14 Οκτ 2015

Ότι προτμάτε.

Ξέρεις ποιοί μένουν, όσοι σε είπαν μαλάκα. Έστω κρυφά, έστω χωρίς να τους ακούσεις. Ότι προτιμάτε. Καλύτερα να σε αποκαλούν μαλάκα και να το εννοούν παρά να σε πασαλοίφουν μυρωδικά που τα είχαν για πέταμα.

Γράφω σας που ένα παλιό φίλο. Τι γίνεστε; Δύσκολα μου λείπουν άτομα, δεν φταίτε εσείς. Μπορεί να μου ζητούσατε το τασάκι σε ένα καφέ ή το άλας στο εστιατόριο. Μπορεί να σας ενευρίασα στον δρόμο. Μπορεί να εκαθούμασταν δίπλα  στο αεροπλάνο. Έμεινα στα πράγματα και τα ζώα. Εν περίεργο οι άνθρωποι να ζητούμε τα άπιαστα στα παρακινδυνευμένα αστεία των όσων έχουμε ή είχαμε και εχάσαμε. Θέλουμε να μας ανήκουν ακόμα και τα συναισθήματα, και όχι μόνο τα δικά μας αλλά και των άλλων. Θέλουμε τα χρώματα δικά μας. Θέλουμε τα πράσινα, τα μπλέ, τα κόκκινα τα κίτρινα. Θέλουμε τα δικά μας - έξω που το λεωφορείο στο δρόμο για το σπίτι. 

Προψές είδα ένα άνθρωπο νεκρό στο πεζοδρόμιο. Αστυνομία γυρώ. Επερίμενε ο καημένος κάτω που ένα σεντόνι. Έτσι είπα να έρτω δαμέ 'λλίο να κάτσω. Έστω για 2-3 παραγράφους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου