Όλα όσα θέλεις στη ζωή σου είναι πάνω σε ένα τραπέζι, σε ένα πάγκο μπροστά σου έτοιμα να τα αρπάξεις. Αναπνέουν, ξεροβήχουν, φτύνουν τη ζωή τους σιγά-σιγά σε κιτρινισμένα φλέγματα. Ο πάγκος, στη μέση ενός φωταγωγημένου, δωματίου, κρύου εκ' κατασκευής. Λευκού. Χωρίς να κρύβει πολλά. Χωρίς να προσπαθεί καν. Χωρίς να υπονοεί. Πως στο τέλος της κάθε μέρας είναι η αρχή της επόμενης. Έτσι στην επιπολαιότητα της καθημερινής ζωής χάνεις αυτά που θέλεις σιγά-σιγά. Σβήνουν σιγά-σιγά και αυτά με την σειρά τους και σβήνουν σε ξέθωρα χρώματα και σπασμένες νότες. Δωμάτια με πάγκους και τα δύο. Νεογνών και νεκροτομεία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου