Μόνο μιαν έγνοια έχω. Μιαν μόνο.
Να κάμνω, να σάζω, να σπάζω.
Να φέρνω πίσω, να στήννω τζαι να χαλώ.
Μόνο τούτην. Που το μηδέν τα πάντα, τούτον εν το θαύμα.
Να σταματώ να σκέφτουμαι τζαι να αναμώννω.
Να δίννω αθρώπους, να τους ποτίζω
για να ανθίσουν. Να στέκουμαι δίπλα.
Να με αθθυμούνται σαν ξιχάννουν.
Να ξιχάννω σαν τους αθθυμούμαι.
Τούτον εν το θαύμα.
Να κάμνω, να σάζω, να σπάζω.
Να φέρνω πίσω, να στήννω τζαι να χαλώ.
Μόνο τούτην. Που το μηδέν τα πάντα, τούτον εν το θαύμα.
Να σταματώ να σκέφτουμαι τζαι να αναμώννω.
Να δίννω αθρώπους, να τους ποτίζω
για να ανθίσουν. Να στέκουμαι δίπλα.
Να με αθθυμούνται σαν ξιχάννουν.
Να ξιχάννω σαν τους αθθυμούμαι.
Τούτον εν το θαύμα.
Η πιο ωραία έννοια που άκουσα ως τωρά!
ΑπάντησηΔιαγραφήΣπάνια, πολύ σπάνια μας δίδεται η ευκαιρία να ξεκινάμε κάτι από το μηδέν. Ό,τι δημιουργούμε, με υλικό κι εμπειρία άλλων επεξεργαζόμαστε σα να είναι ολοκαίνουργιο δικό μας.
ΑπάντησηΔιαγραφήΞενούδης