Περπάτησε ανάμεσα στις δύο διακριτές πλευρές του φεγγαριού. Γνώρισε και άλλους διαβάτες -συνοδοιπόρους - σαν και αυτόν. Μίλησε σε γλώσσα που ήξεραν μόνο εκέινοι χωρίς όμως να αρθρώσει λέξη. Μετακινήθηκε απο τα βασίλεια του φωτός σε διαστήματα που χωρούν σε κλειδαρότρυπες. Έγινε ακροβάτης σε μια κλωστή, σχεδόν αόρατη, και αφού ταλαντεύτηκε καμπόσο...Συνέχισε και χωρίς φόβο και χωρίς πάθος στάθηκε με την πλάτη στον ήλιο και έφτιαξε δικά του σύνορα. Σχημάτισε δικούς του χάρτες. Έχτισε δικά του κάστρα. Έθαψε μόνος, τους νεκρούς του. Μνημόνεψε τα δικά του όνειρα για να ζυμώσει άλλα:
"Ένα για σε', ένα για με΄'..."
Λεηλάτησε τις χώρες που ζούσαν εντός του χρόνια αλλά είχαν μείνει ανεξερεύνητες. Απάτητες. Παρθένες αλλά βδελυρές και σκοτεινές. Γύρισε πυξίδα και έστησε αστρολάβο για το πέρας. Έφτυσε και έπλασε όνειρα ίδια με αυτόν, πύρρωσε και σφυρηλάτησε μάγμα σε αμμόνια που κέντησαν τις κλεψύδρες του. Τους έδωσε πνοή απο την πνοή του, μόνο για να τον προδώσουν και να τον κλέισουν σε χρυσά αγάλματα.
Ακροβατούσε. Καθώς ζούσε σε παλιές διαδρομές τις αυθόμητες χαρές που ζούσαν μέσα του. Περπατούσε σε αυτή την διάφανη κλωστή χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Στράταν ίσια παρπατά και ο αέρας δίπλα του σφυρίζει ενώ αρνείται να ξεχάσει. Κοιτάζει κάτω τις μάζες αλλά πάνω του. Πάνω του μόνο ουρανός.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου