Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια

Πάει καιρός που θέλω να ξεδιπλώσω κάτι που βρίσκεται διπλωμένο κάτω-κάτω μαζί με τα ξεχασμένα καλοκαιρινά σεντόνια που πλέον, σκέφτεσαι, αν πρέπει να τα κάνεις ξεσκονόπανα. 

Τελικά τα είχαν πεί άλλοι.

Όσες γωνιές δεν ξεσκονίζεις στα μεθύσια, τις μαζεύουν τα όνειρα σου. Τις ώρες που εσύ δεν κοιτάζεις.


Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε
τα χέρια θα περάσουμε στους ώμους
παλιά τραγούδια για να θυμηθούμε
ονόματα και βλέμματα και δρόμους

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια
που θυμάσαι και θυμάμαι
τίποτα δε χάθηκε ακόμα
όσο ζούμε και πονάμε
χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια
μόνο τρόπο να κοιτάνε

Κι αν άλλάξαν οι φίλοι μας λιγάκι
αλλάξαμε κι εμείς με τη σειρά μας
χαθήκαμε μια νύχτα στο Παγκράτι
αλλά βλεπόμαστε στα όνειρά μας

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια
που θυμάσαι και θυμάμαι
τίποτα δε χάθηκε ακόμα
όσο ζούμε και πονάμε
χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια
μόνο τρόπο να κοιτάνε