Σκαρφάλωνα στο παράθυρό σου. Απο σχεδόν πάντοτε. Κρυβόμουνα στις ακτίδες που έκλεβε η πανσέληνος απο τον ήλιο, αιώνιοι εραστές. Τις κρατούσα στον κόρφο μου για να περάσω κλεφτά απο τις σταγόνες της βροχής που ταξίδευαν στο γυαλί του δωματίου σου. Τις άφηνα πίσω μου να τρέχουν για να σε φτάσω,
να διανύσω το χάος, σκοτεινό να κυριεύει την απόσταση μεταξύ μας. Να κρύψει τις σκόνες και τα πεταμένα ρούχα, τις τσαλακωμένες φωτογραφίες, τα λερωμένα ποτήρια, τα όνειρα που σε λίγο θα διαλύσουν,
να περάσω κλεφτά τα βλέφαρά σου και,
να μείνω στάσιμος, εκεί, να αιωρούμαι ανάμεσα στο φως σου, να είμαι αυτό που θα αντικρίζεις απο τα παράθυρα του κόσμου σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου