Το σούπερ-μάρκετ

Καθόταν σκυφτός και κοίταζε. Καθόταν με την πλάτη να ακουμπάει στο μεγάλο ψυγείο. Τον συνέφερνε περιοδικά το κομπρεσσέρ που προσπαθούσε με θνησιγενή λακτίσματα να ψύξει το περιεχόμενο του μέσα στην φρικτή ζέστη του Αυγούστου. 

Πως έγιναν όλα, πως, πως, πως... Είχε πάει για τσιγάρα και μπύρες. Άντε και κάνα παγωτό χωνάκι για τον δρόμο. 

Το κομπρεσέρ το έκανε επίτηδες. Λες για να τον συνεφέρει. Να τον αρπάξει απο το αλλήθωρο βλέμμα και να τον τραβήξει βίαια πίσω στην πραγματικότητα του ρολογιού που σε λίγο θα έδειχνε πως ένα ζεστό, μεστό απόγευμα θα ξεκινούσε μετά απο ένα βασανιστικό μεσημέρι. Οι σιγανές κλωτσιές έμοιαζαν με φιλικά χτυπήματα στην πλάτη: "Έλα φίλε, η ώρα πέρασε. Έλα μαλάκα να δείς τι έκανες - σαν ανέκδοτο είσαι - σήκω ρε φίλε και άνοιξες δρόμο ατελείωτο".  

Άκουσε απο απόσταση στην άλλη ακρη του μικρού σουπερ-μάρκετ κάτι παιδιά να φωνάζουν. Οι φωνές τους δραπέτευσαν απο την αυτόματη πόρτα καθώς αυτή άνοιγε κάνοντας τον γνώριμο θόρυβο σέρνοντας μαζί της πηχτό, βαρύ, ζεστό αέρα  απο έξω.  Ίσως να κανόνιζαν κάνα μπάνιο μετά τις τρείς, ίσως σουβλάκι στην γωνία πιο μετά - τεσσεράμιση ευρώ με αναψυκτικό - ίσως να έλεγαν για αυτόν. Που κάθονταν με την πλάτη ακουμπισμένη στο παλιό ψυγείο με τα μακράς διαρκείας. Με αυτόν που ξύπναγε απο έναν λήθαργο ζωντανό και θολό. Τον σκούντηξε το κομπρεσσέρ άλλη μια φορά και πλεόν πήρε μπρός για τα καλα.

Τίναξε το κεφάλι απότομα στάζοντας κρύο ιδρώτα απο τους κρόταφους που κοσμούσε πυκνή γενειάδα. Σχεδόν κωμική. Κοίταξε γύρω ανήμπορος να αντιληφθεί πως όλα ήταν αληθινά. Πως το μεσημεριανό του αυτή την ζεστή ημέρα του Αυγούστου ήταν πέρα για πέρα αληθινό και είχε ότιδήποτε άλλο εκτός απο τσιγάρα και ένα παγωτό χωνάκι για τον δρόμο. 

Αδυνατούσε να πιστέψει τι κράταγε στα χέρια του. Αδυνατούσε να αντιληφθεί πως η λευκή μπλούζα του πλεόν θα χρειαζόταν ένα γερό πλύσιμο με χλωρίνη για να αφήσει πίσω της τους βαθυκόκκινους λεκέδες. Αδυνατούσε να πιστέψει, καθώς ο λαιμός του γέμισε ξερατό απο αυτό που αντίκρυσε όταν κοίταξε με φρίκη τα δυο του χέρια.