ερωτήσεις εγώ τες κάμνω πόψε. Άυριο να τες κάμεις εσύ δέχεσαι ;

- Ξέρεις το πως την εσκότωσα έννεν ;

- Ξέρω το ρε, ήμουν τζιαμέ αφούς εν αθθυμάσαι;

- Η αλήθκεια ένι πως ήσουν χωσμένος ρε, εν ήσουν χωσμένος ; Eν ήρτες να τανήσεις να σώσουμεν την κατάσταση.
- ....

Το τελευταίο φώς έσβησε. Ο μπάρμαν χαμογέλασε. Άφησε τον λογαριασμό και με ελαφρύ βήμα απομακρύνθηκε. "Ρε φίλεμου εννα κλέισουμεν ξέρεις αννεν έυκολο να μας πληρώσεις...."

Ο λογαριασμός ήταν χειρόγραφος. Η απόδειξη ήταν νόμιμη. Τα χρωστούμενα:

2 x Χριστούγεννα
1 x Μεθυσμένος Αύγουστος
1 x Μαύρος Σεπτέμβρης
1 x Μαγευτικός Μάρτιος
1 x Πρωτοχρονιά
1 x Παντοτινό Δειλινό
1 x Υπόσχεση
25 Χρόνια
7 Μήνες
14 Μέρες
13 Νύχτες
12 Ώρες
35 Λεπτά
36 Δευτερόλεπτα

Ο καθρέφτης έδειχνε πλέον μόνο νύχτα. Έξω ο Δεκέμβρης άνοιξε διάπλατα τις αγκάλες του. Ο αέρας πιθανότατα ήταν κάτι περισσότερο απο παγερός. Το σκούρο, πράσινο, σκουριασμένο φανάρι στο απέναντι πεζοδρόμιο υποσχέθηκε πως θα έδειχνε τον δρόμο. Ένα κουρελιασμένο παιδί διέσχιζε το χιονισμένο δρομάκι, ενδεχομένως ζητιάνευε. Σε λίγο το χιόνι θα έκανε την εμφάνισή του. Άυριο σε κάποια πλατεία θα στόλιζαν το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Κάπου είδε μια νιφάδα. Θυμάσαι, μέσα του Νιόβρη...

- Ρε παίχτη μου γράψε τα τζαι ενα τα πούμεν άυριο, 'ντάξει ;

2011-09-17T23:10:00.002+01:00

Ένας

2011-09-16T01:12:00.003+01:00

Γεία σου ! Είμαι.... Θα γελάσεις.....

Είμαι το μάτι σου !

Γνωριζόμασε απο καιρό. Βασικά γνωριζόμαστε απο πολύ παλιά εμέις οι δυο. Απο τότε που ήσουνα έμβρυο ακόμα, μια σταλιά άνθρωπος εκέι μέσα στα σωθικά της μάνας σου. Τότε ήμουνα και εγώ κλειστό μέσα στο βλέφαρό μου, ήσυχο και αμόλυντο. Δεν είχα ακόμα γνωρίσει τις αχτίδες του ήλιου όπως αυτές ανακλώνται στις γύρω επιφάνειες και δίνουν ζωή σε πράγματα και πρόσωπα. Δεν ήξερε ακόμα καλά-καλά ο μικρός σου εγκέφαλος πως να ερμηνέυσει τα πρώτα σήματα που του έστελνα και αυτός τα αγνοούσε μέσα στην χασούρα του να καταλάβει τι του γινόταν έξω απο την ζέστη της μήτρας.

Σιγά-σιγά τα βρήκαμε και συνεννοηθήκαμε όμως. Του άρεσε του μπαγάσα η σχέση μας. Εγώ του έστελνα εικόνες και αυτός σου έστελνε ραβασάκια. Και τότε αυτός μου ανοιγόκλεινε ναζιάρικα τα βλέφαρα τάχα να χάσω το φώς μου έτσι για να φοβηθώ και να δακρύσω. Αλλά μέσα στο αργό περπάτημα του γέρο-Χρόνου "...Εκεί που οι μεθυσμένοι ψιθυρίζουν..." συνήθισα πάλι και έμαθα να ζω στο σκοτάδι. Σου έστελνα κάτι πανέμορφα πρόσωπα κάτι τέλειες σκιαγραφήσεις θυμάμαι και τότε εσύ μωρό παιδί ακόμα, δεν είχες αρχίσει ακόμα να μιλάς καλά-καλά, έβγαζες κάτι χαριτωμένα γέλια και κραυγές. Σου έδειχνα το ολοφώτεινο πρόσωπο της μάνας σου όταν αυτή σε κράταγε και την εικόνα αυτή εσύ την σύνδεσες με τις πιο ανάλαφρες και δυνατές χημικές αντιδράσεις που αργότερα όταν μεγάλωσες ονόμασες συναισθήματα. Θυμάσαι την ασφάλεια που ένιωθες όταν σου έδειχνα τους γονείς σου ; Θυμάσαι πως ένιωθες όταν τους έβλεπες να απομακρύνονται; "τραγούδια της αγάπης, του χαμού...".Θυμάσαι που συνδέσαμε αυτό με εκέινον τον κόμπο στο λαιμό και έπειτα εσύ με θόλωσες με δάκρυ ; Τι κακό και αυτό, να με πνίξεις ήθελες ! Το ξεπεράσαμε όμως και μεγαλώσαμε.

Τα προβλήματα άρχισαν μετά. "Εκεί που η αγάπη έχει τελειώσει..". Άλλα σου έδειχνα, άλλα καταλάβαινες. Και ήρθε και το στόμα, και ήρθαν και τα αυτιά και το κακό συνεχίστηκε.... Άρχισες φίλε, άλλα να σου δέιχνω και άλλα να καταλαβαίνεις. Και τότε εσύ φορτωμένος άρχισες να γίνεσαι καχύποπτος και να μην πιστέυεις τα ίδια σου τα μάτια. "...και σιγοσβήνουν των χαμένων οι λυγμοί" . Εγώ πάντα σου έδειχνα την αλήθεια. Εσύ απέτυχες πολλές φορές να την δείς, ακόμα και όταν αυτή στεκόταν απέναντί μου. Πείστηκες πως τα πράγματα δεν είναι όπως φάινονται, δεν είναι όπως σου τα δείχνω και άρχισες να κλείνεσαι. Με φτάιξιμο δικο σου και μόνο δικό σου.

Πήγες και έφτιαξες περίεργες και σκοτεινές συνδέσεις μέσα στον άμοιρο τον εγκέφαλό σου που ονόμασες αναμνήσεις. "Μέσα στα μπαρ που αυτοκτονούνε οι θαμώνες...." Και όποτε σου δέιξω κάτι αγαπημένο και φωτεινό εσύ ξυπνάς κάτι αναμνήσεις, τέρατα-τιτάνες που βρίσκονταν σε λήθαργο,σε ύπνο βαθύ, ακίνδυνα άλλοτε μα τώρα λυσσασμένα. Ξυπνούν και σε αρπάζουν εαυτέ μου απο κάτι αλυσίδες που έχεις κλειδωμένες γύρω απο τους καρπούς σου, τους αστραγάλους και τον λαιμό σου. Σηκώνονται απο τον ύπνο τους και αρχίζουν να τρέχουν οι αναμνήσεις σε δρόμο τραχύ και δύσβατο γεμάτο γυαλιά σπασμένα, γεμάτο αγκάθια, γεμάτο καρφιά και πίσω τους σέρνουν εσένα. Σέρνουν εσένα, αδύναμο να λυθείς και να τις αφήσεις να τρέξουν μακριά, μακριά απο σένα. Έτσι τα βλεπω εγώ τα πράγματα.

Είμαι απλά το μάτι σου και σου δέιχνω τα πράγματα όπως είναι. Σου δέιχνω κάτι πανέμορφες ανατολές. Κάτι γεμάτα ηλιοβασιλέματα. Σου δείχνω τον παράδεισο. Επειδή ο παράδεισος είναι εδώ στην Γή. Κάτω. Που αλλού να είναι άλλωστε; Σου δείχνω τόσα και τόσα μα εσύ έριξες μάυρα σεντόνια και σκέπασες τις εικόνες που σου στέλνω, ήλιος και φως να να μην τις δεί. Σου δείχνω τον κρυστάλλινο δρόμο που απλώνεται μπροστά σου μα εσυ με θολώνεις και ολοένα κλέινεσαι. Tου δίνεις μια και τον κάνεις εκατομμύρια μικρά κομμάτια. Δεν ξέρω τι πήγε λάθος ακριβώς και η σχέση μας χάλασε τόσο πολύ. "...στους σκοτεινούς της νιότης μας χειμώνες."

Ίσως φτάις εσύ. Σκέφτεσαι πολύ. Ίσως φταίνε οι άλλοι που δέν σκέφτονται. Ίσως δεν φταίει κάποιος. Ίσως φτάιτε όλοι όμως. Όλοι άνθρωποι είστε, δεν μπορεί να είστε τόσο διαφορετικοί ο ένας απ' τον άλλο. Ίσως φτάις που αφέθηκες στο έλεος των άλλων. "Παντού θα με ζητάς και θα με ψάχνεις..." Ίσως φτάις που κατηφορίζεις ακόμα σε κάτι κατήφορα με μηχανάκια με αέρηδες και γαλάζιους ορίζοντες και σύννεφα κάτασπρα και αγκαλιές και ύστερα και πάλι και μετά και πρίν και πάλι .ΠΑΡΕΤΑ !!!. Στην ανύπαρκτη κατανόηση τάχα και στον ψηλό πήχη που έθεσες για τους συνανθρώπους σου. Όλοι οι ίδιοι είστε. Είμαι σίγουρο πως κάπου αλλού θα έχει ενα σωρό άλλα προδωμένα μάτια. Κρυμμένα εκέι στις κόγχες τους να φωνάζουν την αλήθεια και οι προσπάθειες τους να αυτοκτονούν στο χάσμα του καιρού. Βόηθα με να σε βοηθήσω. Σε βλέπω καθημερινά να αφήνεσαι έρμαιο "...μα εγώ θα κρύβομαι βουβός για πάντα εκεί," σε κανέναν άλλον παρά σε σένα τον ίδιο. Δεν μπορώ να κάνω πολλά. Ένα μάτι είμαι μόνο.....

μέσα στα έγκατα της γης
μέσα στα έγκατα της γης.
μέσα στα έγκατα της γης.....

Έσhει ένα χρόνο και 2 μέρες που είμαι δαμέ. 365 + 2. Υπολόγιζα να αφήσω δείγμα προχτές αλλά είπα πως εννα αφήννω ιστορίες δαμέ τζαι γι' αυτόν είπα εν γαμιέται, εγώ εννα τα θκιαβάζω ούτω ή άλλως. Μεν νομίζεις ότι εξιμπερτέψαμε ρε ερευνητή του αέναου χάους. Έχουμεν πολλά να πούμεν εμέις οι θκυό. "...εκεί μέσα στα ΜΑΤΙΑ σου που αστράφτει. " Να το αθθυμάσαι. Εν το πιστέφκω. Ενόμισα στους 5 μήνες εννα μέ έβρουσιν οι ψαράες μέστο λιμάνι να πλέω. Τελικά εν με ήβρασιν. Εν με ήβρασιν ακούεις ;;; Ακούεις ;;; Eπέρασα τζαι τα Χριστούγεννα - που εψόφησα που την κρυάδαν το φάντασμα των Χριστουγέννων εν δαμέ δίπλα τζαι κάθεται πάλε- τζαι το Πάσκαν τζαι το καλοτζαίριν που πάλε εψόφησα που την κρυάδα. Ξέρεις για ποιαν κρυάδα μιλώ.

Τελικά ήβραν με να βουρώ πά' στην παραλιακή. Ήβραν με οι περαστικοί να καταπίννω τα σκατά, τον μάυρον τον καπνόν τζαι τους κόμπους έναν-έναν. Πεταλλιά την πεταλλιά, ασhελλιά την ασhελλιά, απλωτή την απλωτή. Μέστον αέρα τζαι μέστον ήλιον τζαι μές' το φεγγάρι. Μέστο φεγγάριν που κρέμμεται που μιαν κλωστήν αόρατη που πανωθκιόν μου. Έτοιμον να ξωμακρίσει που τζείνον το βουνόν απέναντι τζαι να ξημερώσει πάλε. Οι μέρες μου ακόμα εν οι ίδιες: "μια απέραντη θλιμμένη Ανταρκτική." Τα δευτερόλεπτα πππέφτουν το ένα πά' στο άλλον , ίδια τζαι απαράλλαχτα χωρίς καμιάν διαφοράν ή ατέλειαν τζαι ο τζαιρός κάμνει πως έννα περάσει αλλά αντακώννει ύστερα τζαι φακκά μου πάστην ράσhη με την βίτσα τζαι ζέυκει με που κατωθκιόν. Κάποτε εν στα @@ μου κάποτε είμαι σαν το φλίππερ.

Κάποτε. Ακόμα εδώ είμαι..... Μια μέρα. Το μάτι σου...... Τζείν' το βουνό απέναντι έννα το γείρω. Ακόμα σου δέιχνω την πραγματικότητα......Εννα το βάλω που κάτω τζαι έννα αναστενάξει. Δες.... Εννα το γέιρω τζαι να το αφήκω πίσω μου τζαι τούτοι οι αλύσοι εννα μείνουσιν δαμέ που κάθουμαι τωρά, χαμέ, να αγιώσουσιν τζαι να λύσουσιν.

Ήλιος

2011-09-12T14:49:00.000+01:00

Η ατμόσφαιρα εν πεντακάθαρη. Ο ήλιος εν παντού. Αν τζαι ο σhειμώνας καραδοκεί 8κιο-τρία καντούνια πάρα κάτω, ο ήλιος εν δαμέ ακόμα. Κρέμμεται που τους στύλλους, που τα δεντρά, που τα φκιόρα που ακόμα εν εψοφήσαν που την κρυάδα. Κρέμμεται τζαι που τους αθρώπους. Προσπαθέι να τρυπήσει μέσα τους τζαι να ξεβεί που την άλλη. Προσπαθεί να κάψει πάλε. Οι περαστικοί εν σαννα τζαι φορούν τα καλλύττερα τους ρούχα, λάμπουσιν. Η κοτζιάκαρη με το παστούνι, ο παραπληγικός πάστην καρέλκλα, οι μιτσίοι που σκολάννουν που το σχολείο, ούλλοι. Όι, εν φορούν τα καλά τους αλλά ο ήλιος έλουσεν τους, που πάνω ως κάτω. Οι φάτσες τους εν χωρίς ρυτίδες σήμερα. Σήμερα εξιάσαν τα ούλλα αλόπως. Η θάλασσα έσhει μιαν ορκήν μάυρη μέσα, μιαν κλεισούρα, τζαι μάσhεται να ξεθυμάνει πάστην άμμο. Θέλει θαρκέσαι να την βάλει που κάτω τζαι να την πνίξει. Το βουνό απέναντι στέκεται τζιαμέ που στέκετουν πάντα τζαι μιλά με τον αέρα. Λλιάζεται τζαι τζείνον τζαι σhέρεται την ημέρα. Σε λλίες ώρες εννα βρεθέι πάλε ο Ζωοδότης με την Φεγγαρένια του τζαι να καλησπεριστούσιν....

Αστροναύτης

2011-09-11T02:46:00.002+01:00

Η εκτόξευση ήταν θεαματική. Απίστευτη. Ένα θάυμα της τεχνολογίας. Μια ακόμα προσπάθεια του ανθρώπου να χαλιναγωγήσει τις τεράστιες δυνάμεις της φύσης που τον περιβάλλει. Δεν το περίμενε ποτέ πως θα ήταν κάπως έτσι. Οι δυνάμεις που ασκούνται είναι τεράστιες κατά την εκτόξευση. Απο μακριά μπορεί κανέις να δεί την προσπάθεια του σκάφους να νικήσει τα δεσμά της τεράστιας μάζας της Γής. Προσπαθεί. Μαίνεται. Αντιστέκεται. Σχεδόν τα καταφέρνει. Οι θερμοκρασίες και οι πιέσεις είναι σχεδόν εξωκοσμικές. Τα δεσμά αλύγιστα.

Στο εσωτερικό ο αστροναύτης βιώνει βίαιες επιταχύνσεις και τρομακτικά συναισθήματα. Και τα δυο τον τραβούν προς τα πίσω. Κάθισε μαζί μας, που πας; Μα όχι. Μπήκε σε αυτό εδώ το μαραφέττι για αυτό ακριβώς τον λόγο. Για να ξεφύγει απο κάθετι το γήινο. Απο κάθετι το γνώριμο και το οικείο. Στάληκε για να βρεί το άγνωστο. Στο άγνωστο για το άγνωστο. Για αυτόν. Για να βρέι στο τέλος της αναζήτησης το συστατικό της Ζωής. Τον κρυφό αυτό συνδυασμό βάσει του οποίου μπορεί κανέις να ζήσει. Μετά θα επέστρεφε. Μετά θα ήταν όλα εντάξει. Να λύσει το πρόβλημα και να βρέι επιτέλους την χρυσή τομή των ποσοτήτων που έφτιαχναν αυτόν. Στο τέλος της αναζήτησης θα έβρισκε ξανά αυτόν. Θα περνούσε απο την άλλη μερία του καθρέφτη και θα Ερχόταν - Πάλι. Ξανά. Μετά. Ύστερα. Πρίν - Εδώ. Αναδρομή.

Καθώς η επτασφράγιστη κάψουλα απομακρύνεται με εξωπραγματική ταχύτητα απο την γαλάζια σφάιρα βλέπει απο το παράθυρο να έρχονται κατά πάνω του αστέρια που μέχρι τότε έβλεπε απο κάποια σκοτεινή παραλία υπο την μουσική υπόκρουση των κυμάτων. Βλέπει να περνούν απο δίπλα του κομήτες και αστερόσκονη. Στο βάθος τρέχουν άλλοι γαλαξίες και πλανητικά συστήματα. Βλέπει να σκάνε πάνω στο χοντρό γυαλί τα συναισθήματα των κατοίκων της γής που άφησε πίσω. Σκάνε και διαμελίζονται σαν έντομα πάνω στον ανεμοθώρακα ενός αυτοκινήτου που τρέχει σε κάποιο αυτοκινητόδρομο. Σε λίγο θα έχουν εξαφανιστεί τελέιως. Αδυνατούν να τρυπήσουν το σκληρό, κρύο γυαλί της κάψουλας. Τα δικά του καλά είναι κελισμένα, εκεί μέσα στην κάψουλα. Χωρίς καμία διέξοδο. Τα κρατάει καλά κλεισμένα το σκοτεινό σεντούκι της τεχνολογίας. Εκέι είναι ασφαλισμένος. Και απο αυτόν και απο τους υπόλοιπους. Εκεί.

Η κάψουλα έχει τέλειο σφαιρικό σχήμα. Τέλειος κύκλος. Φτιαγμένη με τρόπο τέτοιο ώστε να μην υπάρχουν καθόλου γωνιές. Οι γωνιές μπορεί να γίνουν σκοτείνες. Μπορούν να γίνουν τέλεια κρυσφήγετα για τις πιο μύχιες σκέψεις και τρομακτικές ερινύες. Εκέι μπορούν να κρυφτούν τα πιο αιμοδιψή τέρατα με μεγάλο κίνδυνο να αναδυθούν σε χρόνο ανύποπτο και τυχαίο. Όχι. Εδώ δεν υπάρχουν γωνιές. Η κάψουλα προνόησε και για αυτό. Κατάργησε(! προστακτική ;) κάθε γωνιά. Είναι γεμάτη με φωτεινές ενδείξεις για την υγεία του αστροναύτη και την πορεία του. Διάφορες οθόνες συνδεδεμένες με έξυπνα ηλεκτρονικά δείχνουν την κατάσταση της κάψουλας. Μετρούν τις αναπνοές του, τους χτύπους της καρδιάς, την πίεση, την θερμοκρασία. Η κάψουλα είναι σαν ένα καλοκουρδισμένο ρολόϊ. Ζεί μέσα σε ένα ρολόϊ. Ναι.

Κάποτε βγάζει την στολή και μένει γυμνός. Εκέι. Πιάνει με το χέρι του την καρωτίδα του και κλείνει τα αυτιά του να μην ακούει την απόκοσμη σιωπή. Κλείνει τα μάτια να κλειστέι στο δικό του γνώριμο σκοτάδι. Κλείνει το σώμα του και προσπαθέι να ακούσει τους δικούς του χτύπους. Να αφουγκραστεί την ύπαρξη του. Σφυγμός. Μαγεία. Αιωρείται μέσα στην ανυπαρξία της βαρύτητας και αντιδράσεων. Νιώθει μέσα του τους χτύπους απο το δικό του ρολόϊ και θυμάται πότε-πότε πως ακόμα είναι άνθρωπος. Νιώθει τον βόμβο αυτό που τον κρατάει ζωντατό και νιώθει τεράστια ευτυχία που ακόμα μπορεί. Σε κάθε παλμό εκκλύεται μια ζέστη, μια οικειότητα. Όμοια με αυτήν ενός κεριού σε ένα υγρό κελί. Γράφει στα αρχίδια του τις ενδέιξεις και την κάψουλα και τότε αυτή εξαφανίζεται και μένει μόνο αυτός και το σύμπαν. Αυτός και η ελάχιστη ύπαρξη του. Όλα εκμηδενίζονται. Πίσω.

Η στολή είναι γεμάτη αισθητήρες. Είναι γεμάτη σύρματα και έξυπνες συσκευές. Μέσω αυτών μπορεί να στείλει πίσω στην Γή αυτά που βλέπει. Αυτά που βιώνει. Μα πως να μπορέσει. Πως γίνεται ένα κομμάτι ακριβό ύφασμα και μερικά σύρματα να μεταδώσει χιλιάδες μίλια μακριά αυτά που βιώνει. Πως να καταφέρει αυτό το άψυχο κατασκέυασμα της τεχνολογίας να μετρήσει το αμέτρητο και το απροσδιόριστο και να το μεταφέρει με την απαιτούμενη ακρίβεια. Ξέρει πως είναι μάταιο. Πως μπορεί να μεταδώθεί άπειρο ποσό πληροφορίας μέσα απο κάτι που φτιάχτηκε απο ανθρώπινα χέρια.

Κάποτε σκέφτεται τον θάνατο. Το τέλος. Έρχονται πίσω οι σκέψεις που έκανε όταν ήταν παιδί. Τότε που άρχιζε να κατανοέι την ανθρώπινη φύση του. Τότε που άρχισαν οι ερωτήσεις για το τι θα απογίνουν οι γονείς του σε εκατό χρόνια. Κόμπος στο λαιμό. Τότε που κατάλαβε ότι κάποτε θα απομείνει μόνος. Δάκρυ. Τότε που ρώτησε τι θα απογίνει αυτός σε εκατό χρόνια. Φόβος. Τότε που ένιωσε αδικημένος για το έγκλημα που λαμβάνει χώρα γύρω του. Την ματαιοδοξία που κρύβει η ανθρώπινη φύση. Τον εγωισμό της φύσης να πάρει πίσω αυτό που της ανήκει μετά τον δανεισμό. Τον συνδυασμό στο θηασυροφυλάκιο που υποτίθεται γνώριζε μόνο αυτός.

Μα το ταξίδι συνεχίζει.

Βλέπει πότε-πότε πισω του το φεγγάρι, αυτή την τεράστια, ηλίθια πέτρα.. Το κοιτάζει καθώς αυτό αυτοκτονεί σε μια τεράστια, νηφάλια, κατάμαυρη, λίμνη κατάμεστη απο αστέρια και δίπλα η υδρόγειος να το φλερτάρει στο αιώνιο μονοπάτι που της χρέωσαν. Αιώνιοι εραστές. Αιώνια χωρισμένοι. Γέλασε. Πόσο παράξενο αλήθεια να κοιτάει όλα αυτά απο μακριά. Απο το μικροσκόπιο της κάψουλας. Τώρα κινείται πρός το άπειρο. Εκέι μέτρα δεν υπάρχουν. Σε διαστάσεις άπειρες και ασύλληπτες. Ο χρόνος έχει στρεβλωθέι με τρόπο μη-αντιστρέψιμο και πλέον είναι τόσο ασήμαντος όσο και η κάψουλα στο αενάως εκτεινόμενο σύμπαν.

Δίπλα στη μουσική εν η Dolores, ερωτέυτηκα την που ήμουν μιτσής, νομίζω εν τούτη η συναυλία που είδα τζαι έμεινα μαλάκας.

EDIT: η φωτό.

Άϋλον

2011-09-03T02:36:00.003+01:00

"...only the stars see"

"Περίεργο", σκέφτηκε. Απο πότε τα πρωινά του έφερναν πονοκέφαλο. Τώρα τελευταία συνέβαινε συχνά αυτό. Ξυπνούσε με ένα ατσάλινο σπαθί χωμένο πίσω απο το αριστερό του μάτι. Ναι, ίδιο με το αίσθημα που έχεις όταν φας πολύ παγωτό με τη μια. Θαρρούσε πως έλειπε μόνο το αίμα και η πληγή, όλα τα άλλα και ο πόνος ήταν εκέι. "Η αλλαγή του καιρού θα φταίει", καθησυχάστηκε. Προσπάθησε με υπεράνθωπες προσπάθειες να σηκώσει τα σκεπάσματα που ολοένα και βαραίνουν όσο η υδρόγειος απομακρύνεται σιγά-σιγά απο τον ήλιο και πορεύεται σε πιο σκοτεινά μονοπάτια για να φέρει στους θνητούς την κρύα πνοή του χειμώνα. "...the mind has a thousand eyes". Με μισόκλειστα τα μάτια και με τρόπο εντελώς μηχανικό προσπάθησε να ανάψει το μάτι στο μικρό γκαζάκι για να φτιάξει καφέ και μέσα σε ελάχιστα ρευστά δευτερόλεπτα βρέθηκε να καπνίζει με το φλυντζάνι στο χέρι δίπλα στο παράθυρο. Πως άραγε τα κατάφερε να ανάψει ο γκαζάκι, πότε έβαλε καφέ, πότε ζεστάθηκε το νερό....

Κοίταζε τις πρώτες αχτίδες του ήλιου να διαπερνούν τα βλέφαρά του. "...and the heart but one". Το ξημέρωμα πάσχιζε να σκαρφαλώσει το βουνό στην αντίπερα όχθη. Θα τα κατάφερνε ; Ρουφηξιά καφέ. Καπνός. Κοιτάει το φλυντζάνι σε μια εκπνοή, στο φόντο τα γυμνά δάχτυλα των ποδιών του στο κόκκινο χαλί και ο καφές είχε πλέον εξαφανιστεί. Ο χρόνος μέτρησε. Κοιτούσε τον κόσμο που άρχιζε δειλά-δειλά να δέχεται το νέο εικοσιτετράωρο. Τους κοίταζε κατάμματα μα το βλέμμα τους τον διαπερνούσε. Το σπαθί έκανε πως πήγε να συστραφεί επι τόπου, σαν γάτα που της ενόχλησαν τον ύπνο και άλλαξε πλευρό. Ο απόκοσμος πόνος του προκάλεσε ένα αυθόρμητο κλείσιμο του αριστερού βλεφάρου. Είχε αναλαμπές απο ένα υγρό βράδυ. "....yet the light of a whole life dies". Σε ένα σοκάκι κάποτε. Μια οπτασία. "....when love is done".

Ντύθηκε με τον ίδιο μαγικό τρόπο που έφτιαξε τον καφέ.

Ελίχθηκε μέσα απο τον κόσμο που πύκνωνε. Ο δρόμος έμοιαζε απαράλλακτος. Ίδιος με χθές ίσως; Μπορεί. Ίσως ίδιος με άυριο. Πιθανότατα. Έπεσε κατα λάθος πάνω σε έναν μεσήλικα. "Με συγχωρείτε" είπε γεμάτος ντροπή και αμηχανία. Ο μέτριου αναστήματος πενηντάρης έκανε πως τον κοίταξε μα η ματιά του πλανήθηκε στο άπειρο και καρφώθηκε στην βιτρίνα που ήταν πίσω του. Την βιτρίνα ενός περίεργου καταστήματος που πουλούσε...παιχνίδια ! Παλιά παιχνίδια. Ξύλινες κούκλες δεμένες σε σπαγγους. Κοίταζαν η μια την άλλη καθώς κρέμμονταν σε ένα σουρεαλιστικό κουκλοθέατρο. Τα κεφάλια τους κοίταζαν γερμένα το πάτωμα-σκακιέρα. Ο βιαστικός περαστικός συνέχισε να περπατά χωρίς να του δώσει σημασία. "Δεν βαριέσαι", έιπε μέσα απο τα δόντια του. "Οι άνθρωποι έχουν πολλά στο μυαλό τους σήμερα."

Κάθισε στο γραφειάκι στην γνωστή γωνιά. Τα γράμματα είχαν στοιβαχτεί πίσω απο την βαριά ξύλινη πόρτα. "...worthless the pledges". Θα τα επεξεργαζόταν όλα ένα προς ένα, σε λίγο όμως. Άνοιξε το συρτάρι. Έτριξε. Ψαχούλεψε να βρεί τους συνδετήρες μα το χέρι του έπεσε πάνω σε έναν παλιό σκουριασμένο χαρτοκόπτη. "Πως βρέθηκε αυτό εδώ" ρώτησε τον εαυτό του. Χτύπησε το τηλέφωνο. "Παρακαλώ ;". Κανένας. Η ώρα είχε πάει πέντε. "...all vows but lies".

Πέρασε απο το σκοτεινό δρομάκι. Ο πόνος είχε επιστρέψει. Το φανάρι μόλις άναψε και έστειλε το αχνό του φώς λίγα μέτρα πιο πέρα. Σταμάτησε για λίγο. Οπτασία. Θα κατέβαζε μισό μπουκαλάκι παυσίπονα δεν άντεχε άλλο. Σε λίγο θα έφτανε σπίτι. Υπομονή. Ένιωσε την ανάγκη να τρέξει. Μα κάτι του βάραινε τα βήματα.

Κλέιδωσε την πόρτα πίσω του.

Πήγε στο αποχωρητήριο και άναψε το μικρό φως. Ότιδήποτε πιο δυνατό θα έστελνε τεράστια κύματα πόνου στο πίσω μέρος του κρανίου του. Άκουσε θόρυβο στο δίπλα δωμάτιο. Δεν έδωσε σημασία. Τα παλιά σπίτια τα έχουν αυτά. Οι σωλήνες διαστέλλονται και συστέλλονται ευκολότερα και απο λάστιχο. Κοίταξε τον χαλασμένο καθρέφτη.

"First beckoned to step from the twilight to glare..."

Πάνω στους ώμους του ήταν σκαρφαλωμένο ένα παιδί. Το φεγγάρι είχε γεμίσει το παράθυρο. Το παιδί είχε σκάψει με έναν παγοκόφτη μέχρι το πίσω μέρος του αριστερού του ματιού. Τρόμαξε. Το αίμα έτρεχε ποτάμι και άρχισε να μαζεύεται στον νεροχύτη. Το μάτι του ήταν κάπου εκεί μέσα. Έσκαβε το μπάσταρδο με μια μανία και ένα μαλακισμένο χαμόγελο και κάθε τόσο κοίταζε στον καθρέφτη για να θαυμάσει τα έργα του. Εκέι που ήταν το βλέφαρό του έχασκε μια τρύπα και είχε αρχίσει να αχνοφαίνεται το λευκό άκρο της άνω κόγχης του ματιού του. Παρέλυσε. Άχνα δεν έβαλε. To μεταλλικό εργαλέιο έτριξε καθώς χτύπησε την κάτω σιαγόνα του. Η δουλειά είχε προχωρήσει. Στο αριστερό του κάτω άκρο βρέθηκε μια ξύλινη κούκλα απο την βιτρίνα. Με τεράστια δεξιοτεχνία έκοβε κομμάτια απο τον κνημιαίο μύ. Τι καλά ! Το πάτωμα είχε ποτιστεί με το υγρό που δίνει ζωή. Μόνο που το χρώμα δεν ήταν κόκκινο. Έμεινε εκέι μέχρι το τέλος.

"...Then left in the dark for the demons to share"

Μέχρι που το φεγγάρι εξέπνευσε. Μέχρι που τα αστέρια βαρέθηκαν την μοναξιά των αιώνων. Μέχρι που το φως τους έγινε ανάμνηση. Έμεινε μπροστά στον καθρέφτη και έβλεπε την μορφή του να κατακρεουργείται απο τα τέρατα που κρύβονται στο κατάλευκο παραπέτασμα του καιρού.

"...only the moon hears"

"Η αλλαγή του καιρού θα φταίει", καθυσηχάστηκε. Προσπάθησε με υπεράνθωπες προσπάθειες να σηκώσει τα σκεπάσματα που ολοένα και βαραίνουν όσο η υδρόγειος απομακρύνεται σιγά-σιγά απο τον ήλιο και πορεύεται σε πιο σκοτεινά μονοπάτια για να φέρει στους θνητούς την κρύα πνοή του χειμώνα....

Ηχώ

2011-09-01T07:47:00.001+01:00

Ok.
Just a little pinprick.
There'll be no more
--Aaaaaahhhhh!
But you may feel a little sick.

Can you stand up?
I do believe it's working. Good.
That'll keep you going for the show.
Come on it's time to go.

Πρωί. Νύχτα. Πρωί. Εγώ .Νύχτα. Ξανά, πάλε, ύστερα, Εσύ, μετά, πρίν.

3

2011-08-30T03:23:00.002+01:00

Έχει τρία λεπτά. Έχει τρία ολόκληρα λεπτά να σώσει την ζωή του. Σε τρία λεπτά ένας λανθασμένος χειρισμός θα έχει προκαλέσει ένα όλεθρο όμοιο με αυτόν της αποκάλυψης. Δεν θέλει καν να το σκέφτεται. Κοιτάζει πίσω απο την τεράστια διαφανή προστατευτική μάσκα τον δαιμονικό αυτό μηχανισμό. "In my rear view mirror..." Ένας τρελός αριθμός απο πολύχρωμα καλώδια απλώνεται μπροστά στα γεμάτα αγωνία μάτια του. Συστρέφονται και ελίσσονται ανάμεσα σε πλήθος απο μετρητές που μετρούν αντίστροφα κάποιο χρόνο. Περνούν επιδέξια μεσα απο στενούς διαδρόμους απο ηλεκτρονικά και περίεργα λαμπάκια που αναβοσβήνουν χορεύοντας σε κάποια απόκοσμη πίστα. Απο κάτω φαίνεται η μαύρη ουσία που στο τέλος του χρόνου που του δόθηκε θα πυροδοτήσει μια έκρηξη που δύναται να αλλάξει την κλίση της ίδιας της υδρογείου. Έχει τρία λεπτά.

Τόσος χρόνος του δόθηκε για να αποκωδικοποιήσει αυτό το ψυχωτικό αίνιγμα. Ποιός να το έστησε άραγε; Tρία. Η πυρίμαχη στολή του έχει αρχίσει να μην τον χωράει. Λεπτά. Το μέτωπό του διαρκώς λούζει κρύος ιδρώτας. Η ομάδα έχει εγκαταλέιψει απο ώρα. Τώρα στο σκοτεινό δωμάτιο βρίσκεται μόνο αυτός. Τώρα είναι αντιμέτωπος μόνο με τον εαυτό του. Ο ήχος της καρδιάς του είναι εκκωφαντικός. Σχεδόν μπορεί να ακούσει τον εαυτό του να σκέφτεται. Σχεδόν ακούει τον εαυτό του να ιδρώνει πάνω απο αυτή την αλλόκοτη μάζα. Δεν φανταζόταν έτσι την ζωή του. Όχι. Όλα θα πήγαιναν σύμφωνα με το σχέδιο. Σχολείο, δουλειά, Ζωή, προβληματισμοί, δουλεία, παιδιά, ζωή... Ναι όλα θα ήταν σαν την όμορφη πρωινή νοτιά, όλα θα έμοιαζαν με μια όμορφη Αυγουστιάτικη βραδιά με το φεγγάρι να κρέμμεται κάπου. Ναι, όλα θα ξημέρωναν και θα νύχτωναν και θα ξημέρωναν και θα νύχτωναν και πάλι και ξανά, και πρίν και ύστερα και μετά και πάλι... Τώρα όλα αυτά έχουν συμπυκνωθέι μέσα σε τρία λεπτά. Αυτό γράφουν οι μετρητές. Μα πως γίνεται ; Τους κοιτάει τόση ώρα και έχουν σταματήσει στο 3. Ο χρόνος πρέπει να είναι σχετικός τελικά, σκέφτηκε.

Έχει τρία λεπτά.

Πρέπει να ανακαλύψει την μυστική οδό που οδηγεί στην έξοδο απο αυτό τον λαβύρινθο. Πρέπει να κοιτάξει μέσα σε κάθε σκοτεινή στροφή. Πρέπει να βρεί το κλειδί να ξεκλειδώσει το μυστικό της παράνοιας αυτής. Τα καλώδια μεταμορφώθηκαν σε φίδια. Το κάθε ένα εξίσου δηλητηριώδες με το δίπλα του. Ποιό να είναι άραγε το σωστό; "...two suns in the sunset..." Ποιό να έιναι το λάθος; Τώρα όλα φάινονται τα ίδια. Όλα είναι σωστά. Όλα είναι λάθος. Στο τέλος δεν έχει σημασία. Έχει τρία λεπτά. Έχω τρία λεπτά σκέφτηκε. Μπορεί να αφιερώσει τα τρία αυτά λεπτά για ένα σύντομο ταξιδάκι. Ναί. Να χωρέσει όλες του τις στιγμές και να τις ξαναζήσει σε αυτά τα τρία λεπτά. Έτσι εγωιστικά. Μια φορά για αυτόν. Να σβήσει τον θόρυβο που προκαλεί η κοινωνία και να ακούσει μόνο αυτόν. Να σβήσει απο μπροστά του αυτό τον βράχο, αυτή την μαυρη μάζα. "... you stretch the frozen moments with your fear..." .Να ξαποστείλει τα στοιχειά απο τα όνειρά του και να γίνει εγωιστής. Τα τρία αυτά λεπτά να τα κάνει επιτέλους δικά του και να σβήσει τους εκκωφαντικούς ψίθυρους του κόσμου . Θέλει άραγε να απενεργοποιήσει τον μηχανισμό ή μήπως αυτή είναι η λύτρωσή του τελικά; Πάντα ο χρόνος του άνηκε στους άλλους. Χαχα, τώρα έχω τρία λεπτά δικά μου, φώναξε! Εγωιστή. Η έκρηξη αυτή θα είναι ήσυχη.

Μέσα σε τρία λεπτά.

Πρέπει να ζήσει.

Πρέπει να φέρει χαμόγελο στα χείλη. Να θυμηθεί την μέρα που γεννήθηκε. Να θυμηθεί τους γονείς του. Να θυμηθεί τον πόνο του Χριστού στον σταυρό του. Να θυμηθεί όλους τους σταυρωμένους του σήμερα. Να φέρει μπροστά στα μάτια του αυτόν. Έχει τρία λεπτά να ερωτευθεί. Να θυμηθεί πως κατηφορίζουν. Ξέρεις που. Να παίξει την μουσική στα δικά του αυτιά μόνο. Να μάθει να περπατά. Να θυμηθεί πως το δάκρυ δεν φάινεται στην βροχή. 'Εχει τρία λεπτά. Να ζήσει ξανά. Πως χωράει μια ζωή σε τρία λεπτά; Θα μάθει στα επόμενα τρία λεπτά. Oι μετρητές μπροστά του ακόμα δείχνουν ένα ψηφιακό 3 βουτηγμένο σε ένα σκοτεινό κόκκινο χρώμα. Έχει τρία λεπτά να νικήσει τον θάνατο. Να βρεί τελικά το νόημα. Έχει ΤΡΙΑ ΛΕΠΤΑ να καταλάβει επιτέλους τον εαυτό του. "finally understand...".Να την κοιτάξει ξανά στα μάτια. "...the feelings of the few." Έχει τρία λεπτά δικά του και έχει αρχίσει ήδη να κουράζεται. Να φέρει πίσω στην μνήμη πως είναι να μεθάς, απο οτιδήποτε. Πως είναι να τυλίγεσαι με ψυχή και να καίγεσαι. Να ζητά και να ψάχνει τα κρυμμένα. Όλα. Σε. Τρία. Λεπτά. Βιάσου.

"and suddenly it;s day again..."

Έλα, δεν θα καταλάβει κανείς τίποτα. Όλοι θα πούν στο τέλος πως προσπάθησες. Μην το κουράζεις, σκέφτηκε. Σε τρία λεπτά θα έχει σκάσει. Σε τρία λεπτά θα έχει αρχίσει να ζεί ξανά. "eventhough the day is done"

Ιχθύεις

2011-08-18T08:48:00.004+01:00

Οι πρώτες πρωινές ηλιαχτίδες βρήκαν τον δρόμο τους μέσα απο την φυλλωσιά της γέρικης λεμονιάς, μέσα απο το κλειστό παράθυρο και διαπέρασαν το νερό της γυάλας μέχρι τα έγκατα του σκοτεινού χώρου πίσω απο τον παλιό καναπέ. Τα δυο τεχνητά φυτά μέσα στην γυάλα έμοιαζαν με κέλτες Δρυίδες που είχαν αφεθεί απο ώρα σε κάποια ιεροτελεστία. Οι δυο ένοικοι της γυάλας, ένα θηλυκό μάυρο χρυσόψαρο και ένα αρσενικό ψάρι γλέιφτης-καθαριστής, μόλις είχαν αρχίσει να ξυπνούν. Ο θόρυβος απο το φίλτρο του μικρού ενυδρείου ήταν για αυτούς εκκωφαντικός αλλά τον είχαν συνηθίσει απο τις πρώτες κιόλας μέρες της διαμονής τους εκέι. Ναι τότε πριν την μεγάλη πανούκλα που θέρισε όλάκερο τον πληθυσμό, ΕΚΤΟΣ βέβαια απο αυτούς τους δυο. Σίγουρα δεν ήταν τύχη.

Η μικρή κολύμπησε με τρείς-τέσσερις απλωτές προς τα εκατομμύρια μπουρμπουλήθρες που ξερνούσε το τεράστιο φίλτρο μέσα απο τα σωθικά του, για το πρωινό της μπάνιο. "Καλημέρα !" της είπε ο καθαριστής απο την γωνιά του. "Γειά σου, με πρόλαβες σήμερα !" αυτή αποκρίθηκε. "Σε περιμένω στην Μεγάλη Πέτρα για πρωινό", απάντησε και με δυο τινάγματα χάθηκε. Με χαρά βάλθηκε να ετοιμάζει το τραπέζι και αυτή με ανυπομονησία τελείωνε βιαστικά το μπάνιο της. Δεν ήθελε να τον αφήσει να περιμένει.

Η Μεγάλη Πέτρα ήταν εκέι γενιές ολόκληρες πριν απο αυτούς. Είχε μαζέψει αρκετή άλγη στο κάτω μέρος κατάλληλη για αυτόν και αρκετά απομεινάρια τροφή για αυτήν. Τους είχε διηγηθεί για αυτήν το μεγάλο πορτοκαλί χρυσόψαρο πρίν το θανατικό. Σε αυτόν είχε μιλήσει ο γέρικος μονομάχος που δεν άντεξε το κλίμα της γυάλας και ξεψύχησε. Πάντοτε όλοι μαζί έτρωγαν εκέι. Απο τότε που ήταν μια μεγάλη ευτυχισμένη παρέα μέχρι και το σήμερα που έμειναν οι δυο τους. Στον μικρόκοσμό τους η πέτρα αυτή ήταν θρησκεία, ήταν κάτι παραπάνω απο σύμβολο ήταν αυτό που τους βοηθούσε να περάσουν τον ατέλειωτο χρόνο στην υγρή καταδίκη τους. Εκέι συζητούσαν με τις ώρες για θεματα διάφορα και άσχετα, όπως για παράδειγμα, τι να βρίσκεται εκέι έξω, ποιος κινεί το φίλτρο, ποιος έβαλε εκέι την Μεγάλη Πέτρα και πολλά άλλα. Δεν τον ένοιαζε όμως. Όλα ήταν σχετικά και άσχετα. Φτάνει που είχε αυτήν. Κάτι τον έκανε να νιώθει σιγουριά όταν την ένιωθε κοντά.

Όσο μιλούσαν ο χρόνος γινόταν ολοένα και πιο σχετικός. Ο χρόνος χανόταν απο τις ελάχιστες διαστάσεις που μπορεί να έχει για ένα ψάρι τόσο δα. Γινόταν ρευστός και διάφανος, ακριβώς όπως το υγρό που τους περιέβαλλε. Το υγρό που τους έδινε ζωή και τους γέμιζε, αυτούς και κάθε πλάσμα σε αυτή την γαλάζια σφάιρα. Σε λίγες μέρες όλες τους οι αναμνήσεις θα χάνονταν όπως οι μπουρμπουλήθρες που με εκπληκτική ταχύτητα δραπέτευαν απο τα ρουθούνια του σκοτεινού φίλτρου και σκορπούσαν στο έξω. Τα ψάρια έχουν περιορισμένη μνήμη. Ξεχνάνε γρήγορα. Σιγά-σιγά ζουν καθώς κατηφορίζουν τον δρόμο της λήθης, ξεχνούν. Τα συναισθήματα χαλαρώνουν και αφήνονται στο έλεος της μικρής τους ψυχής. Το μυαλό αδυνατεί να συγκρατήσει όλα εκείνα τα τεράστια και τα μικρά που συγκροτούν μια ζωή και κρατιέται μοναχά απο ένα μικρό χρυσό κρίκο και μια λεπτή μεταξένια κλωστή απο αυτό που ξέρουμε ως ένστικτο. Όλο αυτό μέχρι να αρχίσουν ξανά να χτίζουν με νεογέννητα δευτερόλεπτα μια φρέσκια υλοποίηση της ζωής τους.

"Αλήθεια, πως μπορεί κάποιος να ζει εκέι, έξω απο το νερό ;", σκέφτηκε καθώς έστρωνε το μεγάλο τραπεζομάντηλο, ποτέ δεν θα μπορούσε να το χωρέσει στο μικρό μυαλό του. Ήθελε να είναι όλα τέλεια για αυτήν. Όπως κάθε πρωί άλλωστε. Το ίδιο και αυτή λίγα εκατοστά πιο πέρα. Τώρα τελευταία κάτι την είχε πιάσει. Δεν μπορούσε να την δεί έτσι. Τα λέπια της ήταν χάλια. Ας όψεται η υγρασία. Μια αλλαγή λάμβανε χώρα και στους δυο, κάτι που δεν μπορούσαν να καταλάβουν ακόμα. Προς το παρών ζούσαν, και καθώς ζούσαν, ξεχνούσαν (ή μήπως ξεχνιόντουσαν;), και αυτό ήταν το τέλειο, το ανεξάρητο, το καθαρό, το ατόφιο και το όμορφο.

Έφτασε αυτή καθώς αυτός περίμενε. Πάντα έτσι δε γίνεται. Προγευμάτισαν και το απόγευμα τους χτύπησε γρήγορα σαν εκτροχιασμένο τρένο και το επόμενο πρωί δεν άργησε να 'ρθεί ούτε και ένα δευτερόλεπτο. Και έτσι οι μέρες περνούσαν, ανελέητες και ζεστές. Και δεν βαριόντουσαν ούτε παράπονο είχαν. Κυνηγούσαν ο ένας τον άλλο σε αυτό το υγρό δοχείο του χρόνου και ανακάλυπταν κάθε μέρα χωρίς να το ξέρουν πως νικάει κάποιος το ασήμαντο ρολόι. Κατάφεραν να ξεθάψουν ένα απο τα πιο πολύτιμα ορυκτά που βρίσκεται καλά θαμμένο στα βάθη της ψυχής και που μόλις έρθει σε επαφή με το περιβάλλον εκκλύει απίστευτα ποσά ενέργειας. Μπορεί να εξατμίσει κάθε σταγόνα απο το νερό γύρω τους, να κονιορτοποιήσει και την παραμικρή πέτρα, ΝΑΙ, ακόμα και την Μεγάλη Πέτρα και να διαλύσει το κατάμαυρο φίλτρο μαζί με την δύναμη που το κινεί.

Ακούσια παραδέχτηκαν πως αυτό που ένιωθε ο ένας για τον αλλον ήταν κάτι μοναδικό. Το παραδέχτηκαν χωρίς να ξεστομίσουν ούτε μια λέξη. Σιγή Ιχθύος λένε... Απλά ήρθε και εγκαταστάθηκε μέσα τους. Σε λίγο όμως θα ξεχνούσαν τα πάντα.

Το επόμενο πρωί ξύπνησε δίπλα απο το φίλτρο, εκέι στην σκοτεινή γωνιά του. Απο μακριά είδε μια μάυρη σκιά να πλησιάζει. "Καλήμέρα !" της είπε, "Πως απο δώ ; Γνωριζόμαστε ;". Χμμ, δεν έχω ξαναδεί τέτοιο ψάρι, είπε μέσα του ο καθαριστής. Εκέινη ξαφνιάστηκε, δεν περίμενε να βρεί κάποιον γύρω εδώ σε ένα τρομακτικό μέρος σαν και αυτό. "Δεν νομίζω", αυτή αποκρίθηκε ενώ κολακέυτηκε απο την ματιά του που μόλις την είδε καρφώθηκε στον βυθό όπου γυάλιζαν κάτι περίεργες πέτρες, "Νόμισα πως ήμουν μοναχή εδω πέρα !". Περίεργο, και εγώ το ίδιο, σκέφτηκε ο φίλος μας. "Πρόσεξα μια μεγάλη πέτρα κάπου πιο πέρα, τι θα έλεγες για πρωινό εκέι, φάινεται ιδανικός τόπος." την ρώτησε. "Έκλεισε, θα κάνω ένα γρήγορο ντούς και θα είμαι εκέι όσο πιο γρήγορα μπορώ" απάντησε η μικρή. Αυτός έφυγε γοργά προς εξερεύνηση της πέτρας, και αυτή θα δοκίμαζε, για πρώτη φορά απο την ώρα που βρήκε τον εαυτό της εκεί , τις μπουρμπουλήθρες. Το δοχείο έμοιαζε ήδη πιο φιλικό. Ήδη ο κρύος όγκος του νερού άρχισε να ζεσταίνεται και αυτό δεν είχε να κάνει με τις ηλιαχτίδες που είχαν ήδη αρχίσει να διαπερούν την γυάλα. Ήδη είχαν αρχίσει να σχηματίζονται τα πρώτα χαμόγελα Ήδη περίμεναν για το επόμενο πρωί.

Y.Γ: Ταϊζω τα ψάρια μου μια φορά την μέρα, το πρωί.

"But in the deafness of my world the silence broke. It said :
Follow me down to the valley below
You know moonlight is bleeding
From out of your soul..."

Αλλαγή - (0)

2011-08-14T17:18:00.003+01:00

Μέχρι στιγμής κύριε Ερευνητή και εξωτερικοί συνεργάτες έπαιρνα δείγματα όσον αφορά την ανάλυση εμού. Την δειγματοληψία κομματιών του εαυτού μου καθώς αυτός πορεύεται στα αενάως διευρυνόμενα φαράγγια του χρόνου. Είδατε εδώ τους τελευταίους μήνες αρκετά απο τα πρόσωπα που κρύβω μέσα μου. Είδατε κάποιες απο τις πτυχές μου. Μα το παραπέτασμα όπως σας έχω ξαναπεί (ναι αναφέρομαι στον εαυτό μου στο δεύτερο πληθυντικό) είναι άπειρο σε χρώμα κατάλευκο και βαρύ σαν μολύβι. Σκεπάζει εκέινο το νεκροκρέβατο στο σκοτεινό δωμάτιο με το σβησμένο κερί και το θαμπό κιτρινωπό φως. "He'd found a place" Πάνω στο μεταλλικό τραπέζι κείνται αναμνήσεις και ενθύμια, εργαλεία κοφτερά σαν παγοκόφτες, κάποια απομεινάρια απο σπασμένα κόκκαλα και ίσως λίγη ψυχή. Τα κρύβει επιδέξια το λευκό αυτό σεντόνι εως ότου αρχίσει σιγά-σιγά ο παγωμένος αέρας που δίνει ζωή στις κραυγές των διαδρόμων να το παρασέρνει επικίνδυνα.

Είπα πως αυτή η ανάρτηση θα είναι η τελευταία.

Διαβάσατε όσοι είχατε την υπομονή τις προσπάθειες για προβολή εσωτερικών καταστάσεων και μεταπτώσεων πάνω στον πεπερασμένο χώρο των γραμμάτων και των λέξεων καθώς αυτές σχηματίζουν προτάσεις παραγράφους και τελικά ένα δείγμα του "εγώ" μου. Ο χώρος όμως δεν είναι καμπύλος, ούτε γραμμικός. "In his mind and slammed the door" Καμία γεωμετρία δεν μπορεί να περιγράψει τις στατιστικές του και σίγουρα δεν μπορεί να προβλέψει τις ισορροπίες του. Ο χώρος ίσως είναι ανύπαρτκος αφού ζεί μέσα στον χρόνο και ο χρόνος δεν είναι παρά σχετικός. Μισώ τα ρολόγια, ποτέ δεν φόρεσα ρολόϊ στην ζωή μου. Ο χρόνος είναι πολλά μικροσκοπικά ρολόγια κολλημένα πάνω στα υπερ-μικρά κομμάτια της ύλης που χτίζει τα νύχια μας, το δέρμα μας, τα μάτια μας, τις συνάψεις μέσα στον εγκέφαλό μας και τελικά μας κυβερνά. Ο χώρος όντας η ίδια και απαράλλακτη ψευδαίσθηση με τον χρόνο απλά είναι σχετικός. Εφόσον δεν είμαστε παρά κύμματα που ταξιδεύουν πάνω στον πλέγμα του χώρου και του χρόνου το μόνο που απομένει είναι... η σχετικότητα. Το μόνο που έχει σημμασία είναι η αλληλεπίδραση. Η μεταφορά ενέργειας αν θέλετε μεταξύ ομοίων, εμάς, των μελών του ανθρωπίνου γένους και όχι μόνο. Ο άνθρωπος λοιπόν είναι εν γένη ον κοινωνικόν. Οι λέξεις δεν είναι παρά σύμβολα.

Είσαι σίγουρος ;

Δεν γράφω ποτέ με έμπνευση. Ούτε με εναύσματα ούτε με ερείσματα. Γράφω όταν ο φελλός που κρατάει κλειστό το μπουκάλι εκτοξευθεί, ανήμπορος να κρατήσει τα εντός που ζυμώνονται με περίεργες αντιδράσεις. Γράφω χωρίς να σκέφτομαι. Έγραφα και παλιά. Σκέφτηκα πολύ. Όχι δεν είμαι καμιά ιδιοφυία που το πάιζει σκεπτόμενος. "Stare blank into space" Επέτρεψε μου Ευριπίδη να αλλάξω το σκεπτόμενος με το φαντασιόπλητκος αλλά σε καμία περίπτωση ονειροπόλος. Αν με γνωρίσατε στην πραγματική ζωή - τι σκατά οξύμωρο σχήμα είναι αυτό - θα παρατηρούσατε πως ξαφνικά απλά πίσω απο το τιμόνι δεν είναι κανένας. Εκέινη την στιγμή έχω καταφέρει να σπάσω τους νόμους της φύσης. "I'm safe here in my mind" Κατάφερα να ταξιδέψω με ταχύτητα πολύ γρηγορότερα απο το φως. Κατάφερα να φορέσω εκέινη την στολή που σε κάνει αήττητο στον χρόνο και σε προσατεύει απο κάθε επιθυμία, υλική και άϋλη.

Προχθές καθώς καθόμουνα μπροστά στον υπάλληλο της τράπεζας κοίταζα επίμονα το στιλό μπροστά μου καθώς έστεκε κάθετο στην θήκη του. Με είδα να το αρπάζω με δύναμη και καθώς το τραβούσα γινότανε σπαθί όμοιο με εκείνο που κατάφερε να βγάλει απο την πέτρα ο Αρθούρος. Με είδα να τραβώ ένα τεράστιο σπαθί και ξαφνικά η καρέκλα να γίνεται κάθισμα αεροπλάνου ενώ προσγειονόταν σε ένα υπόγειο. Πως να χωρέσει ένα αεροπλάνο σε ένα μικρό υπόγειο.

Αυτό που δεν είδατε είναι εμένα σε στιγμές ανθρώπινες. "This is my life, this is my life" Σε περιβάλλον όπου η διαβίωση να είναι δυνατή. Δεν είδατε πίσω απο τα μάτια μου. Δεν ακούσατε πίσω απο τα τύμπανά μου. Δεν νιώσατε πίσω απο τα φίλτρα και τις πόρτες μου. Όπως είπα ξανά δεν είμαι παρά ένας αστροναύτης. "I've left the world behind" Πολύ όμοιος με τον γνωστό σας απο την κοινότητα των ιστολογίων. Η τροχιά μου έιναι μοναχική και μοναδική. Την κατάστρωσα με απόλυτη τυχαιότητα και αξιοσημείωτη δεξιότητα. Εγώ παρατηρώ απο μακριά. Εγώ κοιτάζω απο την τροχιά μου και το σκάφος μου - που έφτιαξα ώστε να χωράει μόνο εμένα και κλειδώνει μόνο απο μέσα - όχι τους άλλους αλλά εμένα. Παρατηρώ εμένα καθώς η Γη γυρίζει με το τρόπο που ξέρει και καθώς το φεγγάρι γυρνάει ερωτευμένο γύρω της αδύνατο να την πλησιάσει ακριβώς επειδή το έλκει η μεγαλειότητά της και το απωθέι η μάζα του δικού του εγωισμού. Ετσι. Εκέι υπάρχει λιγοστό οξυγόνο και ελάχιστη πραγματικότητα. Εκέι το άγγιγμα είναι μια ψευδαίσθηση. Εκεί οι λέξεις αποκτούν άλλη σημασία και ίσως είναι τα μόνα αντικέιμενα που μπορούν να πέσουν στο μεταλλικό πάτωμα του σκάφους μου με τρομακτική δύναμη εξαιτίας της ασύυλληπτης τους πυκνότητας.

Πιθανότατα όχι.

Κάποιοι ίσως καταφέρατε να δείτε μέσα απο τις γραμμές. "No matter how they tried" Ενδεχομένως να πιστέψατε πως οι προβολές μου ταιρίαζουν τέλεια στον δικο σας χώρο. Ίσως να συγκίνησα κάποιους και ίσως να προκάλεσα γέλιο σε κάποιους. "They couldn't understand" Χαίρομαι πάντως που προκάλεσα συναισθήματα τελοσπάντων όποια και να είναι αυτά. Ποτέ δεν φαντάστηκα ότι η συγγραφή ενός διαδικτυακού ημερολογίου περιελάμβανε σχόλια, συζητήσεις και λοιπά. Δεν είχα ιδέα πραγματικά. Ούτε παρακολουθούσα κάποιους απο πρίν ούτε είχα λογαριασμό. Μου ειπε ένας φίλος περί ιστολογίων και αυτό ήταν η αφορμή. Δεν έγραψα ποτέ για τα σχόλια ούτε για χαρην της συζήτησης απλά όταν παραθέτεις κάτι σε ένα δημόσιο χώρο και δεν δέχεσαι σχόλια η πράξη σου αυτή εμπεριέχει ρινίσματα φασιμού. Επίσης δεν πίστεψα πως θα γνώριζα άτομα μέσω αυτής της διαδικασίας. Απλά είχα πιστέψει πως μετά απο κάποια "ηλικία" οι γνωριμίες περιορίζονται και ο κύκλος στον οποιίο μπορεί κανείς να αλληλεπιδράσει φθίνει μέχρι να περιέχει μόνο ένα άτομο, εσένα.

Όχι.

Οι ρυθμοί θα κινηθούν προς μια διαφορετική οκτάβα. Η δειγματοληψία θα αποτελέιται απο δείγματα βαθέως κωδικοποιημένα. Η κωδικοποίηση θα είναι πλήρως διαφανής και ακατάληπτη. "Plagued and lost". Για εσάς θα έιναι απλά μια ιστορία, για μένα ένα ακόμα δείγμα που μέσα θα κρύβει κάτι δικό μου. Ίσως σε μεγάλο βαθμό, ίσως σε μικρό. Αυτό εξακολουθεί να είναι ένα πείραμα άλλωστε. Με αντικέιμενο εμένα. Αν είναι να σας κουράσω ας το κάνω με τρόπο ευχάριστο. Χιούμορ.

Γιατί;

Γιατί λοιπόν. Δεν ξέρω. Έτσι το αποφάσισα. "Free to speak with my own kind" Επειδή ίσως κάποιες καταστάσεις τις τελευταίες μέρες να μου άφησαν την σκληρή πραγματικότητα στα χέρια να την κοιτάω και να μην ξέρω τι να την κάνω. Ίσως να φταίει η τροχιά μου. Ίσως πάλι να φταίει κάτι που είχα μέσα μου απο πρίν, αυτό το μούδιασμα. Δεν ξέρω πως νιώθω και όπως είπα την προηγούμενη φορά ίσως δεν ξέρω πως να συμπεριφερθώ. Κάτι νιώθω. Δεν ξέρω τι.

Τα πράγματα είναι απλά.

Οι "δαιμονισμένοι" ακούστε λίγο Ιούδα στα δεξιά σας....

Καπνός

2011-08-10T00:49:00.006+01:00

Κολυμπώ το πρωί. Σκέφτομαι. Σε κάθε απλωτή χάννω περίπου ένα εκατομμυριοστό του βάρους που είναι δεμμένο σε εκέινο το σημείο που τελειώνει ο οισοφάγος και αρχίζει το στομάχι. Όσο περισσότερες τόσο το καλύτερο. Ο άνθρωπος κατά ένα μεγάλο ποσοστό είναι φτιαγμένος απο νερό. Όταν κολυμπάς και είσαι κάτω απο την επιφάνεια της θάλασσας αυτό το ποσοστό αυξάνεται αφού ο αέρας μέσα σου λιγοστέυει μόνο μέχρι την επόμενη αναπνοή. Για λίγο είσαι κοντά στο τέλος της ανθρώπινης φύσης αλλά ασυνάισθητα τραβάς άλλη μια απλωτή και κινείσαι λίγο προς τα μπρός.

Για λίγο είσαι ελέυθερος. Για λίγο είσαι νεκρός. Λίγο-λίγο χάνεις απο αυτό το βάρος στον οισοφάγο. Λίγο λίγο ζείς ενώ ουσιαστικά παλέυεις με τον χρόνο.

Κοιτάζω τον βυθό. Βλέπω πως τα κύματα κάθισαν πάνω στον βυθό και απόκτησαν υπόσταση και ύλη. Βλέπω τα χέρια μου να περνούν μπροστά στα μάτια μου καθώς πασχίζουν για άλλη μια απλωτή. Βλέπω πως ο χρόνος κάθισε πάνω τους και τα άλλαξε. Βλέπω τα ίδια χέρια και δάχτυλα που είχα πριν , στο δημοτικό, στο γυμνάσιο, στο στρατό, τώρα...

Ξέρω πως σε λίγο τα εκατομμύρια τόνοι νερό που με καταπίνουν θα γίνουν καπνός. Θα γίνουν αέρας και θα είναι πλεόν ένα απόκυμα της φαντασίας μου. Θα είναι πλέον ένα χαλασμένο όνειρο. Θα είναι ένα χαλασμένο είδωλο σε έναν παλιό καθρέφτη που ξέχασε πως τάχα να δουλεύουν οι καθρέφτες. Θα είναι ένας κόκος σκόνη στο παλίο κατακόκκινο χαλί. Θα είναι μια ακόμα ηλιαχτίδα που προσαθεί να περάσει μέσα απο τα πυκνά σύννεφα και τις σιδεριές.

Η μηχανή με την μεταλλική εξάτμιση που μουγκρίζει κάτω απο τα χέρια μου σε λίγο θα γίνει ελαφρύς καπνός όμοιο με εκέινον που ξερνούν τα κεριά μόλις τα σβήσει ο νεοκόρος της εκλησίας εκέινο το δειλινό του επιταφίου και το μόνο που θα έχει απομείνει θα είναι μια απόκοσμη μυρωδιά που συνδέει τα εγκόσμια με τα άϋλα. Θα ξεθωριάσει η μηχανή, και η άσφαλτος απο κάτω της θα γίνει ποτάμι μαύρο και άγριο και δεν θα αργήσει πάλι να με καταπιέι σε κάτι σκοτεινούς διαδρόμους που οδηγούν σε πηγάδια απύθμενα, της ψυχής και του σκότους. Θα πέφτω απο το ύψος της και τα χέρια μου θα ανεμίζουν προσπαθόντας να πίασουν απλωτές στον αέρα. Μάταια. Ανεπάισθητα. Ακούσια. Tο βάρος θα νικήσει.

Κάθομαι στο παγκάκι δίπλα της. Η θάλασσα δίπλα προσπαθέι να ξεθυμάνει. Μίζερη. Μάυρη. Ακούραστη. Είναι λουσμένη ένα απίστευτο χαμόγελο. Μια λάμψη βγαίνει απο μέσα της. Απο τις κόρες των ματιών της προσπαθεί να δραπετεύσει ένα φως που μπορεί καψει τα πάντα γύρω του. Έχει μπέι σε ένα κουκούλι πλεγμένο απο σκέψεις και επιθυμίες. Ότι βλέπει και αισθάνεται και σκέφτεται και νιώθει και ανασαίνει περνάνε μέσα απο αυτό το φίλτρο. Ο κόσμος της είναι άλλος. Το έβλεπα πως τα πόδια της μετά βίας πατούσαν το έδαφος. Ώπα ρε, χαλάρωσε ! Όχι το ξέρω αυτό το μίασμα. ΤΟ έχω ξαναδεί. Το έχω δεί και έιναι γνώριμο ναρκωτικό. Το έχω νιώσει. Προσπάθησα και το έδιωξα όταν με χάλασε και όταν με έριξε. Το έδιωξα, απλωτή-απλωτή, βήμα-βήμα, πεταλιά-πεταλιά, δάκρυ με δάκρυ, φωνή στην φωνή, εφιάλτη πάνω σε εφιάλτη. Το μίσησα και το έκανα εικόνα και σύμβολο του σατανά. Το ξέρω αυτό το σκυλί. Είναι άγριο και γεμάτο λύσσα. Δαγκώννει εκέινο το σημείο που είπαμε πριν λίγο κύριε ερευνητή. Εκέινο το σημείο ανάμεσα στον οισοφάγο και το στομάχι. Εκέι που ένιωθες πάντα την ψυχή να κρέμμεται. Εκέι που ένιωσες να ασφυκτιάς. Εκέι που ένιωσες τον κόσμο να συρρικνώννεται στο κεφάλι μιας καρφίτσας και να γίνεται μικρός και απειροστός. Μέσα σου νιώθεις ένα πηγάδι θεόρατο που στο τέρμα του δεν υπάρχει νερό αλλά μια πυρά άσβεστη και πεινασμένη που καίει τα πάντα περι λογικής.

Ξέρω.

Και βρίσκω τον εαυτό μου να διερωτάται κάπου εκέι ανάμεσα στις λέξεις που δεν περίμενα να ακούσω και ανάμεσα σε δυο μάτια γεμάτα φως της αγωνίας. Εκέι δίπλα στο τραγούδι του ωκεανού. Το μόνο που ξέρει. Αυτό που τραγουδάει καλύτερα. Αυτό που έμαθε απο έκτοτε. Με τους βαριούς στίχους και την σατανική μουσική. ΕΓΩ τι να πω; Τι να αντικρίσω; Που να σταθώ; Σε ποιο γκρεμό; Εγω απλά ζω σε ένα υπόγειο. Εκέι με έφερε η Ζωή. Ναι κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ναι έτσι απλά. Απλά με πέταξε και μου είπε "Τώρα, ζήσε ! Ζήσε μέχρι να ζήσεις. Ζήσε για να ζήσω !". Που να ξέρω; Εγώ; Εγώ ζω όπως μου έιπαν. Eγώ απλά κάνω ότι μου πόυν. Είμαι αθώος. Συγνώμη.

Ξέρω πως σε λίγο το παγκάκι θα γίνει σύννεφο. Ξέρω πως σε λίγο η μορφή σου θα διαλυθεί στους αφρούς και τις δροσοσταλίδες ααπο τα κύματα. Σε λίγα δευτερόλεπτα θα κοιτάω τον κόσμο μερικά μέτρα κάτω απο την επιφάνεια της γής, κοιτάζοντας ειρωνικά το πεζοδρόμιο και τους περαστικούς παρακαλόντας λίγο απο το θερινό φως να έρθει μεχρι εδώ. Σε λίγο θα έχω μείνει παρέα με απόηχους και τα οράματα. Σε λίγο η ζωή θα έχει γίνει επίπεδη και ανεξέλεγκτη.

Σε ελάχιστα χρονικά κβνάντα θα εχω γίνει αναδρομή. Θα έχω γίνει το ξανά, το πάλι, το μετά το ύστερα. Συγνώμη, δεν ξέρω το γιατί. Δεν ξέρω καν το πως. Δεν ξέρω καν το εμένα πλέον.

Υ.Γ: I need the Jedi.

Συναίσθημα

2011-08-02T16:00:00.013+01:00

Φέφκω. Κανεί. Πάω έσσο. Πάω να σάσω κάτι ιστορίες ατέλειωτες γιατί τωρα πρέπει να δέιξω ότι είμαι σε μιαν οικογένεια. Πρέπει να δείξω ότι τωρά τα επεισόδια που έχασα επιάσασιν τόπο. Πρέπει να φανεί ότι εν κάτι παραπάνω που ένα συναίσθημα. Πρέπει να διαλύσω κάτι ομίχλες τζαι κάτι εξωγήινα τέρατα. Αδέρφιν, κόρη μιτσιά, μεν φφοάσαι τίποτε, τίποτε.

"I know that now, more than ever..."

"Evro ... ?"

"...THEY need the Jedi !"

Υ.Γ_0 : Πάω έσσο,

"Βουρώ, βουρώ τζαι τάχατες δεν πιάννουμαι,

φκαίννω πάστο ποδήλατο τζ'αι χάννουμαι,

διώ μεστό νερό τζαι μέστα τζυμματα του πιάννουμαι" Ε.Κ

Υ.Γ_1: Όποιοι περάσετε που Λεμεσό, και δεν ντρέπεστε, στέιλε ένα e-mail να σας κεράσω γάλα με τριαντάφυλλο η να πιούμεν πύρες πάστον παραλιακό με τους Πολωνούς πάστα παγκούθκια. Αν με δείτε μέστον δρόμο κάμετε μου Πα-Παϊ.

Υ.Γ_2: H ιδέα με τα screenshots ήταν της Spirou.

Y.Γ_3: Η παρούσα ανάρτηση είναι προγραμματισμένη να αυτοαναρτηθεί στις 16:00 +GMT 00:00 (πάντα ήθελα να πποστάρω έτσι σκέδιον) οπόταν καθώς διαβάζεις αυτό εξωτερικέ ερευνητή ευελπιστώ να είμαι στους 7 αιθέρες με την Μαντώ όσοι την αθθυμάστε. Επίσης σημαίνει ότι αν ο πιλόττος εν Τσσσιαμπάς αυτή θα είναι και η τελευταία ανάρτηση. Τραγούδιν δεξιά στην ηχοληψία.

-Αλαβρά. May the force be with you.

Τυχαιότητα - (0)

2011-08-01T03:29:00.000+01:00

Η αρίθμηση ξεκινά που το μηδέν πάντα. Έτσι ένι. Τυχαίες κουβέντες 'πόψε ρε Εύρο. Ήντα καλα ; Τυχαίες κουβέντες φίλε ερευνητή. Τυχαίες κουβέντες εξωτερικέ ερευνητή που πιθανόν να σπαταλήσεις μερικά απο τα πολύτιμα λεπτά του ελεύθερου χρόνου σου να διαβάσεις τις επόμενες αράδες απο γράμματα, τόνους, λέξεις, προτάσεις, σκέψεις και μαλακείες. Έτσι ο χρόνος εν ρευστός. Τζυλά τζαι φέφκει όπως τον ποταμόν.

Εθκιάβασα σε καμπόσα ιστολόγια τελευταία για τον χρόνο. Τζαι ελληνικά τζαι ξένα. Άκουσα καμπόσες κουβέντες. Τίποτε που έν ήξερα. Τίποτε που εν θα μάθω. Τζυλά μέσα μας τζαι βρίσκει μονοπάθκια περίεργα τζαι τζινούρκα. Βρίσκει ρότσους μουττερούς τζαι θεόρατους τζαι σμιλέφκει τους. Φακκά τους με μίσος τζαι μάνην τζαι στο τέλος αφήννει τους ολοστρότζυλους τζαι γυαλλιστούς. Ρωτά ο κόσμος να μαθει τι στον γαμόσhιστο εν ο χρόνος. Ρωτά να μάθει για τον χρόνο τζαι σπαταλόντας χρόνο. Μπαίνει σε μιαν αναδρομή που την ξεκινά μανιχός του τζαι ξανά, τζαι πάλε, τζαι ύστερα, τζαι πρίν τζαι άλλως πως τζαι ίνταλως. Παρπατάς πάνω σε μια γραμμή κατάλαβε το. Γέννηση τζαι σκουλούτζια. Η μια άκρα τόναν, η άλλη εν κρεμμός. Έν έσhει λεπτομέρειες. Τούτον ένι. Αλλά στην προσπάθεια να έβρεις τον ππούσουλα σου, μετα συγχωρήσεως γαμιέσαι. Τζαι τζιαμέ που νομίζεις ήβρες το κλειδίν, αννοίεις την πόρταν τζαι πίσω της βρέθεται μια άλλη. Το κλειδίν ξέρεις ήντα σχήμαν έσhει ; Τυχαίο εν το σχήμα του. Εν έσhει αντικλέιδιν.

Η τυχαιότητα ξέρεις πόθθεν φκαίννει. Που την επανάληψη. Περίεργο έννεν ; Γυρέφκεις συνέχεια ποτζεί ποδά. Τζαι πάλε βρίσκεις κάτι νέο, κάτι τυχάιο τζαι ύστερα ξανά αλλά η αναζήτηση μινίσκει τζαι που ννα φτάσεις στον κρεμμό λαλείς ήταν ούλλα τα ίδια. Έτο. Εν τζαι κατάλαβες έννεν ; Το πείραμαν τούτον εν για σέναν όμως. Εννα το θκιαβάσεις ύστερις που καμπόσο τζαιρό τζαι εννα πέις, πάλε τα ίδια. Ένα πείραμα άμμα το κάμεις μια φάουσα φορές εννα γίνει αναμενόμενο. ΕΝ το λαλώ εγώ. Λαλούν το οι μαθηματικοί, λαλούν το οι συσκευές που κρατείτε τωρά τζαι θκιαβάζετε τες παπαριές μου, λαλούν το τα κινητά που εννα φατσhήσουν σε λλίον να σας πέψουσιν σε καμιάν σοβαρήν υποχρέωσην, λαλούν το οι δορυφόροι που πανω' θκιόν σας, λαλούν το τα κύτταρα μεσα σας, λαλεί το ο αέρας που αναπνέεις, λαλέι το σύμπαν ολόκληρο: η τυχαιότητα εν παντού τζαι είναι η μόνη σωτηρία.

Έτσι εδιαπίστωσα. Αμμαν μείνεις μανιχός σου διαπιστώνεις πολλά πράματα. Εν εννοώ μόνος σου όπως "Κλαίω επέιδη έφυεν τζαι άηκεν με". Εν εννοώ μόνος μου όπως "Εν με καταλάβει κανένας, να πα να γαμηθείτε ούλλοι" . Εν εννοώ μόνος μου όπως "Παλιοάρβυλα, παλιοζωή εννα πελλοβουρώ τζαι κανεί". Εν εννοώ μόνος μου όπως "Εφύαν ούλλοι τζαι εν έχω κανέναν να φκώ". Εν εννοώ μόνος μου όπως "Εν θα μιλώ με κανέναν μέστο facebook μπας τζαι δώκει μου κανένας σημασίαν". Επίσης δεν εννοώ μόνος μου όπως "Εσπάρκωσα, πρέπει νά' βρω καμιαν να γαμήσω". Εν εννοώ μόνος μου όπως "Εν θα φκαίννω μπας τζαι γυρέψει με κανένας τζαι χαριεντιστώ νακκον". ΟΙ. Δυστυχώς φίλτατε εξωτερικέ ερευνητή αν εδιαπίστωσες ταύτην γνώμην δια τον ερευνητήν του παρόντος πειράματος, παρακαλέισθε όπως εξέλθετε του εργαστηρίου και κάμετε ξι-follow όπως θα κλέινετε την πόρταν του θαλάμου αφού και όταν το πράσινον φως "Απολύμασνις" ανάψει και αφού χαρακτηριστικός ήχος ακουσθεί τετράκις διακοπτόμενος.

Μιλώ για τον άσσο. Μιλώ για τον έναν. Μιλώ να τρώεις μόνος σου. Να μιλάς μόνος σου. Να μαειρέφκεις τζαι να μεν έσhει κανέναν να δοκιμάσει. Να τραουδάς τζαι να μεν έσhει κανέναν να ακούσει. Ακόμα σhειρόττερα να μεν έσhει κανέναν να σου πέι να σκάσεις. Να ξανατρώεις μόνος σου τζαι πάλε να μεν έσhει κανέναν πάστο τραπέζιν. Το κουδούνιν της πόρτας ένιξερω ήνταλως ακόυεται. Ε παίξε το μόνος σου εννα μου πείτε. Τζαι το κουδούνιν να παίξω μόνος μου ; E αντραπέιτε νάκκον. Ούλλα μανιχός μου εννα τα κάμνω ; Να σε ρωτούν που την κωπηλασία "Whom should we call in case of an emergency ?" τζαι να τους διάς το τηλέφωνο σου. ΟΚ. Να ξυπνάς πίττα τζαι τίτσιρος μέστο μπάνιο τζαι να γυρέφκεις τη μάππα. Ναι. Γιατί ; Πραγματικά να εφτάσαν ούλλα σε τέθκοιαν ισορροπίαν που να μπορείς να ισορροπήσεις τρίχαν σγουρήν πάνω σε αφκόν του πέρτικου. Να σε ρωτά ο μάστρος - άμμαν φανεί ( ΘΚΙΑΟΛΕ άκουα το Ταξί στα Κύθηρα - Νταλάρας/Παπακωνσταντίνου τζαι όπως έγραφα το "φανεί" ελάλεν ο Κόκος το "...λιμάνι θα φανεί θαλασσινό πουλί στα όνειρά μας.." τζαι ύστερα εν πιστέφκετε στην τυχαιότητα, ΟΚ) - "We left you alone for a couple of weeks didn't we ?" τζαι να γελά. Να τον ρωτάς αν σε περιπέζει. Τζαι να σσιωπά. Να πηαίννεις σε όυλλα τα ΠΑΡ της μααννόπολης μόνος σου τζαι να σκέφτεσαι τι στο πούτσο κάμνεις δαμέ. Να έρκουνται πάνω σου μεθυσμένες με την φούστα να φτάννει το πολλύν ως τα ριζόφκια τους τζαι να γυρέφκουν μαστιχόδεντρο. Όι φίλε μου. Άμμαν ιφκώ εγώ έξω τζαι γίνω γαούριν εν μου κάθεται καμιά έτσι έφκολα, να πάτε να κάτσετε σε έτερον σκάμνον. Μιλώ να θωρείς πόξω που το παράθυρον τους γέρους που μαννέφκουν παστον κάττον του γείτονα που κάθεται πάστο παράθυρον που πάνω μου τζαι να λαλούν "Μάααανααα μου ρεεεεε". Ε άσσιχτίρ ρε. Να ντυθώ τζαι εγω κάττος, να κάτσω πάστην καρέκλαν να δούμεν ποιός εν ο πιο "cute" μπας τζαι κάμετε μου νάκκον παρέαν; Ίντα μπου λαλείτε; Εννα δεχτώ να με χαιδέψετε τζαι να μου τρίψετε τζαι την τζοιλιά μου αμμμαν λάχει. Πρρρριτσςςςς....

Είπα μιαν πρωίαν πως τούτα ούλλα εν πελλάρες. Η λύση βρίσκεται στην τυχαιότητα. Θέλετε να σας πω πόθθεν. Εθκιάβαζα ένα βιβλίο για τα κυμάτια (Wavelets) τζαι ύστερα που καμιάν 300 σελίδες ελάλεν για φράκταλς τζαι ύστερα εγένετο ιστολόγιον - γαρ ο τττάππος εν άντεξεν άλλον. Επαιξα πελλόν - έτσι το λαλώ τωρά - πού είσαι να δείς ύστερα - τζαι που ήσουν να δείς πρίν - τζαι που ήσουν να δείς πως το ελάλουν που ήμουν 13. Η τυχαιότητα σώζει. Όσην παρέα εν μπορεέις να έβρεις σε ένα άτομο μπορεί να την έβρεις κατανεμημένη σε καμπόσους. Όσον εν θα σε ακούσει ένας εννα σε ακόυσουν πολλοί ξεχωριστά. Όσον έν θα φκείς με έναν εννα φκέις με καμπόσους. Εγράφτηκα τζαι στο couchsurf. Εφιλοξένησεν μας μια κοπελλούα με τον εξαέρφον έσσο της. Μακάρι ναν καλά. Πίαε κουβένταν με τζίνον που κάθετα δίπλα σου παστο μπαρ. Τζαι ας μεν ηξέρεις το όνομαν του. Ούτε τζινος ξέρει το δικό σου. Εννα πείς τα ποτά σου τζαι να πα να ππέσεις.

Ο κόσμος ρωτά για τον έρωτα τζαι την αγάπη. Θωρώ επίσης δεξιά αριστερά ιστορίες για ερωτευμένους και αγρίους και περί άλλα παρόμοια τέρατα. Τωρά απλά έννοθω. Τωρά είμαι μουθκιασμένος. Τωρά είμαι απλά ο στρατηγός Ρόμελ της επιλαρχίας Πάνζερ του ΕΝΝΟΘΩ. Τωρά εν καταλάβω. Τωρά απλά θέλω να βουρώ, να κάμω ποδήλατο τζαι να διώ μέστο νερόν όποτε μπορώ τζαι να ξιάννω. Εν καταλάβω, πως να το κάμουμεν. Το φρούτον εδοτζιμάσαμεν το τζαι εμασσέψαμεν. Εδοτζιμάσαμεν το τζαι έπεψεν μας νοσοκομείον. Εδοτζιμάσαμεν το τζαι έπεψεν μας δώρον μιαν κάσιαν χαππόυθκια. Εδοτζιμάσαμεν το τζαι έπεψεν μας κοτσιάνι για έναν υπόγειον. Εδοτζιμάσαμεν το τζαι έκαμεν μας κατι πνέυμονες ολόμαυρους με κάτι φλέγματα ολόσκατα τζαι θεοσκότεινα. Όχι φίλος. Ντεν θέλει. Πάεννε σε άλλο τραπέζι. Ποιόν, ένα δεκασέλινο ένι ; Ολάν μούχτιν έν το πιάννω. Παίξε πελλόν ; Έπιαστο αστείον ; Eν για να δω αν παρακολουθάς. Έσhει 6-7 δις. κόσμο. Εννα τσακράς για έναν; Τωρά θέλω εμένα. Τωρά όπως μου εδείξετε.

Ναι εννα τσακράς. Εννα τσακράς ώσπου να σπάσεις. Τζαι ύστερα εννα ξανατσακρίσεις. Διότι έτσι ένι. Τυχαία τζαι απλά.

Η αγάπη εν άλλη ιστορία. Η αγάπη εν φκιόρο που το φυτέφκουσιν οι θκυό δίπλα που το δέντρο του έρωτα. Ποτίζουν το μαζίν τζαι κλαδέφκουν το. Σhεπουν το που ήλιον τζι που άνεμον. Προσέχουν το να μεν τους μαράνει.

Θωρώ μέσα που ένα παράθυρο 15 ίντσες. Προσπαθώ να φκάλω τα αμέτρητα πάνω σε 100 πλήκτρα πάνω κάτω. Τζαι να τα πέψω ως τζιαμέ που φτάννει το φώς. Για ποιόν. Μα για ποιόν άλλον. Για το καλό της επιστήμης. Ξιάννεις πως τούτον εν πέιραμαν ;

Πάνω δεξιά του παραθύρου λαλέι 03:27. Εν ώρα μας ήντα μπου λαλέις. Χεχε. Κάμνεις κάτι αστεία ώρες ώρες.

Τηγάνι

2011-07-31T01:18:00.000+01:00

Ναι.

Εγόρασα τηάνι σήμερα. Τωρά εν ανάμιση η ώρα. ΠΟΙΟΣ θα το περίμενεν α ; Είδες ; Ούλλα εντάξει τωρά ; Ολα υπο έλεγχo;

Τωρά μπορώ να πάω στο καλό ;

Όι, δαμέ εννα μείνω; OK..... Εννα σε γυρέψω.

Jump, jump, on the tiger....

Αναμονή

2011-07-29T02:13:00.000+01:00

Πολλές φωτογραφίες δεν είδες εδώ φίλε ερευνητή. Ούτε πρόκειται να δείς. Θυμάσαι αυτήν την συγκεκριμμένη, ναι αυτήν. "Blind me..."

Το μωρό που κρατά ο Ευριπίδης πάνω δεν είναι δικό του αλλά της κόρης μίας συναδέλφου. Είχαν την ευχαρίστηση να με αφήσουν να επισκεφθώ την νέα τους οικογένεια στο νοσοκομέιο πριν μερικές μέρες. Απίστευτο να βλέπεις μια οικογένεια στα πρώτα βήματα. Μόλις έμαθα πως η κοπέλλα θα αποκτούσε παιδί μονομιάς ένα μάυρο κοράκι σκέπασε τις σκέψεις μου και προσπάθησα με κάθε τρόπο να το διώξω μακριά όσο μπορούσα. Δεν δίστασε λεπτό, έφυγε αλαφιασμένο αλλά στο άγριο του φτεροκόπημα άφησε πίσω λίγα απο τα φρικιαστικά του μάυρα, γυαλιστρά φτερά. Κάτι μέσα μου χαράχτηκε και είπα στον εαυτό μου πως κάτι δεν θα πήγαινε καλά. Αυτοχαστουχίστηκα και μπήκα τιμωρία για τις μαλακέιες που σκέφτηκα. Το φτεροκόπημα ακουγόταν απο μακριά....

Εννέα μήνες μετά το κοριτσάκι ήρθε στον κόσμο δέκα ημέρες μετά την προγραμματισμένη γέννα. Υπήρξαν επιπλοκές κατά την γέννα καθώς η μητέρα του δυσκολέυτηκε και έχασε πολύ αίμα κατά την επέμβαση. Όταν μου μίλησε η συνάδελφος στο τηλέφωνο και μου εξήγησε τι είχε γίνει, το κοράκι εμφανίστηκε ξανά μπροστά μου, ολοζώντανο με ορθάνοικτο το στόμα του και μέσα να φάινονται άπειρες σειρές απο κοφτερά δόντια. Κουνούσε πάνω κάτω τα άθλια του φτερά και κορόϊδευε. "Είδες που σου είπα", φώναξε. Αλήθεια δόντια σε κοράκι έχεις ξαναδεί φίλε ερευνητή ; Στην επίσκεψή μου, η νέα μητέρα είχε γεράσει 30 χρόνια. Το χρώμα της είχε πάρει το χρώμα που έχει η πανσέληνος. Το μόνο που την φώτιζε ήταν η επαφή με το σπλάχνο της. Μου ήρθε να πάρω φόρα και να σαλτάρω απο τον τρίτο όροφο. Αυτή την φορά χωρίς ενδοιασμούς. Αυτή την φορά πρώτα η ψυχή και μετά το κεφάλι. Αυτή την φορά τα μυαλά μου θα σωριάζονταν στο πεζοδρόμιο. Όπως τζίνην την φορά στην αποβάθρα αθθυμάσαι; Αθθυμάσαι ρε βλάκα; Επούτεψες α; "...Erase, what was...." Εν έδωκες μέσα. Εφοήθηκες τα ψοφησμένα τα κύμματα τζαι τον κρυόν τον αέρα, επήες για έτσι δουλειάν τζαι άφηκες την ατέλειωτην. Τωρά τράβα. Η μητέρα μέχρι χθές χρειάστηκε ακόμα μερικές μονάδες αίματος για να κρατηθεί. Το μαρτύριο ακόμα συνεχίζει. Το δικό μου επίσης.

Η μικρή κοιμόταν ένα βαθύ ύπνο σε ένα κάτασπρο σύννεφο σε κάποιο απέραντο ύψος. Η ανάσα της ανεβοκατέβαιννε ρυθμικά. Απίστευτο πως μια ψυχή μπορεί να κρύβεται σε ένα σώμα τόσο δα. Οι γιατροί λένε πως είναι υπερβολικά ήσυχη. ΤΖΑΙ ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ. ΕΞΗΓΑ ΘΚΙΑΟΛΕ. Εξήγα να μεν μας πάρει τζαι τους θκιό ο σατανάς όπως μιλούμεν.

Η μητέρα μέσα στην αδυναμία της επέμενε να την κρατήσω. Αποκλείεται. "...stillborn I have become...". Εγώ ποτέ δεν παίρνω μωρά στα χέρια μου. Νομίζω πως κατι θα πάει λάθος. Δεν μπορώ. Νομίζω ότι κάτι θα σπάσω. Η νέα γιαγιά με μια αστραπιαία κίνηση την έβαλε στην αγγαλιά μου - κόμπος - και με ανα χείρας το κινητό πήρε την πιο πάνω φωτογραφία. Η καρδιά μου σταμάτησε. Όπως εκέινο το βράδυ ακριβώς. "...the feelings I once felt are now...". Δεν μπορούσα να κινηθώ ούτε χιλιοστό. Πέτρωσα. "...dead and gone". Θεέ μου. Όποιος και να είσαι. Ξέρεις τι θέλω, δεν είναι ; Πολλές χάρες δεν ζήτησα. Αλλά όπως λένε εσύ κιτάπια δεν κρατείς.

Κρατούσα στα χέρια μου ένα νέο άνθρωπο. Ένα νέο δέιγμα ζωής. Κρατούσα ενα θάυμα. Πιστεύω. Τώρα το νιώθω μέσα μου. "So empty...". Τώρα είμαι τόσο δίπλα στην λάμψη του που σχεδόν με έχει καταπιεί. Σε κάθε ανάσα του πιάννεται η δική μου μέχρι την επόμενη. Μια ανάσα δική του, εκατό δικές μου. Ένα τρεμόπαιγμα των βλεφάρων του, ένας περίπατος στην κόλαση, ένα τσιγάρο δρόμος. Είχα στην αγκαλιά μου ένα πεντακάθαρο δείγμα ανθρώπινης ψυχής. Ψυχής που δεν έχει ακόμα γνωρίσει αδικία, μίσος, πόνο, στεναχώρια, ζήλια, φθόνο, απογοήτευση, σκότος, κρύο, μοναξιά. Που δεν έχει σπιλωθεί ακόμα με τις σαρκικές επιθυμίες της κοινωνίας. Δεν έχει γίνει ακόμα εξάρτημα αυτής της μηχανής. "...just a shell of a man...". Ακόμα βρίσκεται κάπου εκέι μέσα σε αυτή την γκρίζα περιοχή μεταξύ μικρόκοσμου και μακρόκοσμου, ακόμα βρίσκεται κάτω απο το ραντάρ του κόκκινου αυτού ματιού που κοιτάζει όλους μας και σαρώνει μέρα νύχτα τον ορίζοντα. Ακόμα δεν έχει συνδεθεί με σύρματα στην πλεκτάνη αυτή που στήσαμε εμέις οι ίδιοι και αποκαλούμε σήμερα δικτύωση γαμώ το στανιό μου.

Μου είπαν να ακουμπήσω τον κρόταφό μου στο κεφάλι της και να νιώσω πως είναι. Ασσιχτίρ.Εν είμαι για έτσι πράματα.

Πως μπορώ εγώ; ΕΓΩ. Πως μπορώ να αναλάβω έτσι ευθύνη. Κάποιος να μου εξηγήσει. Εκείνη ήθελε εξηγήσεις θυμάμαι. "...the feelings I once felt..." . Σοβαρομιλάς ρε κουμπάρε; "..are now dead and gone...". Έτσι ευθύνη δεν είμαι άξιος να αναλάβω. Εγώ; Ποιος να φέρει στον κόσμο μια νέα ζωή. Ποιός να αναλάβει έτσι εργο. Εγώ ; O ανεύθυνος; Ο γάρος; Ο μαλάκας; Ο κύριος "και γαμώ τα παιδιά"; Εξήγα μου. Εννα τα κάμω σκατά. Μόνο που το σκεφτομαι πιάνει με ναυτία. Νομίζω θα ξεράσω το συκώτι μου. Εξανατράβησεν κανενας σας ούζο που την μούτττη; Eyx;aristh empeir;ia. Σε έτσι συνθήκες να μεγαλώσεις έναν άνθρωπο. Τι να του εξηγήσεις. Για τους πολέμους; Για τα λάθη; Για τις "απολογίες"; Για τις αγάπες; Για τις κυβερνήσεις; Για τους ανθρώπους που θέλουν το καλό του; Μετά να έχεις την έγνοια του; Μετά να προσπαθέις να κοιμηθείς ενώ το κρεβάτι του μένει άδειο; Εν απαντάς α; "But I waited here..." Εγωισμός ακούω; "...for you..." Come again, γιατί εν άκουσα καλά. Θέλεις να πάεις έσσο α; OK. "...so very long".

Το βράδυ έιχα ένα τρελλό όνειρό.

Είδα λέει ότι ξύπνησα εκέι στο κρεβάτι μου και όπως γύρισα να κλέισω το ξυπνητήρι το οποίο έπαιζε "Two suns in the sunset - PInk FLoyd", είδα στην παλιά ξύλινη καρέκλα τον παππού μου. Πίσω η αυγή πάσχιζε να βγεί πίσω απο κάτι γρκίζα σύννεφα στην προσπάθειά της να με σώσει. Την άκουσ ανα φωνάζει με βραχνή φωνή, "Τώρα είσαι μόνος...". "But I've waited here for you".Καθόταν εκέι με την γκρίζα του φορεσιά και το κολλαριστό πουκάμισο. Είχε τα πόδια σταυρωτά και καθώς έξυνε την φαλάκρα του άνοιξε το στόμα του και φάνηκαν τα δόντια του και απο μέσα ένα χαός τεράστιο το οποίο μου χαάρισε ένα μόνιμο ανατρίχιασμα. Τότε είδα τις φωνητικές του χορδές να πάλλονται και να βγαίνει απο τα μύχιά του όχι η δικιά του η φωνή αλλά η φωνή του πατέρα μου. Και να μου λέει με ένα μελωδικό τόνο "We' ve waited here for you so long ". Έπειτα συνέχισε, "ρε Ευρο να το βάλουμεν έτσι τούτον όξα, εσύ ίντα μπου νομίζεις πέμου να δούμεν". Ασσιχτίρ. Ναι ρε μαλακισμένο σε περιμένουμε εδώ. Εγώ , η μάνα, η αδερφή σου. Όλοι περιμένουμε την επόμενηγ σου κίνηση. Ο παπάς μου πάντα ήταν μηχανικός. Σε μια στιγμή διαύγειας μέσα σε αυτό το όνειρο διερωτήθηκα πως ο πατέρας μου έμαθε αγγλικά και σηκώθηκα με χαρά να προϋπαντήσω τον παππού μου. "...the feelings I once felt...". Τίναξα τα σκεπάσματα και καθώς πλησίαζα την παλιά ξύλινη καρκέκλα που καθόταν τον πήρα στην αγκαλιά μου και αυτός μονομιάς άρχισε να πάλλεται και να λιώνει σαν να ήταν φτιαγμένος απο κερί και εγώ είχα την θερμοκρασία του ήλιου. Άρχισε να λιώνει και να τρέχει μέσα απο την αγκαλιά μου στο ξύλινο πάτωμα. Είδα τις σάκρες απο τα χέρια του να τρέχουν μέσα απο τα δάχτυλά μου και να σμίγουν με το γκρίζο της φορεσιάς καθώς προσπαθούσε να με πιάσει σε ένα τελευταίο αντίο, και τα μάτια του να πέφτουν απο τις κόγχες τους και να κυλούν πάνω στην αποτροπιαστική ξύλινη καρέκλα. Ασσσιχτίρ. Σιγά-σιγά αυτό το μείγμα άρχισε να γίνεται μια λίμνη στο πάτωμα και να τρέχει σε έναν κατάμαυρο, απύθμενο νεροχύτη. Καθώς ο βραχνάς τον κατάπινε κοίταξα στον καθρέφτη για να θω τον εαυτό μου με ένα αλλοπρόσαλο μειδίαμα να φωνάζει και καθώς φώναζε η σιαγόνα μου έπαιρνε μια αφύσικη κλίση και φώναζε "are now dead and gooooone" ενώ στην διαδικασί ξεριζωνόταν, και η αυγή πλέον κατάφερε να ξεφύγει αποτα δεμσά της και να πλυμμηρίσει το μικρό δωμάτιο στο οποίο εσύ φίλε ερευνητή θα ετοιμαζόσουν για ακόμα μία ευχαριστή αναζήτηση.

Άκρα

2011-07-22T02:19:00.000+01:00

Είναι περίεργο πως η μετάβαση απο την βροχή στον ήλιο μπορεί να σε αλλάξει. Έστω για λίγο. Η μετάβαση απο τα υγρά υπόγεια στις καταπράσινες βουνοκορφές μπορεί να οδηγήσει την ψυχή σε μονοπάτια παλιά περπατημένα. Ξέρεις για ποιά μονοπάτια λέω Ευριπίδη. Αυτά τα μυστήρια και τα στενά που ελίσσονται σε κάποιο χαρούμενο λειβάδι, χωρίς κάποια αρχή και χωρίς κάποια συγκεκριμένη κατέυθυνση. Μονοπάτια χωμένα σε αγριόχορτα και παπαρούνες. Ελάχιστες πατημασιές. Δειλές. Καινούριες και παλιές.

"Τα δυο κορμιά κείνται ημίγυμνα στην άμμο. Ο ήλιος έχει αρχίσει να πάιρνει αυτό το χρώμα που μπαίνει απο τα μάτια και στάζει κατευθείαν στην ψυχή. Και οι δυο τους κοιτάζουν ανάσκελλα τον καλοκαιρινό ουρανό νιώθοντας την ζέστη της άμμου απο κάτω τους. Η ζέστη δεν θα είναι για πολύ ακόμα εκέι. Μέσα τους όμως καίει κάτι πιο δυνατό και απο τον ζωοδότη ήλιο."

Αυτή η αλλαγή απο την μοναξιά του ενός στην συντροφιά της παρέας μου χάρισε ένα συνεχές και ηλίθιο χαμόγελο. Έστω και για λίγο. Τυχαίες γνωριμίες που δεν είχαν κάποια αρχή και χωρίς συγκεκριμένη κατεύθυνση. Έτσι απλά. Επειδή το έφερε η ζωή. Όμορφα. Σαν δροσερός αέρας. Με άλλαξε, και έμεινα τώρα τις μικρές αυτές ώρες, σαστισμένος στη μοναξιά του καθρέφτη να αναρωτιέμαι αν ήμουνα εγώ αυτός ή κάποιος άλλος. Ίσως να ήταν ο εαυτός μου. Μα πως όμως ; Πως γίνεται να μην σκεφτόμουνα τίποτα ; Πως γίνεται να έκανα τον κόσμο να γελά χωρίς κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια ; Η χαρά μου ήταν τόση που ήταν αδύνατο να μείνει στα εντός. Έβγαινε έξω αυθόρμητα και ανεπαίσχυντα καταβρόχθιζε τους πάντες στον περίγυρό μου. Πώς άραγε ; Αυτή η μετάβαση απο το ένα άκρο στο άλλο. Αυτή η απότομη αλλαγή απο το κρύο στο ζεστό έβγαλε έξω έναν εαυτό που είχα θάψει πριν απο καιρό. Ξόρκισε τα φαντάσματα που στοίχειωναν το υργό, σκονισμένο υπόγειο και τα έκανε να μοιάζουν σαν ακόμα ένα κακό όνειρο. Σαν εκέινα τα όνειρα που δεν ξέρεις ακριβώς αν πρέπει να φοβηθέις ή όχι επέιδή η αυγή έιναι κοντά. Την βλέπεις με μισάνοιχτα τα μάτια να μπαίνει απο το παράθυρο και καθησυχάζεις τον εαυτό σου πως σε λίγο όλα θα έχουν τελειώσει και πως έχεις πέντε λεπτά ακόμα να κινηθέις στον κόσμο αυτό του ονείρου. Δεν υπάρχει λόγος να φοβάσαι. Μετά ξυπνάς και λές ευτυχώς, αλλά σε λίγα δευτερόλεπτα δεν θυμάσαι τίποτα απο όλα εκέινα και κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη γεμάτο αφρούς απο την οδοντόπαστα και μετά απο λίγο να κάθεται μπροστά απο μια οθόνη σε ένα γραφείο να αναρωτιέται πως βρέθηκε εκέι αφού πριν απο λίγο δεν είχε καν τελειώσει το πρωινό του. Πώς; Πως μπόρεσες να ξεχάσεις όλα αυτά ; Να σου πώ εγώ φίλε ερευνητή. Απο άκρο σε άκρο.

"Απλώνει το χέρι σιγά-σιγά και βρίσκει την άκρη των δαχτύλων της. Νιώθει στις ρώγες των δαχτύλων της τους μικροσκοπικούς κόκκους άμμου. Ανεβαίνει στην παλάμη της και προσπαθέι να εξερευνήσει με τον δείχτη κάθε χιλιοστό. Ξαφνικά η παλάμη κλείνει και τον πιάνει αιχμάλωτο. Τα δυο χέρια σφίγγουν το ένα μέσα στο άλλο λες και δεν ήταν ποτέ χωρισμένα αλλά πάντοτε, απο έκτοτε, ήταν ένα και το αυτό. Πως γίνεται δυο σώματα να έχουν μια ψυχή ; Σε λίγο θα βρεθούν μέσα στο νερό. Παντού πάνω τους θα νιώσουν μικρά τσιμπήματα. Το νερό είναι κρύο."

Μέσα στο τρένο όλοι ήμασταν σαν σαρδέλες. Ο ένας πανω στον άλλο κυριολεκτικά. Δίπλα μου ένα ζευγάρι γύρω στα 50. Ντυμένοι στην τρίχα. Στην ψιλοκουβέντα που πιάσαμε μου είπαν πως ήταν καλεσμένοι σε γάμο συγγενικού προσώπου. Καθώς δεν υπήρχε χώρος να καθίσουμε μετά απο λίγα λεπτά η κουβέντα κόπασε και ο καθένας αφέθηκε στις σκέψεις του και στην δική του μουσική. Ξαφνικά ένιωσα κάτι να με τραβά προς τα κάτω με δύναμη και δεν άργησα να καταλάβω πως η γυνάικα έχανε τις αισθήσεις της. Τα μάτια της είχαν γυρίσει ανάποδα και έιχαν πάρει μια απόκοσμη έκφραση. Το στόμα της πήρε μια περίεργη κλίση προς τα κάτω στην εναλλαγή απο το χαμόγελο που έσκαγε στο άπειρο. Ήταν λές και αυτό που την κρατούσε ζωντανή αποφάσισε να πάει για ένα σύντομο περίπατο και με το που έφυγε απο μεσα της αυτή σωριάστηκε.

"Η θερμοκρασία γύρω τους έχει μείνει η ίδια όμως. Βρέθηκαν σε μια επτασφράγιστη αγκαλιά. Γύρω τους έβγαινε ενα φώς εκτυφλωτικό. Ένα φώς που μόνο αυτοί μπορούσαν να δούν. Το νερό γύρω τους κόχλαζε πλεόν. Τα χέρια τους ήταν σαν κλαδιά που προσπαθούν να αντισταθούν στον δυνατό αέρα. Σε κάθε κίνηση εκκλύουν τεράστια ποσά ενέργειας που βγαίνουν απο τον ένα και μπαίνουν κατευθείαν στον άλλο. Τα πόδια της έχουν τυλιχτεί γύρω του σε μια θανατηφόρα λαβή. Τα χέρια του έχουν γίνει ένα με τα βρεγμένα μαλλιά της. Ούτε που κατάλαβαν πότε τα χείλη τους έιχαν έρθει τόσο κοντά και πότε έσμιξαν σε ένα αμάλγαμα απο ψυχή και σάρκα. Το μυαλό έχει παέι περίπατο. Η σάρκα πλεόν ορίζει την ψυχή και η ψυχή ορίζει την σάρκα."

Ο σύζυγος τα είχε χάσει. Απο εικόνα ηρεμίας είχε μετατραπέι σε ένα σχολιαρόπαιδο που τρέχει καταϊδρωμένο να προλάβει το κουδούνι μην το μαλλώσει η δασκάλα. Εγώ έκανα αέρα στην γυναίκα του σαν τρελός ενω αυτός προσπαθούσε να την συνεφέρει. Τι αντίθεση και αυτή ε ; Αυτή ξαπλωμένη στο βρώμικο πάτωμα τυλιγμένη σε μια απέραντη ηρεμία ενώ αυτός έσταζε κρύο ιδρώτα. Οι κηλίδες κάτω απο τις μασχάλες του άρχισαν να μεγαλώνουν με εκθετικό ρυθμό και σύντομα το πουκάμισό του έμοιαζε λες και μόλις έιχε βγεί απο το πλυντήριο. Τα μάτια της τρεμόπαιξαν. Αυτός είχε σωθέι. Το χέρι μου επίσης, που είχε μετατραπεί σε ανεμιστήρα. Αν έμενε λιπόθυμη για 10 λεπτά ακόμα θα έγραφα τώρα μόνο με το αριστερό.

"Ο κόσμος δεν υπάρχει για κανέναν τους. Τώρα έιναι μόνο οι δυο τους. Μπλεγμένοι σε ένα κουβάρι απο θάλασσα, σώμα, ψυχή, αλμύρα και παλμό. Η μάζα αυτή πάλλεται σε μια περίεργη συχνότητα στην οποία οι δυο τους έχουν συντονιστεί. Οι κοφτές ανάσες της αντηχούν στα αυτία του στέλνοντας ρίγη σε όλο του το σώμα. Η αφή της προκαλέι κύματα ηδονής και προκαλεί απέραντους μικρούς σεισμούς που ξεκινούν απο το έξω και εκτείνονται σε τεράστιο βαθος και πλάτος. Τα μάτια ανοίγουν περιστασιακά μόνο και μόνο για να ξανακλέισουν ακούσια. Τι έχουν να δούν άλλωστε;"

Το τραίνο σταμάτησε. Οι δυό τους πορεύονται προς την έξοδο του σταθμού σε μια στοργική αγκαλιά. Ο κόσμος παέι και έρχεται βιαστικός. Εγώ βρήκα μια αδειανή θέση και τους κοιτάω απο μακριά καθώς το τράινο έχει αρχίσει ξανά να επιταχύνει. Κανένας δεν μπορεί να φανταστεί τι πέρασαν. Σε μια φάση της πιάνει το χέρι απο πίσω καθώς ανεβαίνουν τα σκαλιά. Αυτή το σφίγγει. Φαίνεται. Της λεέι εδώ είμαι. Εδώ θα είμαι. Εδώ ήμουν πάντα. Εδώ ήσουν πάντα ερευνητή. Ήσουν πάντα εκέι. Είτε το ήθελες έιτε όχι. Της λεέι μην ανησυχείς εδώ είμαι αλλά κατά βάθος ευχαριστεί τον θεό που την έχει κρατήσει σώα. Ξέρει πως για εκέινα τα 5 λεπτά που την έχασε πίστεψε σε όλους τους θεούς. Έκανε τάματα σε όλους τους αγίους. Πούλησε την ψυχή του στον σατανά. Έκανε όλες τις απαραίτητες θυσίες και είπε όλα τα ξόρκια του κόσμου για να έρθει πίσω. Για να έρθει πίσω στην ζωή αυτή. Ξέρει πως τα γόνατα του λύγισαν και έτρεμαν. Ξέρει κατά βάθος πως είναι εγωιστής αφού την ήθελε να είναι καλά μόνο για αυτόν. Εκείνη την στιγμή δεν υπήρχε σώμα καθόλου αλλά μόνο ατόφια, πεντακάθαρη ψυχή. Απο το ένα άκρο βρέθηκαν στιγμιαία στο άλλο. Και αυτό επιβεβαίωσε τα γνωστά.

"Τα δυο άκρα είχαν γίνει ένα."

Πάγος

2011-07-19T08:50:00.000+01:00

Momma loves her baby
And daddy loves you too.

And the sea may look warm to you babe
And the sky may look blue

But oh Baby
Oh baby blue, oh babe.

If you should go skating
On the thin ice of modern life

Dragging behind you the silent reproach
Of a million tear-stained eyes

Don't be surprised when a crack in the ice
Appears under your feet.

You slip out of your depth and out of your mind
With your fear flowing out behind you as you claw the thin ice.

The Thin Ice - Pink Floyd από το album The Wall

Κόμπος. Έφυα.

Σχολείο

2011-07-04T21:04:00.000+01:00

Αθήνα. Ελλάδα. Το να ξανάρθω εδώ υπο αυτές τις συνθήκες μου αφήνει λογής-λογής γεύσεις.

Γεύσεις σαν εκέινους τους έρωτες τους μεγάλους, τους δυνατούς. Τους έρωτες που σταματούν όλα τα ρολόγια. Ναι και εκέινο το κόκκινο που έχεις μέσα σου. Για εκέινο που πήραμε δέιγμα, Δευτέρα 9 Μαϊου, 2011. Που είναι τέλειοι στο να καταστρέφουν κάτι ρολόγια σαν κι' αυτά με τεράστια ευκολία, σαν να ήταν απο κρύσταλλο. Εκείνους που ξεκινούν και μένουν κρυφοί μέχρι να τους βρεί το τέλος. Κάθισα στο πάρκο Ελευθερίας. Είδα κόσμο. Είδα άνθρωπους. Είδα ζευγάρια. Είδα μόνους. Είδα ξένους και ντόπιους. Μετά είδα εμένα. Γερμένο σε ένα πέφκο και απλά να παρατηρεί. Απλά να είναι.

Είμαι εδώ με το νέο μου σχολείο.

Σαν εκέινους τους έρωτες που στην αρχή τους μισείς αλλά μέσα σου βαθιά ξέρεις πως σε είχαν απο το πρώτο δευτερόλεπτο. Σε είχαν για καλά όμως. Εκέινους τους έρωτες που δεν τους παραδέχεσαι διότι αν τους παραδεχτείς θα χάσουν το μαγικό άγγιγμά τους. Εκείνους που τους κρατάς μόνο μέσα σου και δεν τους μοιράζεσαι με το άλλο μισό, έτσι απο αντίδραση. Έτσι για να κρατήσουν λίγα λεπτά ακόμα. Να κρατήσεις μέσα σου έστω λίγα δευτερόλεπτα ακόμα την ζέστη αυτή που κάθε φορά είναι άγνωστη αλλά τόσο γνώριμη.

Έλα. Ένα χρονοτάξιδο είναι ρε. Δεν θα πονέσεις. Αλήθεια σου λέω. Just a little pin prick... που λέει και το τραγούδι. Ε ; Τι λές, πάμε; Δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά. Μπορώ; Ο κόμπος στο λαιμό έχει αρχίσει να σχηματίζεται απο ώρα. Δεν ξέρω αν θα παέι κάτω αυτή τη φορά. Θα με πνίξει αυτή τη φορά το νιώθω. Θα μου σταθεί και θα πέσω χάμω ασφυκτιόντας σπαρταρόντας σαν το ψάρι. Κάποιο καντήλι ανάβει και για μένα.

Πίσω. Σκατά. Νιώθω σαν να έτρεξα μέχρι τον Άδη και πίσω. There is no pain, you are receding.... αλήθεια ρε David ; Για πες ρε Waters. Μίλα και συ τι σωπάινεις ; Θα μας τα πείς το Σάββατο έτσι; Είμαι σίγουρος πως θα τα πέις. Θα τα πέις όπως τα έλεγε και Εκέινη. Θα τα πέις μια χαρά και θα εξαφανιστείς μέσα σε καπνούς και χειροκροτήματα. Θα τα πείς και θα πας στο καλό.

Μαρίνα: Eύρο μου είσαι καλά ;
Εύρος: Καλά είμαι μάμμα, εσύ;

Έπιασε με η μάμμα μου τηλέφωνο. Τι να της πω. Όι εν είμαι καλά. Όι νομίζω τα ψυχοφάρμακα ππέφτουν μου λλία; ΟΚ. Είμαι καλά. Είμαι ένας πύραυλος χωρίς φυτίλλι. Είμαι ενα παιδί γαμώ το. Ασσιχτίρ. Είμαι και γαμώ τα παιδία όμως. Έτσι.

Απο την ώρα που πάτησα πόδι εδώ νιώθω μέσα μου ένα σμήνος μέλισσες. Λείπει και η κιθάρα διάολε. Ένα σμήνος μέλισσες που βουίζει. Φαντάσου φίλε μου ερευνητή, Ευριπίδη, ένα τεράστιο σμήνος απο μέλισσες να συζητούν πάνω σε μια κυψέλη. Άπειρες. Να μπαινοβγάινουν και να ελίσσονται και να βουίζουν ασταμάτητα και αέναα και ησυχία να μη βρίσκουν. Κάθε μέλισσα και ένα συνάισθημα. Κάθε συναίσθημα και μια ανάμνηση. Κάθε ανάμνηση και κόμπος. Κάθε κόμπος ένα κεντρί. Οι μέλισσες τσιμπάνε μια φορά και μετά πεθαίνουν. Αφήνουν το κεντρί μέσα σου να σε δηλητηριάσει και πεθάινουν. Έτσι όπως τους καλλιτέχνες στις σκηνές. Έτσι όπως θα γίνει το Σάββατο. Έτσι όπως γίνεται πάντα. Έτσι όπως έμαθα.

Waters... Σκάσε... Απόψε θα τα πέι ο Mark. Σκάσε.

Οι φωτογραφίες έμειναν νεκρές στα κάδρα σου. Έχασαν την πνοή τους εκέι στην κρεμμάλα σου. Το χρώμα που τους έδωσε εκέινος ο τυφλός δε λέει να ξεθωριάσει. Πάρε να έχεις...

Getting crazy on the waltzers but it's the life that I choose,
Sing about the sixblade sing about the switchback and a torture tattoo
And I been riding on a ghost train where the cars they scream and slam
And I don't know where I'll be tonight but I'll always tell you where I am

In a screaming ring of faces I seen her standing in the light
She had a ticket for the races, just like me she was a victim of the night
I put my hand upon the lever said let it rock and let it roll
I had a one arm bandit fever there was an arrow through my heart and my soul

And the big wheel keep on turning, neon burning up above
And I'm just high on the world
Come on and take a low ride with me girl
On the tunnel of love

It's just a danger, and when you're riding at your own risk
She said you are the perfect stranger, she said baby just keep it like this
It's just a cakewalk twisting baby step right up and say
Hey mister give me two, give me two now, 'cause any two can play

Well it's been money for muscle on a, another whirligig
Money for muscle and another girl I dig
Another hustle just to, just to make it big
And rockaway, rockaway....

And girl it looks so pretty to me like it always did
Oh Like the Spanish City to me when we were kids

She took off a silver locket she said remember me by this
She put her hand in my pocket, I got a keepsake and a kiss
And in the roar of dust and diesel I stood and watched her walk away
I could have caught up with her easy enough but something must have made me stay
το στανιό μου μέσα ...

And now I'm searching through these carousels and the carnival arcades
Searching everywhere from steeplechase to palisades
In any shooting gallery where promises are made
To rockaway, rockaway, rockaway, rockaway
From Cullercoats and Whitley Bay out to rockaway

And girl it looks so pretty to me like it always did
Like the Spanish City to me when we were kids

Επεισόδια

2011-06-28T01:49:00.000+01:00

Την τελευταία δεκαετία χάννω επεισόδια. Σήμερα η αδερφή μου αποφοίτησε απο το λύκειο. Σχολείο τέλος. Ναι, η αδερφή μου, ονόματι Ειρήνη. Πως γίνεται ; Ρωτώ και απάντηση δεν παίρνω. Ποιός να μου απαντήσει άραγε ; Οι τοίχοι ίσως. Ή πάλι μπορεί να μου απαντήσει το ξύλινο τραπεζάκι. Αν όχι αυτό τότε ίσως η δανεική κιθάρα να μου ξεστομίσει μια νότα. Δεν θα κάνουμε μεγάλο διάλογο. Μια μπάσα χορδή για "όχι", μια ψιλή για "ναι". Απλά πράματα. Το σαξόφωνο δεν θα μιλήσει απόψε. Κείται αποκεφαλισμένο και διαλυμένο σαν σκουριασμένη πανοπλία σαν αυτές που φόραγαν οι ιππότες. Το φεγγαρόφως κόβει μια φέτα απο το κόκκινο χαλί καθώς πασχίζει να λευτερωθεί απο τις κιτρινισμένες κουρτίνες. Η φέτα αυτή μοιάζει σαν φωτεινή πόρτα που αν την ανοίξεις θα σε πάρει απο δω. Και το χαλί συνδέει το τότε με το εδώ.

Δεν θα μιλήσουμε πολύ. ΌΧΙ γαμώ το. Δυο κουβέντες θα κόψουμε. Απλά πράματα. Τα απλά αυτά που αν τα κόψεις θα ξεχειλίσει αγάπη και δάκρυ. Που αν τα κάψεις θα ξεφύγουν λευκά περιστέρια απο τις φλόγες. Που αν τα νιώσεις γίνεσαι μικρός Θεός. Που αν τα δεχτείς θα σε ταξιδέψουν σε κάτι απέραντα κατήφορα καβάλλα σε κάτι ξεθωρισμένα μηχανάκια με δροσερούς αέρηδες.

Δεν απαντά κανένας. Ούτε καν οι χαλασμένοι καθρέφτες. Εσείς διαδρόμοι; Άλλοτε σφυρίζατε και γυρνάγατε το κεφάλι σας ανάποδα με την γλώσσα πεταμένη έξω να στάζει πράσινο σάλιο σαν δαιμονισμένη παρθένα. Τώρα ; Σιωπή ε ; Τίποτα. Ψάχνω να βρώ τους βώλους μου σαν το χαμένο παιδί στον Πήτερ Πάν. Ψάχνω να βρώ τα σύγκαλά μου. Ψάχνω να βρώ όλες εκέινες τις στιγμές που δεν ένιωσα καν πως έχανα. Ταξίδι με την χρονομηχανή, γρήγορο δεν θα σας κουράσω κύριε Ερευνητή, όχι καθόλου, μόνο λίγο, τόσο δα, δες:

Μάμμα: Eφέραμε σου αδερφάκι...

Πίσω. Είδες. Δεν αργήσαμε. Μισείς τα ρολόγια θυμάσαι; Που έμεινα; Ναι. Έχασα κύκλους ολόκληρους. Χρόνια γίναν μήνες. Μέρες γίναν ώρες. Δευτερόλεπτα γίναν κόκκοι άμμου και έπεσαν μαχόμενοι στην μάχη της κλεψύδρας. Ναι. Είδηση δεν πήρες ερευνητή. Σκατά ερευνητής. Τα βασικά τα αφήνεις και σου ξεφεύγουν. Επανάληψη δεν θα παίξει όμως. Το ξέρεις πολύ καλά. Ούτε θα τα βρείς στο διαδίκτυο. Ούτε θα σου πούν την περίληψη. Και αν βρεθέι ένας διάολος ή άγγελος να σου τα ιστορήσει θα ευχόσουνα να μην τα άκουγες ποτέ.

Μάμμα: Έυρο εννα πάρεις την αρφή σου μάθημα;

Βελτιώννεσαι. Δεν ήταν τόσο άσχημα ε; Aκόμα ένα ταξιδάκι του ρολογιόυ ήταν κι'αυτό. Έτσι στα πεταχτά.. Πόνεσες; Χαχα ! πόοοονεεεσεεεεες...... Φροντιστήριο λέει. Είσαι με τα καλά σου; Προχθές την έφεραν εδώ. Εγώ έπαιζα στο χαλί. Πως γίνεται αυτή να μεγάλωσε γρηγορότερα απο μένα. Πως θα την πάω φροντιστήριο μωρό παιδί. Κάποιος να απαντήσει, ρε. Κανένας ; Αλλο ταξίδι δεν θα το αντέξω. Όχι. Τελευταίο. Ο λαιμός μου δεν ξέρω αν χωράει άλλο κόμπο. Αρκετοί για απόψε. Τσουφφφ !

Eυριπίδης: Μισό λλεπτό να πιάσω τα κλειθκιά μου. (Μπαίνω στο αυτοκίνητο τζαι στην θέση του συνοδήγου εμφανίζεται δίπλα μου)
Ειρήνη: Άτε γιέ μου τζαι άρκησα. Τάρασσε!

Για όνομα. Πότε έγινε 17. Θέλει να πάει για καφέ λέει. Τι έγινε το φροντιστήριο;

Εσύ που ήσουν κύριε ερευνητή; Λαλείς μου; Εν απαντάς α ; Τζαι μετά ζητάς απάντηση που άλλους. Όσο μπορούν να σου απαντήσουν τα έπιπλα τόσο μπορείς να απαντήσεις τζαι εσύ. Βλάκα. Ζητάς τζαι απαντήσεις. Πού ήσουν σήμερα που έπιαννε το απολυτήριο της; Εσύ ξέρεις που ήσουν; Ξέρεις που είσαι; Δε γυρόν σου τζαι πέμου. Επιάσαν σε τηλέφωνο τζαι είπαν σου το τζαι σαν εμίλας έσκασες. Έσκασες διότι η φωνή σου εν έφκαιννεν. Η φωνή σου εχάθηκεν μέστο ρολόι. Εχάθηκε μέστον νου σου τον άρρωστο. Έχασες αλλό' ναν επεισόδιο. Έχασες το τζαι τζίνο που ερωτέυτηκε τάχα. Έχασες το τζαι τζίνον που τάχα εμεγάλωννεν. Μπράβο ρε. Περνά σου θωρώ σε. Έχασες το τελευταίο της σαιζόν σήμερα. Συνέχισε να δούμεν.

Συνέχισε....

Γυαλί

2011-06-26T02:09:00.000+01:00

Σε κοίταζα πίσω απο ένα γυαλί. Διαρκώς. Ήτανε τόσο λεπτό και καθαρό που θαρρούσα πως ήσουν δίπλα μου. Τα γυαλιά σπάνε. Σχεδόν σε άκουγα που ανάπνεες. Ένιωθα τους παλμούς σου να συντονίζουν τους δικούς μου και το δικό σου ρολόι χόρευε στα δικά μου δευτερόλεπτα. Τα γυαλιά μπορεί να σπάσουν. Μέσα απο το γυαλί έτριζαν βαριές οι λέξεις Σου. Μέσα απο το γυαλί δραπέτευαν τα όνειρά Σου καθώς αυτοκτονούσαν στις χαράδρες μου. Έβλεπα την αύρα Σου να με συνεπαίρνει. Την έβλεπα που με ανάλισκε χαρούμενη και μέσα στον πυρήνα της φωτιάς ανασταινόμουνα κάθε φορά. Ξανά και συνέχεια. Η φωτιά δεν είναι εγώ, δεν είναι κάν φράκταλ. Την έβλεπα και καμάρωνα. Η φωτιά είναι τύχη. Τώρα πίσω απο το γυαλί κρύβεται ένα Εγώ. Κατάλαβα. Τώρα πίσω απο το γυαλί ζεί η αναδρομή. Το γυαλί δεν σπάει. Το γυαλί δεν είναι παρά μισός καθρέφτης.

Τηλέφωνο

2011-06-20T21:00:00.000+01:00

Ξέρω ότι τούτη την δημοσίευση θα την δείς αγαπητέ ερευνητή στο μέλλον. Θα την δείς τζαι ίσως λουθείς το κλάμα:

Εμίλησα με τον τζύρη μου στο τηλέφωνο. Για πάνω που δέκα λεπτά.

Βλέπω

2011-06-19T03:14:00.000+01:00

Μοιάζει σαν πτώση. Μια πτώση τεράστια και απειλητική που τελειωμό δεν έχει. Πέφτω αλλά όχι σε βάθος αλλά απο ύψος. Νιώθω τον αέρα να με καταπίνει και να διαπερνά τους πόρους μου. Νιώθω την βαρύτητα του χρόνου να με έλκει σε ένα μεθυστικό χορό και πως πέφτω στροβιλίζοντας σε ένα απέραντο κενό βλέποντας τον εαυτό μου απο πάνω με ανοιχτό το στόμα χωρίς όμως να βγαίνει καμία κραυγή και κανένα ουρλιαχτό. Βλέπω τον εαυτό μου έμβρυο ακόμα να βρίσκεται μέσα σε εκέινη την ζέστη και την αγαλίαση της μήτρας αγαπητέ αναγνώστη, αγαπητέ ΕΥΡΙΠΙΔΗ, για την οποία μιλήσαμε στις 19 Μαϊου ημέρα Πέμπτη του έτους 2011 μετά Χριστόν σε αυτό εδώ το πέιραμα που στόχο έχει εμάς τους δυο. Σε βλέπω αγαπητέ ερευνητή του χάους σε εκείνη την εμβρυακή στάση να ζείς απο το αίμα της μάνας σου κρεμμάμενος απο αυτήν με ένα δεσμό σάρκας και ψυχής. Την βλέπω να σπαράζει σε ένα χειρουργικό τραπέζι να τρέμει σύγκορμη απο τους πόνους που λυγίζουν το κορμί της να προσπαθέι να φέρει στον κόσμο αυτό ακόμα μια αναπνοή. Σε βλέπω εκεί μέσα να αδημονείς να ρουφήξεις στα μικρά πνευμόνια σου ένα κβάντο του αέρα και να προσπαθείς να συνηθίσεις τη λάμψη του νέου σου πλανήτη.

Πέφτεις απο τον τελευταίο όροφο μιας πολυκατοικίας και κοιτάς δειλά-δειλά μέσα απο τα κλειστά παράθυρα. Πέφτεις ξέροντας πως αυτό το κτίσμα κάπου στέκει, πως κάποιος το έχτισε και σε λίγο θα τον συναντήσεις, έτοιμο να σου απαντήσει κάθε ερώτηση και να ξεδιαλύνει κάθε ενδοιασμό. Βλέπεις με περιέργεια μέσα απο τα κλειστά παράθυρα. Σε βλέπω πίσω απο το παράθυρο να κοιτάζεις τις στιγμές σου καθισμένο εδώ στην ίδια καρέκλα. Σε βλέπω που δακρύζεις καθώς σε χτυπούν τα κύματα του χρόνου. Σε λυπάμαι που αναπολέις. Σε βλέπω να πνίγεσαι απο κόμπους στο λαιμό και προδοσίες. Σε λυπάμαι. Ναι. Σε βλέπω να ρωτάς φαντάσματα και αερικά χωρίς να παίρνεις απαντήσεις. Σε βλέπω να κοιτάς ήσυχα - πλημμυρισμένος απο ουσίες και καπνούς - την πολυθρόνα, το ξύλινο τραπεζάκι, το κόκκινο χαλί, τον λευκό καναπέ, το πάτωμα-σκακιέρα στο οποίο σε έβαλαν να περπατήσεις, τους χαλασμένους καθρέφτες με τα σατανικά είδωλα, τις φωτογραφίες με κάτι κατήφορα καταγάλανα, τις φωτογραφίες που έβγαλε κάποιος τυφλός. Σε βλέπω να προσμένεις μια υπόσχεση που έμεινε εκέι ξεχασμένη, δική σου, να περιμένει να την πάρεις στα χέρια. Σε περιμένει να στεγνώσεις τα δάκρυα της ψυχής της. Σε θέλει. Κρατάς το νήμα της. Σε βλέπω έτοιμο να το κόψεις. Σε έχω άξιο για τέτοια κλάματα. Είσαι ικανός. Σε καρτερά να της χαρίσεις χρώμα. Σε παρατηρώ να ξυπνάς στο πάτωμα γυμνός χωρίς να έχεις ιδέα που είσαι.

Κοιτάζω καθώς πέφτω, μέρες γκρίζες και μέρες χρυσές. Βλέπω έναν πατέρα ιδρωμένο να φωνάζει και να εξωκείλει, βλέπω μια μητέρα να δακρύζει και να σπάει. Βλέπω ένα παιδί να σωπάινει, βλέπω ένα άλλο να φέυγει. Βλέπω ένα άλλο να πεθαίνει. Βλέπω ένα αδερφό στην άλλη γωνιά του αδη. Βλέπω δυο ανθρώπους να φτιάχνουν μια ζωή. Βλέπω δυο ανθρώπους να φτιάχνουν δυο. Μια μάνα σε αφήνει εκέι στη περίφραξη του σχολέιου και να υπόσχεται πως θα επιστρέψει. Και όλα στον κόσμο είναι αυτή η υπόσχεση. ΌΛΑ στο σύμπαν είναι αυτή. Βλέπω πάλι εσένα πίσω απο θρανία με γόνατα σκισμένα και καρδιά γεμάτη. Σε κοιτάζω έφηβο με μηχανές γεμάτες να στροφάρουν. Σε βλέπω με μηχανάκια σε κατήφορα και αέρηδες να κάνουν έρωτα με τα μαλλιά της. Σε βλέπω στα δεκαοχτώ να γίνεσαι πιόνι και να κρατάς τη μηχανή ακάθαρτη αλλά πάντα να στροφάρει.

Σε βλέπω να κατασκευάζεις ένα θάνατο. Σε βλέπω θαμμένο σε ένα υπόγειο. Σε βλέπω να ξυρίζεις ένα κεφάλι. Σε βλεπω να βγάζεις νότες και κραυγές. Είσαι εδώ. Εδώ ήσουν πάντα. Στο υπόγειο της ύπαρξης. Ναι ; Πέφτεις απο την πολυκατοικία μόνο και μόνο για να φτάσεις εδώ. Θυμάσαι; Εδώ είναι η μοίρα σου. Εδώ το μερτικό σου. Να βαδίζεις σε κατασκότεινους διαδρόμους. Να σκοτώνεις τέρατα και δάιμονες και να παλέυεις να κρατήσεις μια υπόσχεση. Δαίμονες που γελούν και το γέλιο τους δεν αντηχεί στα αυτιά σου αλλά στη ψυχή σου. Μόνο και μόνο για να καταλάβεις πως η καρδιά σου, γεμάτη φόβους και έγνοιες έμεινε μισή. Να περιμένεις την επόμενη στροφή. Να περπατάς μέσα απο υγρά μονοπάτια που εκτέινονται μέσα απο κατάμαυρα δάση, στοιχειωμένα απο αναμνήσεις. Απο πάνω το φεγγάρι ζητά θυσίες και η θάλασσα δεν ξεβράζει νερό αλλά ένα υγρό πηχτό και αλάτι. Να αντιλαμβάνεσαι σιγά σιγά πως και εσύ έχεις εξωκέιλει. Μόνο η νύχτα σε βλέπει, μόνο η νύχτα σε συμπονεί, μόνο αυτή σε έχει στην αγκάλη της και μόνο απο αυτήν κρέμμεσαι. Μόνο σε αυτήν αφήνεις τις ελπίδες σου και μόνο αυτή μπορεί να σε σώσει.

Καληνύχτα ερευνητή. "Κοιμήσου άγγελε μου". Όπως κοιμόσουνα τότε μωρό παιδί στο παλιό σπίτι δίπλα στο παράθυρο με τον αέρα να σε αφήνει λιπόθυμο. Κοιμήσου όπως δεν κοιμήθηκες ποτέ. Μια ζωή σε περιμένει. "Και εγώ θα είμαι εκέι". Άσε με να σου πάρω τις έγνοιες και τις ρυτίδες απ' το μέτωπο. Σε περιμένει μια όμορφη πλάση και καταπράσινα τοπία. Σε περιμένει μια ζωή διαφορετική απ' την δικιά μας. "Μην με ξεχάσεις". Σε περιμένουν αγάπες και ήλιοι. Σε θέλουν αέρηδες και κατήφορα.

"Tζοιμήθου, τζαι η Παναγιά μαζί σου".

ΟΡΚΉ

2011-06-17T01:53:00.000+01:00

Πιάννει με όπως τον σατανά που τα τζέρρατα. Χριστέ μου, τζαι θολώννουν τα μμάθκια μου δυσκολέφκουμαι να δω. Εν μπορώ να συγκεντρώσω τον ννού μου όπως τον ηξέρω. Χάννουνται ούλλα τζαι ο χρόνος τζαι ο πόνος τζαι ο αγάπες τζαι τα μίση τζαι εν αμπλέπω τίποτε άλλο εχτός που την καταστροφή τζαι την ορκήν. Εν τόσο μεγάλη τζαι σίουρη όπως την θρησκεία, όπως το κάλεσμα. Θωρώ την ομπρός μου ζωγραφισμένην σαν να ήταν αγία με φωτοστέφανο, σαν να ήταν θεά των παγανιστών τζαι ζήτά μου θυσίες σαν αρχαίος θεός ποτζίνους τους μισησμένους τους οχτρούς. Ζητά γαίμαν για να σταματήσει, γαίμαν αθρώπινον έν ηξέρω το δικό μου άλλου έν ηξέρω. Θέλω την να σταματήσει αλλά εν ησταματά, εν μέσα μου τζαι χτέρνει με με τα νύσια της τα μακριά τα ξιμαρισμένα τζαι εν όπως τον βήχχαν τζίνον τον αλουπόβηχχα που σε κραέι άμμαν είσαι άρρωστος τζαι εν σε αφήννει να πάρεις αέρα. Ακούω την που φωνάζει "θέλω γαίμαν πάστο βωμό μου για να σταματήσω, θέλω να ακούσω δάκρυν δικό σου, της μάνας σου ένι ξέρω δάκρυ νά ναι τζι' ότι νά ναι, θέλω να με ποτζοιμήσουν τα κλάματα, θέλω να δω τα κόκκαλα των σιερκών σου τσακκισμένα ακούεις ;" Εν νιώθω τίποτε μέσα μου, εν είμαι εγώ τζίνην την ώρα. Κάποιος άλλος εν πίσω που τα τιμόνια τζαι εγώ είμαι συνοδηγός τζαι εν έχω λόον κανένα για που εννά πάμε. Κάποιος άλλος μιλά μέσα μου μεσ' τούντον πανικόν ούλλον. "Ντάξει ρε βλακούι, έφκαλες την μάσκα, ντάξει αρέσκει σου τωρά η φάτσα σου εν καλή όπως την έκαμες α ; Δε μέστο γυαλλίν να δούμεν Απάντα ρε μπάσταρτε, αρέσκει σου ;" Εν σαν το τέρας το χτιτζιασμένο το ελεϊνό που έν έσει με μμάθκια με στόμα με φκιά με δέρμα τζαι τρέχουν τα γαίματα του χαμέ. Το μόνο που έσει εν μούττην τζαι μυρίζεται, μυρίζεται να δεί πότε είμαι έτοιμος να ππέσω, πότε είμαι έτοιμος να χάσω τον ππούσουλα μου, πότε τα νήματα μου εν έτοιμα να κοπούσιν τζαι μέσα μου σταματά να χτυπά καρδία τζαι να αρκέφκει να πάιζει στη θέση της το τύμπανο του πολέμου. Έτσι δυνατά μπάμ, μπάμ, μπάμ τζαι μόνο τούτον ακούω μέστα φκιά μου, νιώθω το που αντινάσσει τα μμάθκια μου προς τα έξω τζαι σε καθε χτύπο του θολώννουν περίτου που την λύσσα τζαι την μάνην. Το τέρας μυρίζεται τον φόο μου τζαι ώσπου μεγαλώνει τόσο δυναμώνει τζαι τόσο τα χάννω. Έπιαννε με που παλιά τούτος ο θκιάολος τζαι έτρεμα όπως το κάττον άμμαν τον ιτσιλλήσει το αυτοκίνητο παστην κκελλέ. Έπιαννε με παλιά που είχα αυτοκίνητο τζαι επάτουν τζίνο το πετάλλι της πεζίνας ώσπου να τζίξει πάστο πεφκούιν που πίσω τζαι ούλλα πόξω εγίνουνταν γραμμές ζοφφές. Εφάκκουν πάστα τιμόνια παντές τζαι εφταίαν μου τζαι ετττάππωνα το ράδιον τζαι ανάθθεμαν αν επάεννα στ' ανάθθεμα, να μεν έπαιρνα κανέναν μιτά μου. Πιάννει με τζαι τωρά με την μοτόραν. Γυρίζω τον καράολο ώσπου να πεί τταμάν η καημένη τζαι σούζεται όπως την γενέκαν την πελλαμένη της ηδονής τζαι χασκογελώ όπως τον καραγκιόζη, περνώ μέσα που τα αυτοκίνητα τζαι ίσια που τους ακούω να ξιτιμάζουν τζαι φύρνουμαι του γέλιου όπως τον καλύττερο μαλάκα. Ούτε αδρεναλίνη ένι ούτε μαλακέιες που λαλούσιν, εν η ορκή. Τρέχουσιν τα μμάθκια μου τζαι εν ξεχωρίζω ανννεν κλάμαν ή οι. Εν η ορκή που σε θέλει να φκάλεις τα μυαλά σου χαμέ τζαι να τα δείς ίνταλως τα έκαμες. Εν η ορκή που σου λαλεί να πάεις πίσω να έβρεις ούλλους όσους σου εσπάσαν τα αρτσίθκια σου τζαι να τους πνίξεις με τα σέρκα σου ώσπου να νιώσεις τον τελευταίο σφυγμό τους τζαι να πέις εν δικός μου τούτος. Να τους ακκάσεις πάστα λαιμά τζαι να τους πείς έλα δά ρε γαμημένε. Φακκά με πάνω κάτω όπως το χταπόδι ώσπου να αγκομασήσω τζαι να τα ξαπολήσω επειδή εν αντέχω άλλον.

Τζαι ύστερα νιώθω μιαν αντροπή θεόρατην. Μιαν αντροπή ότι επήα στη κόλαση τζαι εστράφηκα τζαι τωρά φακκώ πάστην πόρτα του Χριστού μου να μου ανοίξει. Κάθε φορά, τα ίδια, τζαι ξανά, τζαι πάλε, τζαι ύστερα, τζαι πρίν σαν το αρρωστημένο το φράχταλ που ένιξερει που σταματά.

Θυμός

2011-06-14T02:08:00.000+01:00

Τις μικρές εκείνες ώρες που ζωντανεύουν οι σκιές και οι αλύτρωτες ψυχές δικαιούνται να τριγυρίζουν ελεύθερα στις οδούς των ζωντανών με βρήκε μία απέραντη ανησυχία, μία αϋπνία αν θέλεις αγαπητέ ερευνητή. Εκείνες τις στιγμές και καθώς η Γη χορεύει τον αέναο χορό της στα μορφοκλασματικά σύνολα που ορίζουν την ζωή, τα φαντάσματα τούτης της νύχτας ήρθαν να μου χαρίσουν απλόχερα την παρέα τους και την απόκοσμη ζεστασιά τους. Δίπλα στο κρεβάτι πάντα υπάρχει θέση για ένα ακόμα αερικό, για ακόμα ένα αδειανό πουκάμισο για ακόμα ένα τίποτα. Το λυκόφως κυριολεκτικά βίαζε το δωμάτιο. Του χάριζε σκιές περίεργες και η νύχτα του καθρέφτη έδειχνε ένα άλλο είδωλο, άγνωστο και χαλασμένο.

Βρήκα τον εαυτό μου μερικά εκατοστά απο την άκρη του κρεβατιού. Οι μισάνοιχτες κόρες των ματιών μου ατενίζαν την απέραντη λευκή κοιλάδα που έστρωνε μπροστά τους το σεντόνι απο το ύψωμα των δυο μαξιλαριών. Έμοιαζε με πεδίο μάχης. Μικρά υψώματα, κοιλάδες ξανά και διαφόρων λογιών βυθίσματα σχηματίζονταν μπροστά στα μάτια μου. Στην χιονισμένη κοιλάδα υπήρχαν στρατιές ολόκληρες απο κατάλευκα πανέμορφα άλογα. Χτυπούσαν τις οπλές τους σηκώνοντας σκόνη και χλιμιντρίζοντας πανέτοιμα για μια μάχη που όμοια της ο κόσμος δεν είχε ξαναδεί. Απο τα ρουθούνια τους ξερνούσαν λευκές φωτιές και οι καβαλλάρηδες με δυσκολία τα κρατούσαν στη θέση τους, έτοιμοι και αυτοί να ριχτούν στη μάχη δοκιμάζοντας τη δύναμη της πανοπλίας τους και την κόψη του σπαθιού τους. Περίμεναν όλοι το νέψιμο του ηγέτη "Μόνο !" τους που παρακολουθούσε με νηνεμία απο το δίπλα ύψωμα "Αφήστε με, ΜΟΝΟ !". Το λυκόφως έπεφτε πάνω του σαν βροχή. Μια βασανιστική βροχή που μαστίγωνε και σχημάτιζε χείμαρρους θεόρατους έτοιμους να παρασύρουν στην οργή τους οτιδήποτε βρεθεί στο πέρασμά τους. Οι χείμαρροι θα γίνονταν ποτάμια και τα ορμητικά ποτάμια θα έβρισκαν την θάλασσα και όλα θα ήταν εντάξει. Όλα θα ήταν λευκά. "Μια σωτηρία έπεται...Αφήστε με.". Ένιωθε μέσα του μια ανεξήτητη ηρεμία όμως, σαν αυτή την ησυχία πρίν να ξεσπάσει καταιγίδα, σαν την σιγουριά της νίκης πριν απο την πτώση.

Πρέπει να παλάιψει. Επιβάλλεται να πάρει πίσω μια υπόσχεση. Μια υπόσχεση που έμεινε να περιμένει κάτω απο ένα δέντρο, άλλοτε περήφανο και καταπράσινο μα τώρα ξερό και σάπιο, διψασμένο στου χρόνου τις ανομβρίες. Πρέπει να την αρπάξει πίσω προτού τα ξερά κλαριά του δέντρου μετατραπούν σε χέρια δαίμονα και την τραβήξουν κάτω μαζί τους στον Άδη. Η υπόσχεση είναι πιο δυνατή απο την αλήθεια. Η υπόσχεση δεν είναι ούτε καν ψέμα. Η υπόσχεση είναι υπόσχεση. Είναι θησαυρός που πρέπει να σωθεί και πρέπει να την κρατήσει. Γι' αυτόν. Κλείνει τα μάτια και γέρνει το κεφάλι καθώς ο τεράστιος άγγελος απο πάνω του εγκρίνει.

Ξυπνά μεσα του τότε μια φωτιά θεόρατη. Έτοιμη να βγεί απο τα αυτιά του και τα μάτια του. Έτοιμη να κάψει. Έτοιμη να εξαγνίσει. Να σταυρώσει και να ξεκοιλιάσει την προδοσία. Να μην αφήσει πέτρα πάνω στην πέτρα. "...θέλω να παίξω την κιθάρα μου σε ένα σατανικό ρυθμό όσο πιο δυνατά μπορώ και σαν να ήταν μαγικό ραβδί να κάνω μια μικρή αναδιακόσμηση στο γαμημένο το διαμέρισμα, να παίξω μέχρι να ξεφυλίσει η σάρκα απο τα δάχτυλα μου και να συνεχίζω να παίζω με το κόκκαλο. ΝΑΙ διάολε. ΝΑΙΙΙΙΙ!...." Μια φωτιά που θα ξεκινάει απο μέσα του και θα βγαίνει προς τα έξω και θα τον αναλώνει γοργά. Θα τον πλυμμηρίζει σαν αμαρτία και σαν αγάπη μαζί. Θα κάψει τα μάτια του μέσα στισ κόγχες τους και πλεόν θα βλέπει μόνο καταστροφή και μίσος. Οι παλάμες του θα αρπάξουν φωτιά και θα καταλύουν χειρότερα και απο το πύρ το εξώτερον καίγοντας τους ερετικούς.

Θα χαράζει με την λάβα αυτή το μανιφέστο του πάνω στις μάυρες τους ψυχές και θα τις ακούει να παρακαλούν για λύτρωση. "...θέλω να φυσήξω μέσα στο σαξόφωνο τόσο δυνατά μεχρι να βγεί απο την άλλη μεριά του ο οισοφάγος μου και να πέσει στο μαλακισμένο το πάτωμα-σκακιέρα, και εγώ τότε θα γελάσω. Θα γελάσω όπως δε γέλασα ποτέ μου...." Ο ΘΥΜΟΣ θα ξεχειλίζει απο τους πόρους του σαν δηλητήριο και θα είναι ωραία, θα είναι καλά, θα είναι ήρεμα. Το ποτάμι θα έχει φτάσει στη θάλασσα. Η κόλαση αυτή θα φεύγει απο μέσα του και αυτός θα σφίγγει ολοένα τα δόντια μέχρι να νιώσει τους τένοντες της σιαγόνας του να ξεσκίζονται και το οξυγόνο να εκρύγνηται μέσα στους πνέυμονές του. Ναι. Για μια υπόσχεση. "...θέλω να φωνάξω μέχρι να κοπούν οι φωνητικές μου χορδές και να χτυπήσουν το κωλοτάβανο. Ναι γαμώτο, και όπως αυτές θα κρέμμονται βαφτισμένες μέσα στα σάλια και το αίμα να τρέξω μέσα στον δρόμο και επάνω μου θα σταματήσει το πρώτο αυτοκίνητο έτσι για να σπάσουμε πλάκα...". Οι υποσχέσεις ότι είναι. Οι υποσχέσεις πρέπει να διαφυλάσσονται. Οι υποσχέσεις πρέπει να γίνονται βωμοί κυλισμένοι στο αίμα και το τρανό. Οι υποσχέσεις είμαστε εμείς. Οι υποσχέσεις ορίζουν όνειρα. Οι υποσχέσεις ορίζουν τον χρόνο....

Η αυγή με βρήκε στην ίδια στάση. Το δεξί μου χέρι κάπου είχε πάει περίπατο καθώς θα μπορούσε άνετα να καθίσει πάνω ελέφαντας και εγώ να εξακολουθώ να κοιτάζω το υπερπέραν του λευκού σεντονιού. Τα μάτια μου έκαψαν σαν ξύδι πάνω σε πληγή στην προσπάθεια να τα ανοιγοκλείσω. Είχαν μείνει κάμποση ώρα ανοιχτά. Αν και δεν είχα κοιμηθεί ένιωθα πως η καρδιά μου αντλούσε σκέτη καφεΐνη αντί αίμα."Έτοιμη για άλλο ένα γύρο κυρία μου;" ρώτησα την Γη. Και αυτή χαρίζοντάς μου ένα υπέροχο βαθυγάλανο χρώμα και ένα θαυμάσιο αποσπερίτη συμφώνησε και με πήρε αγκαζέ....

"...θέλω να σκάσεις και να ακούσεις. Να φτύσεις αυτό το χαμόγελο και να ξεράσεις αυτό το εμετικό γέλιο...."

Ονειροφάνεια

2011-06-06T19:30:00.000+01:00

Η μέρα είχε αφήσει τα σημάδια της πάνω μου ακόμα μια φορά. Αυτά τα σημάδια που δεν φαίνονται. Εκείνες τις πληγές τις αόρατες που εκέι που νομίζεις πως επουλώθηκαν, ξαφνικά σε κεντρίζουν φριχτά σε μια απότομη σου κίνηση. Σαν αρχαία κατάγματα που σε θυμούνται σαν παλίοι καλοί εχθροί τα κρύα βράδια του χειμώνα. Κάθισα στην φιλική πολυθρόνα κοιτάζοντας ακόμα μια φορά την νύχτα να καταπίνει το τοπίο μέσα απο το μισάνοιχτο παράθυρο. Στο ξύλινο τραπέζι καθόταν ως συνήθως το φάντασμα των Χριστουγέννων που πέρασαν. Με επισκέπτεται συχνά τώρα τελευταία. Δεν λεέι να ξεκολλήσει απο δω. Αρχίζει έτσι απρόσμενα να εξιστορεί ιστορίες και παραμύθια, με αυτό τον τόνο της επερχόμενης τιμωρίας με τα μάτια του να γυαλίζουν στο λιγοστό φως. Ο λόγος του είναι απίστευτος, γλυκός, τρομακτικός θα έλεγα και πάνω απο όλα υπνωτικός. Δεν αργώ να χάσω την μάχη με τον Μορφέα στην παλάιστρα του ύπνου, και σε λίγα λεπτά πεφτω αναίσθητος με ένα βαρύ του χτύπημα.

Διέσχιζα το στενό δρομάκι για το γραφείο. Δεν μπορώ να προσδιορίσω τον χρόνο. Ο ήλιος είναι σε εκέινη την θέση ακριβώς που δυσκολέυεσαι να ξεκαθαρίσεις αν είναι πρωί ή απόγευμα. Οι γλάροι είναι το ίδιο ανήσυχοι. Καθώς περπατούσα το ένιωθα πως στένευε. Κάθε μέρα στενέυει ακόμα περισσότερο ή μου φαινεται. "Τι θα γίνει ρε γαμώ το, κάθε μέρα θα στενεύει; Που θα πάει; Δεν μπορώ." σκέφτηκα. Στην ψυχή μου ήξερα πως έπρεπε να βιαστώ αλλίως θα με έκλεινε μέσα. Θα έκλεινε εμένα μαζί με την ψυχή μου και θα μέναμε εκέι μέσα έγκλειστοι, ανάμεσα στα κόκκινα τούβλα και την σκουριασμένη περίφραξη να κάνουμε παρέα με εκατομμύρια αποτσίγαρα, ποδοπατημένες τσίχλες και την υγρασία που πρασίνιζε τους αρμούς. Κάθε τρίχα μου έκανε τεράστιες προσπάθειες να εγκαταλέιψει το δέρμα μου και ξέσπασα σε ένα απίστευτο τρέξιμο και αγκομαχητό ώσπου ξεβράστηκα μπροστά σε ένα πανήψυλο φανάρι βικτωριανής εποχής. Το κερί μέσα τρεμόπαιζε αλλά το κιτρινωπό του φως έσταζε φόβο.

Εκέι κάτω απο το φανάρι ήταν Εκείνη. Στεκόταν εκέι και με κοίταζε με ένα διαπεραστικό βλέμμα και ένα κενό πρόσωπο. Πίσω της ο ουρανός είχε παρει όλα τα χρώματα εκτός απο το δικό της και αυτή τον συμπλήρωνε. Φορούσε ένα μακρύ γαλάζιο φόρεμα που σκέπαζε τα πόδια της μέχρι κάτω. Ο αέρας έπαιζε μαζί του και διάγραφε πάνω της καθε καμπύλη. Η νοτιά είχε αρχίσει να σχηματίζεται στο μέτωπο της και αφήνε μια απαλή απόχρωση καθώς διαχεόταν απο μέσα της το φώς απο το κερί. Εκέινη τη στιγμή άκουσα την φωνή απο ένα παιδί που κάθονταν κάτω απο ένα φανάρι πιο δίπλα. Παρέα του είχε μια...μαϊμού! Όχι σαν αυτές που βλέπεις στα ντοκυμαντέρ αλλά μια μαϊμού-παιχνίδι που κάποιο διαβολικό χέρι είχε φέρει στην ζωή. Το σατανικό της χαμόγελο "στόλιζε" το πρόσωπό της και τα κατακόκκινα μάγουλα. Τσακωνόταν με το παιδί πάνω απο μια τεράστια κατάλευκη τούρτα για το ποιός θα φάει περισσότερο. Και οι δυο τους είχαν λερώσει τα ρούχα τους με λευκή σαντιγύ και απομεινάρια απο γλυκό κεράσι. Δεν με είδαν. Ούτε αυτή τους πρόσεξε αλλά ήξερε πως ήταν εκέι.

Πήρα φόρα και έτρεξα καταπάνω της χωρίς να ξέρω αν έπρεπε να χαρώ ή να λύπηθώ ενώ στην πορεία το δεξί μου χέρι είχε μετατραπεί σε παγοκόφτη. Έπεσα πανω της με μανία και άρχισα να χώνω τον ατσαλένιο παγοκόφτη μέσα απο το γαλάζιο φόρεμα με όσο πιο πολύ μίσος μπορούσα. Το φόρεμα κοσμούσε πλέον μια τεράστια βαθυκόκκινη κηλίδα που μεγάλωνε. Το πρόσωπο της έμεινε ανέκφραστο. Τα χέιλη της έμειναν ερμητικά κλειστά και δεν έδειξε πόνο κανένα. Συνέχισα να σκάβω το νεανικό της δέρμα μέχρι που η τομή έφτασε μέχρι τον οισοφάγο. Το φόρεμα είχε ανοίξει στα δυο και έμοιαζε πλέον με τραπεζομάντηλο μετά απο ένα τρελλό φαγοπότι. Ξεχύνονταν τα εντόσθια ένα-ένα ενώ άφηνε την τελευταία της πνοή στην αγκαλιά μου. Ένιωσα την ψυχή της να φέυγει με έναν τελευταίο στεναγμό, να ζεσταίνει στιγμιάια το αυτί μου και να χάνεται μαζί με τον ήλιο που εξαφανιζόταν. "Τελικά ήταν απόγευμα." σκέφτηκα. Έσκαβα με τον παγοκόφτη μέχρι που βρήκα την καρδιά της και ένιωσα να χτυπά στο πίσω μέρος του χεριού μου ο τελευταίος παλμός της.

Αποτραβήχτηκα σε μια στιγμή φρίκης και κόιταξα. Μέσα στα αίματα και τα κατακρεουργημένα σωθικά είδα τον εαυτό μου. Είδα αναμνήσεις να καίγονται και να φωνάζουν το όνομά μου. Είδα μικρές χαρές και ηδονές. Είδα τον αέρα να σκάβει τα μαλλιά της καβάλλα σε ένα μηχανάκι και εμένα να χαμόγελω μέχρι τα αυτιά. Απο μέσα της έβγαιναν κραυγές και ποτάμια δάκρυ που όλος ο κόσμος άκουσε εχτός εμένα. Το παιδί με την μαϊμού συνέχιζαν τον καυγά τους ανενόχλητα. Ο φόνος τους φάνηκε απόλυτα φυσιολογικός και δεν έχριζε προσοχής. Την άφησα να πέσει στο πάτωμα με τα ποδια μου να έχουν παραλύσει. Το χέρι-παγοκόφτης έσταζε χοντρές σταγόνες άιμα. Έπεσα πάνω σε ότι είχε απομείνει και ένιωσα μικρός. Το αίσθημα που έχεις κάποτε όταν έχεις ψηλό πυρετό. Πως είσαι πολύ μικρός αλλά τα χέρια σου έιναι τεράστια και έχεις αυτή την τάση για εμετό και όλα φαίνονται ρευστά. Προσπάθησα να μπώ μέσα της να την βρώ. Άρχισα να φοράω τις ζεστές της σάρκες επάνω μου. Έμοιαζε σαν να φοράς ήδη φορεμένα ζεστά παπούτσια κάποιου άλλου, ο χώρος μέσα της ήταν οικείος. Μέσα της είχα πάει πίσω στον χρόνο. Μέσα της είχα βρεί το σπίτι μου. "Σπίτι μου είναι ο χρόνος" σκέφτηκα.

Ξύπνησα δίπλα στο παράθυρο. Σηκώστηκα απο την πολυθρόνα και είδα πως είχα αφήσει ένα τεράστιο αποτύπωμα ιδρώτα. Γέλασα. Πήγα μέχρι την κουζίνα και καθώς κατέβαζα με τεράστια δίψα παγωμένο νερό άκουσα θόρυβο στην διπλανή κρεβατοκάμαρα. Η μαϊμού έπαιζε με το παιδί πάνω στα καταλευκα σεντόνια μου. Είχαν λερώσει τα πάντα με λευκή σαντιγύ και γλυκό κεράσι. Μπορούσες να δεις παντού τα αποτυπώματα απο τα μικρά παπούτσια του κατάξανθου αγοριού και απο τις ξύλινες πατούσες της μαϊμούς. Η μαϊμού με κοίταξε με ένα μεφιστοφελικό βλέμμα και το δυνατό της γέλιο βγήκε απο το ανοιχτό στόμα της και αντήχησε στους σκοτεινούς διαδρόμους. Το παιδί κάποιον μου θύμισε. Απο κοντά μου έφερνε κάποιον απο τις παιδικές μου φωτογραφίες. Όσο πλησίαζα τόσο μου έμοιαζε. Ένιωσα ξαφνικά κάτι στο σβέρκο μου σαν τσίμπημα απο κουνούπι. Δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η μαϊμού. Οι ξύλινες παλάμες της είχαν μετατραπέι σε παγοκόφτες και είχε αρχίσει να γδέρνει σιγά-σιγά τον χώρο κάτω απο το αυτί μου. Το ίδιο αυτί που πρίν απο λίγο ένιωσε την τελευταία ζεστή ανάσα Εκέινης. "Ειρωνία", σκέφτηκα. Το παιδί είχε αρχίσει να γδέρνει το δεξί μου πόδι κάπου κοντά στον αστράγαλο με τα δικά του χέρια-παγοκόφτες. Είχε αρχίσει να φαίνεται το κόκκαλο και οι τένοντες. Το αίμα δεν άργησε να κυλήσει στο κίτρινο χαλί ενώ έιχα μέινει παράλυτος και άφωνος. Το μόνο που ήθελα να φωνάξω ήταν συγχώρεση. Ήθελα να βγάλω απο μέσα μου ένα μέγιστο συγνώμη και ένα τεράστιο ευχαριστώ. Όλος ο κόσμος θα τα άκουγε, όλοι εκτός Εκείνη.

Ξύπνησα.

Τριαντάφυλλο

2011-05-30T03:43:00.000+01:00

Την ταπεινή αυλή έχει λούσει μια πυκνή ομίχλη. Ομολογώ πως όμοια της δεν έχω ξαναδεί. Ίσως να λέω ψέματα (τον όρο ψέματα δεν τον πολυπιστέυω, όλα είναι αληθινά, τα ψέματα εννοώ....) και να έχω ξαναδέι τέτοιο βραχνά σε κάποιο λειβάδι δίπλα σε ένα στρατόπεδο κάποιο πρωινό που η αυγή άφηνε τα τελευταία της σημάδια στις δροσοσταλίδες πάνω στα νεαρά σπαρτά, κάποιοι απο δω ίσως καταλαβάινουν. Το πεζοδρόμιο έχει πάρει μια αλλόκοτη μορφή. Θαρρείς και βαδίζεις στη ράχη ενός τεράστιου γέρο-κροκόδειλου καθώς το ελαφρύ αεράκι την σκορπίζει πέρα-δώθε και η όραση σου κάνει παιχνίδια με το μυαλό προσπαθώντας να το πάιξει ελέυθερο πνεύμα, φλερτάροντας με το αβέβαιο και το άπιαστο. Το μόνο που ακούς πλέον είναι τα όνειρα να πιλατέυουν τα μυαλά των ανθρώπων που κουλουριάζονται ήσυχα στα κρεβάτια τους και τις νεράϊδες να χορέυουν ανέμελα πάνω στο τελευταίο κύμα. Ίσως, αν ησυχάσεις το μυαλό σου απο τις σκέψεις, ίσως άν διώξεις τις παλιές αμαρτίες, ίσως άν αφήσεις την ψυχή να οδηγήσει το κέλυφος αυτό που ονομάζεις σώμα....να τις ακούσεις. Τα κάγκελα μοιάζουν με ξιφολόγχες απο όπλα που τα κρατούν κάποιοι αόρατοι πολεμιστές σε κάποιο φανταστικό πόλεμο. Είναι εκέι. Έτοιμοι. Τους βλέπω. Το βλέμμα τους είναι στραμμένο προς τα εδω. Στέκομαι ακίνητος. Ίσως με ακούσουν. Ίσως επιτεθούν. Αυτοί ακόυνε τις νεράϊδες στα σίγουρα. Τα ψηλά φανάρια μοιάζουν με θεόρατους γίγαντες που πασχίζουν να ρίξουν το μεγάλο μάτι τους μέχρι το ξύλινο τραπέζι, την γνώριμη πολυθρόνα, το πάτωμα-σκακιέρα, το κόκκινο χαλί, την δανεική κιθάρα, τις ξεθωριασμένες φωτογραφίες, πάνω μου, μέσα μου...

Δίπλα στο γνώριμο γραφείο σε ένα χαμηλό ποτήρι αφήνει τις τελευταίες του πνοές ένα τριαντάφυλλο που δολοφόνησα πρίν απο μερικές μέρες. Προσπάθησα να μετρήσω τα πέταλα του για να επιβεβαιώσω αν πράγματι είναι σωστός ο αριθμός. Που ξέρεις ίσως στο μέτρημα να έπιανα καμιά νεράϊδα που έχασε τον δρόμο της, ζαλισμένη στου χορού τα βηματα. Ένα, δυο, τρία... Μέσα στο ρόδο αυτό υπήρχε ένα άλλο. Τέσσερα, πέντε...Όμοιο. Ένα, δυο, τρία, τέσσερα... Άλλο ένα ίδιο με το προηγούμενο. Ένα, δυο... Πάλι. Το ρόδο μέσα του έχει ένα άλλο ρόδο και πάλι μέσα σε αυτό κρύβεται ένα άλλο και ξανά και πάλι και μετά και τότε και σήμερα και χθές... Εγώ μέσα σε μένα, ο εαυτός μου εγώ και για να βρώ τον εαυτό μου μένει να μετρήσω εμένα... Ξεχνάς που βρίσκεσαι κύριε; Σε μια αναδρομή. Σε μια κερματισμένη μορφή σε ένα σύνολο που ορίζει εσένα. Βρίσκεσαι σε ένα πανέμορφο, κατακόκκινο, δροσερό, μαγευτικό, μυρωδάτο, ερωτικό, σκοτεινό, γεμάτο αγκάθια...φράκταλ !

Πρίν απο κάποιες ώρες μια ομάδα παιδιών έπαιζε σε αυτήν εδώ την αυλόπορτα. Έκαναν την δική τους επανάσταση. Ο κόσμος ήταν δικός τους, πόσο μάλλον η αυλοπορτά μου. Εγώ τα κοίταζα απο κάτω μουλωχτός, ήσυχος ή καλύτερα άφωνος και φοβισμένος. Πως μπορεί κάποιος να είναι τόσο ανέμελος; Πως μπορεί μια ύπαρξη να κρύβει τόση σοφία ώστε να αρπάξει όλο αυτό το νόημα που κρύβεται γύρω μου και προφανώς εγώ έχω χάσει. Ζήλεψα. Πως γίνεται στα μάτια τους ο χρόνος να λέιπει, πως γίνεται να ζουν; Οι φωνές τους έδιωξαν κάτι κοράκια που γυρόφερναν κάπου δω πάνω. Το γέλιο και το παιχνίδι τα ξόρκισε σε άλλους τόπους και χρόνους. Κοίταζα.... κενός, καινός για λίγο είχα γίνει ένα με τις αχτίδες του ήλιου που σκάλιζαν τα ξανθά τους μαλλιά. Στην προσπάθειά μου να ανοίξω την καγκελόπορτα η δασκάλα τους ξαφνιασμένη με κοίταξε και ανήμπορη να συγκρατήσει το μαινόμενο πλήθος με ρώτησε: "Με συγχωρείτε, εδώ ζείτε ;".

Όχι εδω πέρα δεν ζεί κανένας. Εδω πέρα ζούν ζωγραφιές, που κρεμασμένες κοσμούν τους σκοτεινούς διαδρόμους. Εδω κάτω ζούν μορφές ξεθωριασμένες στου χρόνου τις αμμοθύελλες. Κάτω ΕΔΩ αντηχούν μοναχά κραυγές απο αμαρτωλά καλοκαίρια που κόπηκαν στην κόψη του χειμώνα. Εδώ κάτω υπάρχουν ξεχασμένοι Αύγουστοι, κιτρινισμένα φθινόπωρα, παγερά Χριστούγεννα, μιαροί αέρηδες που σφυρίζουν την νεκρώσιμη ακολουθία των ψυχών που στοιχειώνουν ότιδήποτε κείται πέρα απο αυτήν εδώ την αυλόπορτα. Καμένες φωτογραφίες με ασθενικά προσωπεία και σώματα κοκκαλωμένα να γδέρουν τα λεκκιασμένα τζάμια. Εδώ κάτω ζεί μοναχά η σιωπή. Σιωπή που σου σπάει τα τύμπανα και σε αφήνει να σφαδάζεις στο πάτωμα σε στάση ίδια με αυτή που γεννήθηκες. Ίδια με αυτή που σε ξεκουράζει σε έναν αόρατο ζουρλομανδύα.

Δεν της απάντησα.

Φωτογραφία

2011-05-26T02:16:00.000+01:00

Μια φωτογραφία που έβγαλε ένας τυφλός.
όπως το ψέμα...

Φωτιά

2011-05-24T19:29:00.000+01:00

Τα παράθυρα μπάζουν ένα φως περίεργο, παράξενο, αλλιώτικο. Γνώριμο θα έλεγα. Σαν παλιά μυρωδιά. Σαν επίσκεψη σε επιτάφιο τότε που ήμουν παιδί. Όμοιο με αυτό που έμπαινε απο την μεγάλη πόρτα της εκκλησίας ένα δειλινό. Νομίζω σε λίγο θα αρχίσει να λιώνει τις σιδεριές που αγκαλιάζουν τα παράθυρα. Χαίρομαι. Σε λίγο θα είμαι μέσα του. Θα με έχει τυλίξει ολόκληρο. Θα έχω χαθεί μέσα στις σκόνες που χορεύουν ανέμελα στην μουσική του. Σύντομα εδώ που κάθομαι θα έχουν μείνει μόνο στάχτες και λιωμένες σιδεριές. Μεσα απο τα ατσάλινα τετράγωνα φαίνονται τα σύννεφα. Είναι καθαρό πως μου γνέφουν. Με περιμένουν.

Κατάλυμα

2011-05-20T03:08:00.000+01:00

Γεννιέσαι. Έρχεσαι σε αυτό τον κόσμο μέσα σε αίματα και πόνους που συνθλίβουν το κορμί μιας γυναίκας που σε φιλοξενούσε και σε έθρεφε απο το ίδιο της το σώμα για μήνες. Το σώμα της παραμορφώνεται, έρχεται σε μια μορφή περίεργη και η φύση δείχνει πόσο βάναυση μπορέι να γίνει, μόνο και μόνο για να συνεχιστεί αυτό που θρησκείες και επιστήμες με ένα στόμα παραδέχονται ως θάυμα. Βλέπεις για πρώτη φορά το φως ενός κόσμου ξένου και εχθρικού. Περίεργο δεν είναι; - Θυμάσαι ; Nαι, εκέι μέσα στην σοφίτα, μόνος, να αρπάζεις τις τελευταίες αχτίδες του ήλιου. Έρχεσαι στην ζωή κλαίγοντας χωρίς να ξέρεις τι σε περιμένει. Ίσως να γεννιόμαστε με ένα τάλαντο τεράστιο, και σαν βρέφη να μπορούμε να προβλέψουμε το μέλλον. Σαν αθώες και λευκές ψυχές να έχουμε άραγε την δύναμη να δούμε όλο τον κόσμο, όλη την αδικία, όλα τα λάθη, όλα τα σωστά, όλες τις προδοσίες και όλα αυτά που μαυρίζουν την ανθρώπινη ψυχή και απλά να ξεσπάμε σε ένα κλάμα. Ένα δάκρυ γνήσιο και αληθινό για τις αδυναμίες του ανθρώπου. Ήσουν εκέι μέσα μακριά απο αέρηδες, προφυλαγμένος απο σκέψεις, μακριά απο ήχους τρομακτικούς, προστατευμένος απο όψεις φρικαλέες και απο αιχμηρά συναισθήματα. -Ήμουνα μέσα σου. Θυμάμαι καλά. Είχα γίνει εσύ. Είχα παλέψει με εφιάλτες και με τέρατα. Κατέβασα αστέρια και ξόρκισα δάιμονες. Κρεμμόσουνα απο μια άλλη ανθρώπινη ύπαρξη αδιαφορόντας για την ζωή που ξετυλίγεται μανιωδώς απ' έξω, αγνωόντας ότι αντλείς την ζωή σου απο τον ξενιστή σου, ενώ η ζωή όλη της μάνας σου συγκεντρώνεται σε' σένα. Μα πως μπορώ να λέω πως το θάυμα της μητρότητας εμπεριέχει έστω το παραμικρό ρίνισμα εγωισμού; -Ο ήλιος μας καλυνήχτισε. Τα μάτια σου ήταν κενά. Δεν αντίκρυζαν εμένα. Η σοφίτα έχει πολλές γωνιές. Σκοτείνες. Απύθμενες. Αν αυτή τύχει και είναι η τελευταία μου δημοσίευση, τότε μάλλον έπεσε φωτιά και με έκαψε. Τουναντίον, αυτός είναι ο ορισμός της τελειότητας, της ταπεινότητας, της πραγματικής, ατόφιας, καθαρής σαν κρύσταλλο αγάπης.

Μεγαλώνεις όμως και σιγά-σιγά απο τα μάτια σου χάνεται η λαμψη και το φως. - Με ρώτησες για σένα. Πώς να απαντήσω αφού με κοιτούσες; Αλήθεια προσπάθησες ποτέ να κοιτάξεις τον ήλιο το καταμεσημερο; Κάπως έτσι. Μαζί τους ξεθωριάζει το χάρισμα και πλεόν αρχίζεις να χτίζεις το καταφύγιο σου. Ένα καταφύγιο χωρίς γωνιές. Χωρίς σκοτεινά σημεία. Χωρίς σκοτεινές ντουλάπες που κρύβουν μέσα αποτροπιαστικά και αποτυχημένα πειράματα. Όχι, αλλού αυτά. Στο καταφύγιο σου δεν τα χρειάζεσαι. Το κτίζεις εσύ, τούβλο-τούβλο, λιθαράκι προς λιθαράκι. Δεν υπαρχουν ανατριχιαστικά υπόγεια σε αυτό το καταφύγιο. ΟΧΙ ! Ο χρόνος δεν στέκει εδώ. Δεν θα περάσει. Ο χρόνος εδώ είμαι εγώ. Δεν υπάρχει κανένας αηδιαστικός ανατόμος, ούτε νυστέρια. Αυτό θα έιναι το δικό μου απάγγιο. Θα δείτε. Εδω μέσα όλα είναι αληθινά και στέρεα. Ούτε υγροί διαδρόμοι. Ο αέρας δεν θα σφυρίζει την θανάσιμη νότα του σε κανένα διάδρομο. - Ο αέρας εκάνε έρωτα με τα μαλλιά σου. Κατηφόρα με ένα μηχανάκι. Μας τύλιγε το γαλάζιο. Δεν μπορώ να ξέρω αν ήταν θάλασσα η ουρανός. Δεν ένιωθα παρα μόνο εσένα. Παράθυρα δεν θα υπαρχουν αλλά εδω πέρα θα αναβλύζει μόνο φως. Κανένα χέρι δεν θα εμφανιστεί απο το σκοτάδι να σε αρπάξει ούτε να βυθίσει τα μακριά του νύχια στην ψυχή σου. Καμία ουσία δεν θα σε ανεβάσει σε οπτασίες, ούτε θα σε τρομάξει ούτε θα σε βυθίσει σε σάπιες ευτυχίες. Εδώ θα είναι όλα αληθινά. Θα είναι όπως εκει μέσα. Όταν δεν ήσουνα καν άνθρωπος. Όταν ήσουν ακόμα έμβρυο και γινόσουνα κοινωνός σε μια πανέμορφη μαγεία. Όλα θα είναι όμορφα. - Η ανατολή μας αγκάλιαζε και όλα είχαν έμοιαζαν χρυσός. Πως γίνεται να είναι η ίδια ανατολή; Πως γίνεται να είναι ξανά εδώ, σε αυτή την σοφίτα, με τα μουχλιασμένα χαλιά και τους σκουριασμένους μεντεσέδες; Όλα τα βόλια και οι επιθέσεις του κόσμου δεν θα μπορόυν να σε αγγίξουν. Δεν θα θυμίζει καμία σοφίτα.

Κάθε πλίνθος θα είναι μοναδικός. Το πρώτο στραπατσαρισμένο γόνατο. Ένας πλίνθος εδώ. Η πρώτη μέρα στο σχολείο, και το αίσθημα ότι σε εγκαταλέιπουν. -Ήσουν εκέι ; Άλλος ένας εδώ παρακαλώ. Ο πρώτος σου έρωτας. Εδώ βάλε δύο. Ο πρώτος χωρισμός, εδώ χρειάζονται τρέις. - Υπήρξες ποτέ; Το πρώτο φιλί. Δεν το αντέχεις. Είναι σαν να μη συμβαίνει, ποιός ασχολέιται με πλίνθους τώρα. Η πρώτη φορά που ψαχουλέυεις τον ερωτικό σου εαυτό. Η πρώτη φορά που ανακαλύπτεις τον δικό της. -Τώρα που είσαι; Τότε που η καρδία σου σταματάει όταν έχεις ερωτευτεί. Τότε που ξανασταματάει όταν θα την έχεις χάσει. -Νιώθεις ακόμα; Τότε που θα σπάσει όταν αγαπήσεις. Τότε που θα δείς τους γονέις σου να κόβονται απο τις λεπίδες του χρόνου. Όταν θα αφήνει πάνω τους τα σημάδια του. Το πόσο άδειος θα νιώσεις όταν οι δυνάμεις τους θα τους εγκαταλέιπουν και θα πρέπει να επιστρέψεις όλα αυτά που σου έδωσαν όταν σε μεγάλωσαν. Τότε που δεν θα μπορείς να πιστέψεις πόσα αυλάκια έχουν τα πρόσωπά τους και θα ορκίζεσαι πως δεν ήταν εκέι χθές όταν κοίταξες (χθές ήταν η πρώτη μέρα σου στο σχολέιο δεν θυμάσαι). Όταν πλέον στα χέρια σου θα κρατάς μόνο τις στάχτες που σου άφησε το γαμημένο το ρολόι. Τότε που θα παλεύεις τον λεπτοδείκτη. -Παράξενο. Είσαι ακόμα εδώ. Τότε που ο καθρέφτης θα δείχνει πως τα δικά σου σημάδια δεν θα αργήσουν να φανούν. Όταν θα γυρίσεις πίσω και θα δείς σκόρπια χρόνια, μήνες, μέρες, δευτερόλεπτα, στιγμές.... Όταν θα δείς τα παιδία σου να μεγαλώνουν. Όταν τα δείς να σε προδώνουν. Όταν, όταν, όταν. ΟΤΑΝ...

Χτίζεις, αργά και υπομονετικά όχι με πηλό αλλά με άιμα και χολή. Σφίγγεις τα δόντια. Κλείνεις τα μάτια. Σου' ρχεται να εγκαταλέιψεις αλλά συνεχίζεις. Και μετά ξαναορκίζεσαι πως ήταν το τελευταίο τούβλο αλλά δεν ήταν. Και μάχεσαι. Και ξανά, και πάλι, και ξανά...

Μένει το τελευταίο τούβλο.

Απόγευμα

2011-05-16T02:37:00.000+01:00

Συνέβηκε ξαφνικά. Εκεί που δεν το περίμενα. Όπως κάθετι μαγικό. Όπως κάθετι όμορφο και ζεστό. Έτσι λένε, πως αυτά τα πράγματα συμβαίνουν ξαφνικά. Σε χρόνο ανύποπτο και απρόβλεπτο. Έρχονται μια στο κάθε τόσο και σε ανεβάζουν σε ύψη τεράστια, σε τόπους και χρόνους όπου νιώθεις πως η ύπαρξη σου είναι τόσο μικρή και ασήμαντη αλλά ταυτόχρονα πως είσαι ένα μικρό κομμάτι απο έναν οργανισμό άπειρο και άπιαστο απο τον ανθρώπινο νου. Κάτι τέτοιες στιγμές νιώθεις πως οι πέντε αισθήσεις που σου χρέωσε ο Λογιστής είναι ανίκανες να συλλάβουν αυτό που βιώνεις και πως το να προσπαθήσεις να το περιγράψεις είναι μάταιο. Ένας ποιητής ίσως σε ένα ποίημα του, ένας ζωγράφος σε έναν πίνακα, ένας μουσικός σε μια σύνθεση, και πάλι ίσως....

Η μέρα έμοιαζε ίδια με τις άλλες. Αλλά όχι ακριβώς. Ο αέρας έκρυβε κάτι. Τα σύννεφα είχαν φτιάξει πηγαδάκια πάνω απο τον γαλανό ορίζοντα με τέτοιο τρόπο που σου φώναζαν να προσέξεις, πως κάτι αλλιώτικο πρόκειται να ξετυλιχθεί μπροστά σου απο στιγμή σε στιγμή. Ο ήλιος σε λίγο θα έδινε την θέση του στην σελήνη για ακόμα μια φορά. Η σελήνη θα έφτανε με το χλωμό, αναιμικό πρόσωπό της και θα έλεγε με τρόπο γλυκό στον ζωοδότη ήλιο: "Άσε, τους φυλάω εγώ τώρα, ξεκουράσου!". Τα δυο ουράνια σώματα θα έδιναν τα χέρια και θα χώριζαν. Την χειραψία τους ντύνουν κάτι παράξενα χρώματα που δεν τα συναντάς αλλού, σε καμία παλέτα. Χρώματα που δεν τα βλέπεις με τα μάτια, χρώματα που περνούν κατευθείαν μέσα σου σε σημείο που δεν μπορείς να προσδιορίσεις, σε σημείο που δεν μπορείς να δείξεις με το δάχτυλο. Κατευθέιαν στο "εγώ" σου.

Τα κύματα ξεσπούσαν παίζοντας την μελωδία τους πάνω στην ακτή σαν τον πιο ταλαντούχο πιανίστα. Το τραγούδι τους ήταν εκκωφαντικό. Θαρρούσες πως συνέχιζαν πάνω απο την ακρογιαλιά, απο εκέι έβγαιναν στο πεζοδρόμιο και έπειτα χύνονταν μέσα σου παρασέρνοντας κάθετι κακό, μιαρό, άσχημο και το έπερναν μαζί τους μακριά και πως πλέον δεν θα ξαναρχόταν πίσω. Ποτέ. Για πάντα. Στο βάθος οι γκρεμοί αγκάλιαζαν την βαθυγάλανη θάλασσα στοργικά. Την έπαιρναν στην αγκάλη τους σε κάθε ξέσπασμά της, και σαν μάνα που καθυσηχάζει το παιδί της, της ψιθύριζαν στο αυτί πως όλα θα πάνε καλά, όλα είναι εντάξει, τώρα είσαι σπίτι σου. Σπίτι. Τα καράβια ξεκινούσαν το ταξίδι τους ξερνώντας μαύρο καπνό στο πέρασμά τους. Έμοιαζαν με προσκυνητές που αρχινούσαν ακόμα ένα κουραστικό προσκύνημα. Ο προορισμός δεν κρύβει πάντοτε θησαυρούς.

Καθώς πλησίαζα το κέντρο της μικρής αυτής εξορίας τα κύματα έδωσαν την σκηνή στον γνωστό βόμβο που κάνουν πάντοτε οι άνθρωποι όταν είναι μαζεμένοι. Το μόνο που μπορούσες να διακρίνεις είναι πως ο βόμβος ήταν χαρούμενος. Έκρυβε κάτι φωτεινό. Με κάθε βήμα εισχωρούσα σε αυτή την σύναξη αδυνατόντας να λάβω μέρος σε αυτή την ιεροτελεστία. Μικρό το κακό, δεν θα την χαλούσα. Ένας είμαι. Αλήθεια, ήταν όλα όμορφα. Δεν μπορώ να το γράψω με άλλες λέξεις. Αδυνατώ. Απλά ήταν όμορφα. Έτσι. Μπορείτε να συνεχίσετε μην μου δίνετε σημασία.

Μια μπάντα μουσικών του δρόμου ετοιμαζόταν να δώσει την δική της συναυλία. Χωρίς εισητήρια, χωρίς φώτα, χωρίς καπνούς. Μια παλιά κιθάρα ,απομεινάρι απο την εποχή των παιδιών με τα λουλούδια, αγωνιζόταν να κρατήσει τις χορδές στην θέση τους. Ένα τεράστιο μπάσο μετρούσε τις πληγές που του άφησε ο χρόνος του στο δρόμο. Φαινόταν πως είχε κάνει πολλά ταξίδια στη ζωή του. Είχε πολλές ιστορίες να πεί σήμερα. Ενα σύνολο απο τύμπανα καθόταν πιο πέρα. Φαινόταν καθαρά πως βαριότανε. Έιχε γεράσει. Απλά ήθελε να μείνει στο υπόγειο και να μαζέψει λίγη σκόνη... Πόσα χτυπήματα να αντέξει. Βρήκα τον εαυτό μου να ακουμπάει σε ένα φανάρι του δρόμου. Η πράσινη μπογιά είχε αρχίσει να ξεφτίζει. Αυτό κάνουν οι μπογιές ως συνήθως. Ξεφτίζουν. Απο κάτω φαίνονταν τα κατα καιρούς στρώματα που είχαν περαστεί. Άλλα πιο ανοικτά, άλλα πιο βαθιά, άλλα χαρούμενα άλλα σκοτεινά.

Οι πρώτες νότες ήταν μαγικές. Ξεκίνησαν μια διαδικάσια που παρόμοια της δεν είχα βιώσει. Ήτανε λες και γράφτηκαν ακριβώς για να ντύσουν αυτό το απόγευμα. Η παρτιτούρα δεν είχε γραφτεί απο χέρι θνητού. Εψελναν το ξόρκι που θα έδινε το έναυσμα σε αυτή την τελετή. Θα έπαιρνε το κάθετι που φτιάχτηκε απο ανθρώπινο χέρι και θα το μετέτρεπε σε μια ύπαρξη άϋλη. Η μουσική ξεχυνόταν και κατέκλυζε τους πάντες. Κρατούσε ένα κλειδί και ξεκλείδωνε όλους μας. Εμένα, τον γεροντάκο που καθόταν στο παγκάκι με την ξεθωριασμένη ρεπούμπλικα, την γιαγιά με την βικτωριανή ομπρέλα.... Η έκρηξη ήταν τεράστια. Εξαπέλυε θραύσματα που περνούσαν απο μέσα σου. Μέσα απο τον μικροσκοπικό χώρο που διαχωρίζει τα κύτταρα σου. Περνούσε μέσα απο τους νευρώνες του εγκεφάλου σου και έσβηνε τα πάντα. Οι αισθήσεις δεν είχαν πλεόν σημασία ούτε νόημα. Οι αναμνήσεις ήταν πλέον μόνο αναμνήσεις. Τα μάτια δεν κοιτούσαν πλέον με τον τρόπο που είχαν συνηθίσει τα τελευταία 25 χρόνια. Το δέρμα δεν έπιανε πλεόν το κρύο άγγιγμα του χειμώνα. Τα αυτιά παρέδωσαν τα όπλα απο ώρα. Κοίταξα κάτω και ο δρόμος είχε αλλάξει. Οι πέτρες είχαν αλλάξει μορφή και έγιναν σαν κάτι απο γυαλί και ανακλούσαν τις τελευταίες αχτίδες του ήλιου καμπυλώνοντας τον χώρο με έναν τρόπο θαυμάσιο. Στην πλάτη είχαν φυτρώσει μεγάλες, λευκές φτερούγες και μπορούσες πλεόν να πετάξεις. Μπορούσες να δείς μέσα σε όλους. Μπορόυσες να δεις μέσα σου. Όλοι ήμασταν άσπιλες υπάρξεις. Μπορούσες να δεις μόνο τελειότητα και νηνεμία. Όλες οι ψυχές ήταν πλεόν καθαρές και αγνές.

Πιο πέρα ένα παιδί γύρω στα 10 κρατούσε ένα μπαστούνι και φορούσε μαύρα γυαλιά. Το είχα δεί πιο πρίν όταν είχα ξεκινησεί αυτό το ταξίδι. Ήταν τυφλό. Προσπαθούσε να συνηθίσει ακόμα όπως φαίνεται την κατάσταση που η ζωή τον είχε φέρει. Ήταν καταδικασμένο να ζεί στο φώς. Ήταν καταραμένο να βλέπει όλα αυτά που συνέβαιναν γύρω. Ήτανε το μόνο πλάσμα σε αυτή την συνέυρεση με το Θείο που δεν είχε αλλάξει καθόλου. Η έκφραση πίσω απο τα μαύρα του γυαλιά ήτανε η ίδια απο τότε που το είχα πρωτοδεί. Έβλεπε όλα αυτά απο πρίν. Είχε προικηθεί με την θαυμάσια αίσθηση που του επέτρεπε να βλέπει και όχι να κοιτάζει. Να κατανοέι χωρίς να χρειάζεται να ακούει. Ήταν εφοδιασμένος με όλα τα εργαλεία για να απενεργοποιήσει τις παγίδες που θα του έστηνε η σάρκα. Είναι καταδικασμένος να αγαπήσει αληθινά και αιώνια. Πάντοτε θα κουβαλάει φτερά στους ώμους και θα βλέπει όλα αυτά που βίωνα εγώ την στιγμή εκέινη, και θα ξεχνούσα μετά όταν ο ήλιος θα ζέσταινε πλεόν το υπόλοιπο μισό του πλανήτη. Ένιωθε τον αέρα στο πρόσωπο κάθε φορά πιο έντονα, άκουγε τις νότες που μας πυροβολούσαν όλους ένα-ένα και τις έγραφε κατευθείαν στην καρδιά του. Θα περνούσε ολόκληρο το υπόλοιπο της ζωής του νιώθοντας με την ψυχή. Καθώς μεγαλώνει μέρα με τη μέρα η ανθρώπινη του μορφή θα ξεθωριάζει.

Πίσω απο τα μάτια μου είχαν μαζευτεί καταρράκτες, λίμνες, θάλασσες απο δάκρυα. Ήταν ένα ηφάιστειο στα πρόθυρα να εκραγεί παρασέρνοντας στο πέρασμα του τα πάντα. Ζεστά δάκρυα έτοιμα να κατακάψουν. Ο κόμπος στο λαιμό έμοιαζε λες και είχα καταπιέι ένα καρβέλι ξερό ψωμί. Θεέ μου, πως μπορεί κάποιος να βιώνει αυτά εφ' όρου ζωής; Ποια απο όλες τις ευλογίες σου να του έχεις δώσει; Είχα πάρει τον δρόμο της επιστροφής. Δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη. Όλα μου τα λόγια κείτονταν εκέι, μαζεμένα κάτω απο αυτό τον κόμπο που δεν έλεγε να διαλυθεί. Στο στόμα μου υπήρχε μια γέυση, όμοια με αυτήν που έχεις όταν ξυπνήσεις μετά απο ώρες αφού έχεις σκαρφαλώσει μέσα απο όνειρα που κρατούσαν δεκαετίες. Τα αυτοκίνητα περνούσαν βουβά, το κύμα είχε πάψει να τραγουδά, το μόνο που άκουγες ήταν παφλασμοί. Ο ουρανός ήταν πλέον μαύρος. Τα αστέρια είχαν χαθεί πίσω απο τα γεμάτα σύννεφα. Η σελήνη πάθιαζε να ρίξει μια ματιά προς τα εδώ. Μάταια. Αύριο. Ο κρύος άνεμος περνούσε μέσα απο τις ίνες των ρούχων και έφτανε μέχρι το κόκκαλο. Προσπάθησα να τον παλέψω με γοργό βήμα πάνω στον πέτρινο τώρα δρόμο. Ψαχούλεψα καχύποπτα τους ώμους μου ερχόμενος σε μια στάση ζουρλομανδύα. Τα φτερά άνηκαν στο παρελθόν. Είμαι σίγουρος το αγόρι όμως τα κουβαλά ακόμα.

Μόλις πέρασα το κατώφλι οι πρώτες ψιχάλες έιχαν αρχίσει να λερώνουν τα τζάμια. Έβρεξε.

Καρδιά

2011-05-10T04:35:00.000+01:00

Μέσα σου έχεις αυτό το κόκκινο ρολόι. "...You make me smash the clock and feel...". Το δικό μας ρολόι, όχι αυτό το φτιαχτό που δημιουργήθηκε απο το ανθρώπινο μυαλό (το μυαλό και η καρδιά απο ανέκαθεν ήταν αντίπαλα δέη) για να κρατάει δέσμιο τον πιο μισητό του εχθρό, τον χρόνο. "...And now I wait my whole lifetime..." .Αυτό που όλες οι υπάρξεις σε αυτή την σφάιρα έχουμε κάπου μέσα στο στέρνο μας για να μας θυμίζει ευλαβικά και υπομονετικά πως κάθε χτύπος του είναι μοναδικός και ανόμοιος με τον προηγούμενο. Η καρδία είναι σκληρή. Δεν περιμένει κανέναν. Ούτε εσένα. Ούτε καν εμένα. Ούτε καν Εκείνη. Δίνει ρυθμό σε αυτό τον τρελλό χορό που λέγεται ζωή.

Προσπαθώ όλη μου την ζωή να απαλλαγώ απο αυτό τον πόνο που φέρνει ο χρόνος. Μάταια δίνω μάχες με τους δείκτες κάθε φορά. Ραγίζω κόκκαλα και σκίζω τένοντες καθώς αγκομαχώ κάτω απο τον λεπτοδείχτη σπρώχνοντας. Όχι για γυρίσω τον χρόνο πίσω αλλά έστω να απαλλαγώ απο το επόμενο φρικιαστικό δευτερόλεπτο. Ούτε θέλω να τον σταματήσω. Μόνο να λυτρωθώ απο την ύπαρξή του. Παράδοξο! Παλέυω να νικήσω ένα ρολόι ενώ μέσα μου χτυπά ένα άλλο. Χριστέ, πως τα κατάφερες; "...and when I start to come undone...". Εσύ που είδες την αιωνιότητα; "... stitch me together...". Πως να πείσεις το μυαλό πως ο χρόνος είναι ανύπαρκτος ενώ μέσα στο ίδιο σώμα που το "φιλοξενά" συγκατοικέι ένα άθλιο ρολόι; Πέσαμε πάλι σε αναδρομή έτσι δεν είναι αγαπητέ αναγνώστη. "...The more I search the more my need...".Φίλε ερευνητή του χάους. Ξέχασες πως βρίσκεσαι σε ένα χώρο για μορφοκλασματικά σύνολα. Για φράκταλς. Για αναδρομές. Για επαναλήψεις. Για οντότητες που ορίζουν τον εαυτό τους και τανάπαλιν. Σύντομα θα ξυπνήσεις σε έναν άλλο εφιάλτη. Μόνο για να αρχίσεις να παίζεις ξανά την ίδια παρτιτούρα με όργανο το μυαλό σου.

Το μυαλό ξεφέυγει. Πλανάται. Πάει αλλού. Ταξιδέυει γρηγορότερα απο το φώς. Επισκέπτεται χώρους ανύπαρκτους. Διανύει γαλαξίες. Στέκεται σε κατάρτια ψηλά και αγναντέυει το κύμα και την ανατολή. Νιώθει τον αέρα, το χάδι, το φιλί, την αγάπη, την χαρά, τον πόνο και το μίσος. "... I ride the dirt, I ride the tide ..." . Είναι έξω, μακριά. Κάπου, πάντως όχι εδώ. Παίζει ανέμελα σε διαφόρων λογής αλάνες μέχρι ο σταθερός, συνεχής, μεταλλικός, καθαρός χτύπος της καρδιάς να το φωνάξει να περάσει γρήγορα σπίτι γιατί η ώρα είναι σχεδόν περασμένη. Καίγεται το καημένο το μυαλό να πλανάρει στα κύματα του χρόνου. Επιδέξια βρίσκεται πάντα στην κορυφή τους μέχρι να σκάσουν αυτά στην ακρογιαλία και να το αφήσουν κατάκοπο και πνιγμένο - άλλος κόμπος στο λαιμό, μεγάλος αυτή τη φορά, βόλτα με την αγαπημένη μου χρονομηχανή εκέι που ο χρόνος δεν υπήρχε. Μαζί. Πίσω. Μόνος. "...To take back what you left me...". Ναι, υπόγειο, νύχτα, άστρα, ρολόγια, blog - αλαζονικό μυαλό, πότε θα σοβαρευτείς;

Το μυαλό φοβάται. Κλαίει. Ξεσπά σε λυγμούς. Πνίγεται απο κόμπους στον λαιμό. Το μυαλό ζεί ενώ η καρδιά χτυπά. Το μυαλό πέφτει. Η καρδιά χτυπά. Το μυαλό κλείνεται. Η καρδιά χτυπά. Το μυαλό σε διαλύει. Σε κόβει σε χιλιάδες κομμάτια. "...and if I close my mind in fear...". Σε διαμελίζει. "...please pry it open...". Σε κάνει έρμαιο του χρόνου. Σε ξυπνά τα βράδια επειδή αφέθηκες σε εφιάλτες. Σε ανεβάζει σε ύψη οργασμών. Εκείνη. Σε τιμωρεί επειδή σκέφτηκες ξανά το παρελθόν. Σε αναγκάζει να βρείς θεραπέια μια και έξω. Σε κατακρεουργεί. Το μυαλό διστάζει να σηκώσει το λευκό σεντόνι πάνω απο το σκληρό, κρύο, μεταλλικό τραπέζι του ανατόμου-χρόνου μέσα στο σκοτεινό υπόγειο. Τρομάζει για το τι θα αντικρίσει. Δεν διανοείται καν να σκεφτεί για το ποιά είναι η φιγούρα που διαγράφεται απο κάτω. Δεν μπόρεί, έχει παραλύσει. Το πνέυμα των Χριστουγέννων που θα έρθουν δεν θα φανεί.

Ο ψυχρός αέρας σφυρίζει μέσα στους διαδρόμους. Χορέυει ένα όμορφο χορό με τις κιτρινωπές φλόγες των κεριών μόνο και μόνο για να τις ξεγελάσει και να τους πάρει τη χάρη. Στη θέση τους πλέον αιωρούνται ίχνη καπνού που στροβιλίζονται και εξαφανίζονται μαγικά στην σκοτεινή ατμόσφαιρα. Αυτό που έχει απομείνει πλέον είναι η γνώριμη μυρωδιά σβησμένων κεριών, όμοια με αυτήν που συναντάς σε εξωκλήσια. "...when you see me strut...". Ο αέρας χαιδέυει το ξύλινο τραπεζάκι, την γνωστή πολυθρόνα και προσπαθέι να πιάσει μια συγχωρδία στην κιθάρα που ξεκουράζεται στον λευκό καναπέ. Ρίχνει κάτω μερικά απο τα χαρτιά και αυτά απαλά προσγειώνονται με χάρη στο πάτωμα-σκακιέρα. Οι σκουριασμένοι τροχοί του μεταλλικού φορείου αφήνουν μια απόκοσμη κραυγή καθώς σιγοτρίζουν. Φτάνει μέχρι το λευκό σεντόνι. Το ανεμίζει φριχτά. Υπερβολικά. Σταμάτα!. Σχεδόν το σηκώνει. Σε παρακαλώ πάψε! Η φιγούρα σχεδόν διακρίνεται, λίγο ακόμα θέλει. Να χαρείς!

Τρεμόπαιξε λίγο η καρδιά. Πίσω.

Remind me of what left this outlaw torn ....

Υπόγειο

2011-05-06T00:54:00.000+01:00

Επιστρέφω. Γυρνώ πίσω σε ένα δωμάτιο κάτω απο την επιφάνεια της γής. Επανατοποθετούμαι σε ένα χώρο που ορίζουν τέσσερις τοίχοι λίγο πιο πέρα απο το σημείο που τα κύματα του Ατλαντικού αφήνουν την τελευταία τους πνοή. Σε αυτό τον προθάλαμο για τον Άδη λοιπόν ανακάλυψα διάφορες μαγεμένες έννοιες. Περίεργο πως η λέξη "έννοια" μοιάζει με την λέξη "έγνοια". Ήρθαν στο φώς πολλά αποκύματα του ανθρώπινου νου όπως αλήθεια-ψέμα, όνειρο-πραγματικότητα, ευτυχία-Ηνωμένο Βασίλειο (χιούμορ...), αγάπη-πραγματική αγάπη. Υπήρξαν πολλοί διαχωρισμοί εννοιών σε αυτό το σεντούκι. Όπως για παράδειγμα της ανοχής και της κατανόησης, των στόχων και των επιθυμιών, του πόθου και "του χρειάζομαι", της ύπαρξης και της ζωής. Δεν πρόκειται να ορίσω αυτά εδώ. Δεν μπορώ άλλωστε. Η απόπειρα ενός τέτοιου πειράματος είναι μάταια να συλλάβει και το παραμικρό ίχνος της ουσίας. Κάπου εκεί στα σκαλοπάτια για την είσοδο σε αυτό το ήσυχο, σκοτείνό μέρος ο χρόνος πέφτει σε μια ασυνέχεια. Τα χρώματα έχουν μαρανθεί.

Ο γέρο-Χρόνος με την μακριά λευκή γενειάδα του χάνει ξαφνικά το αργό, σταθερό βήμα του και σκοντάφτει. Γυρίζει για λίγο πίσω το κεφάλι και συνεχίζει την ατελέιωτη πορεία του δίχως να έχει καταλάβει τι συνέβη. Κάτι τέτοιο το ξανάζησα σε ένα εντελώς διαφορετικό πλαίσιο. Το ξανάζησα στις στροφές ενός ποιήματος. Το βίωσα σε ένα στίχο (ας με συγχωρέσει ο ποιητής που δεν θυμάμαι το όνομά του): "Γύρισες απότομα το κεφάλι και ο χρόνος έχασε το βήμα του", (Κόμπος στο λαιμό, σύντομο ταξίδι με την χρονομήχανή - βλέπε προηγούμενη δημοσίευση - δεύτερος κόμπος στο λαιμό και πίσω στις 5 Μαϊου 2011). Ο στίχος ήταν γραμμένος σε μια υπαίθρια έκθεση ποιημάτων σε μια πλατεία κάποιο εξωπραγματικό δειλινό (βλέπε μελλοντική δημοσίευση, πάλι χιούμορ). Τολμώ να περάσω ξανά αυτή την πόρτα και να λάβω μέρος σε αυτή την θυσία.

Μαχαίρια, λεπίδες, καρφιά, συναισθήματα, σκέψεις και αναμνήσεις (αναμνήσεις απο μηχανάκια σε κάτι κατηφόρες με τον άνεμο να σου στεγνώνει το στόμα και να χορεύει με τα μαλλιά της) σκάβουν με επιμονή και σθένος πληγές και απο αυτές να τρέχουν όχι αίμα αλλά ψυχή (μόνο ψυχή). Ψυχή να αναβλύζει απο την σκισμένη καρδιά με ένα ρυθμό ατελείωτο γεμάτο μίσος. Με μανία να παρασέρνει στο πέρασμά της τον καινούριο καναπέ, την πολυθρόνα, το ξύλινο τραπεζάκι και να έχει ήδη αρχίσει να σηκώνει το κόκκινο χαλί απο τη θέση του. Πόση ψυχή κρύβεται άραγε μέσα σε αυτό το σώμα που σιγά σιγά αναλώνεται πέφτοντας καιόμενο στις χαράδρες του ατέρμονα χρόνου; Έχει μείνει εκεί μέσα ίχνος ψυχής, έστω ένα κομμάτι, μια γρανίδα; Πόσα απο τα 7 γραμμάρια έχουν απομείνει στη θέση τους; Ναί τόσο λένε ζυγίζει η ψυχή.

Ναι όλες οι ψυχές ζυγίζουν το ίδιο, όσο κατακρεουργημένες και να είναι, όσες βόλτες και αν έχουν κάνει μέχρι τον Άδη και πίσω. Συνεχίζει να ξεχύνεται απο το στέρνο στα ασπρόμαυρα πλακάκια του πατώματος και σαν επιδέξιος σκακίστας ελίσσεται με επιδεξιότητα μέχρι την κρεβατοκάμαρα και την τουαλέτα. Η στάθμη έχει φτάσει πλεόν μέχρι τους χαλασμένους καθρέφτες που δεν δείχνουν πλεόν είδωλα, έχει ήδη μουσκέψει τις άκρες των κιτρινισμένων κουρτίνων. Έξω βιαστικοί οι περαστικοί δεν έχουν την παραμικρή ιδέα του τι συμβαίνει. Έχει μουσκέψει τις δυο μοναδικές φωτογραφίες. Αναμνήσεις σε χαρτί. Το μηχανάκι μοιάζει πλέον σαν να βγήκε απο καρτούν. Τα πρόσωπα μοιάζουν σαν να έχουν ξεφύγει απο κάποιο μυθιστόρημα του Στήβεν Κίνγκ. Τα χρώματα ανύπαρκτα. Η ψυχή έχει φτάσει μέχρι το στόμα. Είναι λίγο πιο κάτω απο το κάτω χείλος. Σε λίγο θα με έχει σκεπάσει, αλήθεια τα παράθυρα πως κρατάνε ακόμα το βάρος; Μπορεί να πνιγεί κανείς απο ψυχή; Θάνατος απο ψυχή, υπάρχει; Να πνιγείς απο την ίδια σου την ψυχή γίνεται;

Πήγε απο ψυχή.

Παρατηρήσεις

2011-04-28T14:33:00.000+01:00

Εκέινος
Αφού επέβαλε στον εαυτό του μια αρρωστημένη ρουτίνα για να καταφέρει να αντέξει την στασιμότητα της "ζωής" του στο μικρό χωριουδάκι της Μεγάλης Βρεττανίας που η μοίρα τον έφερε, αποφάσισε να ανοίξει το παράθυρο που λέγεται διαδικτυακή κοινωνική δικτύωση. Μπήκε στο τριπάκι του Facebook, του YouTube, του Blogger (για να ξε-blog-άρει και καλά), υποχρεωτικά του LinkedIn, του Google Profile και έπεται συνέχεια. Ξυπνά, καφές, ραδιόφωνο, και το γνωστό παραμύθι.... Τις τελευταίες μέρες ακούει Nick Cave. Έχει λιώσει το "Into my arms" και το "Love you till the end of the world". Λεκιάζει το ξύλινο τραπεζάκι και τα βιβλία του με στρογγυλά, καφετιά, σημάδια απο το ποτήρι του καφέ. Σκέφτεται. Πάλι. Σκέφτεται πολύ. Έτσι έλεγε και Εκείνη. Σκέφτηκε. Πίσω ο Nick Cave απαγγέλλει "...gutted by the blast and the street below showered in shards of broken glass...". Γράφει ξανά σε αυτό το πέιραμα...

Άτομο 1
Ψάχνει απεγνωσμένα τρόπο να βγάλει χρήματα. Η ρουτίνα στην δική του ζωή επεβλήθη απο την ρουτίνα της ζωής του. Ναι, κατάφερε να ορίσει την αναδρομή σε ένα εντελώς εναλλακτικό πλάισιο. Η κύρια βλέψη είναι το γνωστόν "value for money" που λένε οι εγγλέζοι. Η βελτιστοποίηση του τι θα πάρει με συγκεκριμμένο αριθμό απο βαλάντια, γαμώ την τύχη μου γαμώ. Αυτοσκοπός. Τέλος. Ο κύριος Cave απαγγέλλει παθιασμένα, "...shouting for his dog that lay dead on the side of the road...".

Άτομο 2
Κατά κάποιο τρόπο έχει το τυχερό λαγοπόδαρο, το τετράφυλλο τριφύλλι, το δεξί αρχίδι του Σατανά και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο μαραφέττι που φέρνει καλή τύχη. "...I gotta go, I gotta go, the bomb in the bread basket are ready to blow...". Το φανταστικό της υπόθεσης αυτής είναι πως δεν έχει την παραμικρή ιδέα. Τουναντίον κυκλοφορέι σέρνοντας ένα μακρύ πρόσωπο και μια μακριά σκιά απο πίσω με έναν τόνο γκρίζου σε κάθε λέξη που ξεστομίζει. Με λίγα λόγια προικίστηκε με την θαυμάσια ποιότητα να μην έχει βυζιά να τραβήξει για τον απλό λόγο της έλλειψης ουσιαστικών προβλημάτων και ασχολιών.

Εκέινη
Πάντα να ισχυρίζεται πως υπάρχει κάτι άλλο. Υπήρχε. Κάτι που δεν βλέπει αλλά και που όλο νιώθει. Κάτι που δεν της έιπε Εκέινος. Ένας κυματισμός κάτω απο την επιφάνεια που δυναμώνει συνεχώς. Κάτι την αναλώνει. Κάποιο σαράκι τρώει τα σωθικά της σαπίζοντας το μυαλό και την μαλαματένια ψυχή της. "...at the wheel of the of the car closing my eyes and actually praying, not to God above but to you, saying...". Πώς να τον πιστέψει που όλο την καθυσηχάζει. Αφού έιναι εκέι, αυτό το αίσθημα του φόβου που είναι τόσο μέσα της. Της πνίγει την μιλιά, κάθεται εκεί στην αρχή του οισοφάγου της και την γδέρνει σιγά-σιγά απο μέσα, πνίγεται κάποιες φορές και ξεσπά σε κλάματα. Το 'βγαλε. Τέλος. Μόνη.

"Thank you, girl. Thank you, girl..."

Help, me Girl. Help me Girl.

Αναμνήσεις

2011-04-22T01:22:00.000+01:00

Κρύες, σκληρές, αδυσώπητες, βάναυσες, ασυγχώρητες, πικρές, γκρίζες, ζωντανές, γλυκές, ζεστές, όμορφες , μαγικές αναμνήσεις.

Είναι κάτι σαν τον καλύτερο υπο κάλυψη μυστικό πράκτορα. Ξέρουν να κρύβονται με τρόπο επιδέξιο. Γίνονται ένα με το κεφάλι σου που τις φιλοξενεί καλοδιάθετα σαν γεροντοκόρη που καλοδέχεται τα πολυπόθητα προξένια (λέμε τώρα...). Ούτε καν τις προσέχεις, δεν είναι κάν εκεί. Ξεχασμένο ενθύμιο στο τελευταίο συρτάρι του γραφείου σου να κάνουν παρέα με παιδικούς σου θησαυρούς και με χρωματιστά μολύβια σου, που έμειναν χωρίς παρέα μακριά απο το κουτί τους για περισσότερο απο μια δεκαετία. Τότε που η λέξη θησαυρός σήμαινε κάτι πραγματικά πολύτιμο. Κρύβονται εκέι μέσα στο σκονισμένο κουτί τους, μια ωρολογιακή βόμβα με τυχάιο χρονοδιακόπτη.

Αναδύονται με τρόπο εντελώς αόριστο. Αρκεί η παραμικρή κίνηση, το παραμικρό βλεφάρισμα, ο απειροστός ήχος, μια γνώριμη γεύση, το πέρασμα απο ένα παλίο στενό δρομάκι όπου συχνάζει μια μυρωδιά για να γίνει μια έκρηξη που δύναται να σε μεταφέρει αρκετά χρόνια πίσω. Σε χιλιοστά του δευτερολέπτου διακτινίζεσαι πίσω στο χρόνο. Καταλαβαίνεις επιτέλους την μαλακισμένη την θεωρία της σχετικότητας ότι ο χρόνος δεν είναι παρά σχετικός. Σχετικός ήταν τελικά, είναι, θα είναι, πάντοτε ήταν.... Μοιάζει με παιχνίδι σε υπολογιστή. Βρίσκεις το φυλακτό και αυτό σε μεταφέρει σε μια άλλη διάσταση.

Μένεις για λίγα λεπτά μαλάκας. Νιώθεις κάπως σαν την γάτα του Schrodinger. Υπάρχεις η δεν υπάρχεις, συμβαίνει τώρα αυτό ή είναι απλά φαντασία. Κάτι σαν παρατεταμένο deja vu. Απίστευτες χρονομηχανές τα ενθύμια. Μπορούν να σε πετάξουν για ένα σύντομο καφεδάκι στο παρελθόν. Μπορόυν να σε πάνε πίσω εκεί που τα βρήκες πρώτη φορά. Μια γρατζουνιά για παράδειγμα σε πάει στο μέρος ακριβώς εκέινο που την απόκτησες. Την κοιτάς καθώς κάθεσαι στο κωλογραφείο σου και απο τη μια στιγμή στην άλλη παίζεις κυνηγητό με τα ξαδέρφια σου. Είσαι ξαφνικά καμιά 40ριά πόντους κοντύτερος. Το μυαλό σου αδείαζει απο όλες τις μαλακείες που φορτώθηκες καθ'οδόν. Τώρα πλέον αυτοσκοπός είναι να προλάβεις τον ξάδερφο στο κυνηγητό. Μα ο διάολος έχει πολλά ποδάρια.... Να τη η γρατζουνιά. Παράσημο στον πόλεμο της ηλικίας των δέκα. Τώρα πίσω στο γραφείο.

Στον βραδυνό σου περίπατο περνάς απο την συνηθισμένη ακρογιαλιά. Έχει φεγγάρι. Θα μπορούσες άνετα να κεντήσεις. Το κοιτάς άθελα. Παφφφφ ! Χάθηκες. Είσαι πίσω πάλι. Πάλι ταξίδεψες. Χωρίς να το θέλεις. Χωρίς να το ζητήσεις. Χωρίς περίπλοκες συσκευές της δεκαετίας του '80 βασισμένες σε αυτοκίνητο της εποχής εξοπλισμένο με συσσωρευτή ροής (οτιδήποτε και αν σημαίνει αυτό, βλέπε σχετική ταινία "Back to the future" για παραπάπω πληροφορίες). Είσαι στην ίδια ακρογιαλιά. Δίπλα σου αυτή. Δεν ξέρει τίποτα όμως. Που να φανταστεί πως ταξίδεψες απο το μέλλον. Καημένη.... Το φεγγάρι ξαναστράφτει στα μάτια της μόνο μέχρι αυτά να κλείσουν για να γείρουν προς εσένα. Σου έρχεται πάλι αυτό το αίσθημα πως στη θέση που είναι το στομάχι σου υπάρχει πλεόν ένα ολόκληρο σμήνος απο τεράστιες ροζ πεταλούδες που παλέυουν απεγνωσμένα να βγούν έξω. Όχι δεν πρόκειται για όνειρα (δες προηγούμενη δημοσίευση), δεν είναι ψέματα, είναι στιγμές δικές σου, αληθινές. Σε φιλά. Νιώθεις την πρώτη απο τις πεταλούδες να σκάβει το στομάχι σου ζητώντας απεγνωσμένα οξυγόνο. Σε λίγο τις βλέπεις να ξεφέυγουν πίσω απο το κεφάλι της σε ένα τρελό χορό. Να πάει και η τελευταία. Ξέχνάς πως ταξίδεψες. Η γή έχει πάρει 2-3 ανάποδες στροφές και όλα έχουν παέι πίσω. Σε επαναφέρει το κύμα. Τα πόδια σου έχουν θαφτεί στην υγρή άμμο. Ποιος ξέρει πόση ώρα στεκόσουνα εκέι. Τώρα πλέον σου έχει μέινει μια γέυση που δεν μπορείς να προσδιορίσεις που όμως την ξέρεις καλά. Που δεν λέει να φύγει παρά μόνο με τις πρώτες αχτίδες του ήλιου. Όπως άλλωστε και κάθε τι που μας στοιχειώνει.

Ενθύμια. Απτά και μη. Αναμνήσεις. Κυνηγητά.Τηλεμεταφορές και μαύρες γάτες. Η μή γάτες ! Απο όλα έχει αυτό το blog τελικά...

Πίστη

2011-04-17T10:15:00.000+01:00

Δεν επαναλαμβάνομαι έτσι ; Εννοώ δέν βρίσκεται στο ίδιο καλάθι με άλλα ζαχαρωτά και μεταξωτές κορδέλλες όπως η αλήθεια και τα ψέματα (βλέπε προηγούμενη δημοσίευση), έτσι δεν είναι ; Είναι και η πίστη ένα κατασκέυασμα του εαυτού μας - όλα δεν είναι (;) - παράγωγο του εγωισμού μας ;

Τι σημαίνει και τι νόημα έχει η πίστη σε κάτι, είτε αυτό είναι πρόσωπο, έννοια, θρησκεία ακόμα και πίστη στον εαυτό μας ; Με το τελευταίο να παίρνει διάφορες μορφές όπως αυτοπεποίθηση, εγωκεντρισμός και άλλα που ακούς σε σαπουνόπερες και πολυθρόνες ψυχολόγων ;

Να πιστεύειες ακράδαντα σε κάτι αποτελέι απαραίτητο εφόδιο σε κάθε ανηφόρα (με ανηφόρα εννοώ δυσκολία, πρόκληση στο τέλος της οποίας υπάρχει μια κορυφή). Να πιστέυεις πως θα βγείς νικητής τελικά ίσως σε κάνει νικητή. Επίσης όμως το να πιστέυες πως θα βγείς χαμένος επίσης μπορεί να σε βγάλει νικητή καθώς οι προσπάθειές σου εντατικοποιούνται. Και στις δυο περιπτώσεις πιστέυω πως οδηγούμαι σε μια άρρωστη, πλεόν παθολογική κατάσταση.

Η πίστη στα όνειρα αποτελέι επίσης μια άλλη όμορφη παγίδα. Εύκολα μπορεί να πέσεις σε ένα πανέμορφο λαβύρινθο. Να γίνεις ζωντανός-νεκρός και να πλανάσαι στο νεκροταφείο των αισθήσεών σου. Να αποκοπέις απο το περιβάλλον σου και ακόμα χειρότερα να χάσεις τον εαυτό σου και όταν πλεόν σε ρωτάνε - η ακόμα χειρότερα όταν εσύ ο ίδιος ρωτήσεις - τι σου αρέσει να κάνεις, να σωπάινεις, αλήθεια υπήρξε ποτέ ταινία όπου τα ζόμπι μιλούν ; Τα ζόμπι βγάζουν άναρθρες κραυγές.

Η εμπιστοσύνη, άραγε τόσο δυνατή όσο και η πίστη, να είναι το ίδιο σκληρό ναρκωτικό με την πίστη ; Δεν διαφέρουν και πολύ άλλωστε. Μάλιστα η εμΠΙΣΤοσύνη σε μεγάλο βαθμό εμπεριέχει την πίστη! Να εμπιστέυεσαι σε ένα άτομο τον δικό σου εαυτό είναι σαν να γίνεσαι ο δικός σου νταβατζής και να πουλιέσαι σε εξευτελιστική τιμή στον πελάτη με τις πιο διαστροφικές ερωτικές ορέξεις.

Να βάλεις κάποιον αλλο στο τιμόνι και να μπέις εσύ στο δικό του. Να πιστέψεις πως οι ρωγμές σου και τα αδύνατά σου σημεία θα επιδιορθωθούν. Να πιστέψεις πως βρήκες την πανάκεια σε όλες τις αόρατες πληγές σου. Να πιστέψεις πως σε καταλαβαίνει και πως είναι στον ίδιο χώρο με σένα. Να γίνεις συνώνυμη ύπαρξη με μια άλλη. Να γίνεις ασθενής στην χειρότερη ασθένεια που υπάρχει. Να παραδωθείς άνευ όρων και να βγείς νοκ άουτ. Να φορτωθείς μια πανούκλα που όμοιά της δεν υπάρχει. Μια πανούκλα που πλέον έγινες εσύ. Ένας χαλασμένος καθρέφτης που δεν δείχνει πλεόν αυτόν που στέκεται απέναντι. Η αρρώστεια που σε έχει καταντήσει έτσι δεν είναι άλλη παρά η πίστη σου. Εμπιστοσύνη.

Στην πραγματικότητα δεν έχεις γίνει πιστός. Δεν έγινες συνώνυμο της πίστης σου, έγινες απλά μια άρρωστη μεταφορά....

Εις το "επανιδείν"..... Ένα τραγούδι για την πίστη...

Ψέματα

2011-04-05T09:04:00.000+01:00

Τι να κάνουν τα ψέματα τόσο διαφορετικά απο την αλήθεια άραγε ; Μετά απο σκέψη και συζήτηση με τον πιό μισητό μου εχθρό - εμένα - είπα ότι είναι απλά θέμα σύμβασης και συναφούς περιεχομένου. Ίσως να λέω @@ιές δεν ξέρω. Είναι κάτι σαν τα όνειρα. Δέν είναι παρά ψέυτικες (λές ;), μυστήριες εκδόσεις του εαυτού μας, παρ' όλα αυτά εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα τα πιστεύουμε ακράδαντα και θα παίρναμε όρκους, θα ξορκίζαμε θεούς και δαίμονες πως είναι αληθινά. Σε ένα όνειρο μπορείς να δείς τα πάντα, ότι πετάς, ότι έχεις φτάσει στην αφετηρία, ότι τελικά και εσύ υπάρχεις και ότι οι πράξεις σου έχουν πλέον νόημα και ουσία. Μπορεί ακόμα να δείς ότι άλλαξες την ψυχή της πρώην σου, ή ότι γύρισες πίσω το ρολόι και πλέον κατηφορίζετε μαζί διπλοκαβάλα την ράχη ενός λόφου σε ένα τρελλό μηχανάκι. Ο αέρας στα πρόσωπά σας είναι τόσο αληθινός... Ξυπνάς.

Η μετάβαση απο το ψέμα στην αλήθεια πυροδοτεί την διαδικάσια να καταλάβεις πως όλα αυτά δεν ήταν παρά ψέματα. Δεν το καταλαβαίνεις παρά μόνο την ώρα που περνάς αυτή την λεπτή γραμμή που διαχωρίζει τα δυο. Έλεγες αλήθεια μέχρι που κατάλαβες τα ψέματα. Ας αντιστρέψουμε λίγο την προηγούμενη πρόταση. Έλεγες ψέματα μέχρι που κατάλαβες την αλήθεια. Ώπα ρε φίλε ! Πας να μας την φέρεις έτσι ; Τι, τα κάναμε όλα ίσα και όμοια ; Δέν ξέρω, ίσως να είναι. Ίσως να μην υπαρχεί αλήθεια (και μην ακούσω πως η αλήθεια είναι εκέι έξω, δεν είναι ! έχω πάει !) αλλά μόνο αληθινά ψέματα. ΧαΧα.... χιούμορ !

Ακόμα και όταν πρόκειται για τον εαυτό μας δεν καταλαβαίνουμε την αλήθεια. Ακόμα και όταν μας το φωνάζουν κατάμουτρα άνθρωποι που μας αγαπούν και για αυτούς οι πράξεις μας έχουν υπόσταση και νόημα. Ακόμα και εσύ ο ίδιος αντιλαμβάνεσαι τα ψέματα όταν δείς να συμβαίνουν αλήθειες διαφορετικές απο αυτές που ήξερες. Όταν βλέπεις ανθρώπους των οποίων οι πράξεις έχουν ακόμα νόημα για σένα και ουσία, να πράττουν πλέον μια άλλη αλήθεια. Άλλη, διαφορετική....

Τί να λέμε τώρα για αλήθειες και ψέματα αφού και οι δυο έννοιες είναι συναρτήσεις των συμφραζομένων. Ακόμα και στην δημοσίευση αυτή μπορεί κανέις να πιστέψει πως λέω αλήθειες αλλά πάλι αυτές είναι οι έννοιες θα έπρεπε να είναι κάθετες στην οθόνη και ανεξάρτητες απο τις βλακείες που γράφω.

Αλήθεια....

Πρώτη δημοσίευση !!!

2011-03-27T16:29:00.000+01:00

Χαιρετώ,

Πίσω βλέπετε ένα φράκταλ (Και τι σχέση έχεις ρε man εσύ με φράκταλ ? ). Ελληνιστί, μορφοκλασματικό σύνολο. Σιγά μην ήξερα την ελληνική ονομασία ας είναι καλά το Γκούγκλ όμως αφού είπα σε αυτό το ιστολόγιο να χρησιμοποιώ ελληνικές ονομασίες. Δεν ξέρω γιατί έτσι μου κατέβηκε, σήμερα, Κυριακή, 27 Μαρτίου 2011. Αυτά τα φράκταλς που λέτε έχουν την πανέμορφη ιδιότητα να "ορίζουν" τον εαυτό τους. How cool is that ? Δηλαδή όσο περισσότερο τα ψάχνεις τόσο μένουν τα ίδια. Όσο μικρά κομματάκια και να τα κόψεις το σχήμα τους μένει ακριβώς το ίδιο, εντούτοις καθορίζουν όλα μαζί το σύνολο κάθε φορά. Το ακόμα πιο συνταρακτικό είναι ότι εμφανίζονται στη φύση: στα μπρόκολα, στα δέντρα, στις χιονονιφάδες, στους πολιτικούς....

Παραθέτω λοιπόν σε αυτό το μικρό κομματάκι του ιστο-πλανήτη κομμάτια του εαυτού μου. Σκοπός του πειράματος αυτού: η καθ' εαυτόν ανάλυση του εαυτού μου με στόχο τον καθορισμό αυτού σε αρκούντως μεγάλη ακρίβεια....

Καλως ήρθατε.