Έλα και θα σου τραγουδήσω το πιο όμοργο τραγούδι
μου είπε, χθές το βράδυ η νύχτα.

Μα εγώ την πίστεψα, γεμάτη μυρωδιές και αρώματα - σαν λείψανε τα χρώματα -
και χάθηκα σ' ατέλειωτα βουνά και ορόματα.

Έλα και θα σε ζεστάνω σε χρυσές ακρογιαλιές - μες' τις δικές μου αγκαλιές -
μου είπε, χθές το βράδυ η νύχτα.

Μα εγώ την πίστεψα, γεμάτος απο ψέματα - στις λάσπες και τα χώματα -
με κάτι μάτια θρύψαλα σπασμένα απολιθώματα.

Σε πέπλο απο βελούδο, έλα να σε τυλίξω
και εγώ για σένα θα γυρίσω του ρολογιού τους δείκτες πίσω.

Και εγώ την πίστεψα, στις στέγες και τα δόματα
και έβρισκα εκέι που έσερνα τα βέλη και τα δόρατα.
Με γύρισε στ' απέραντα και σκοτεινά της μάτια,
με σκέπασε και  ξέχασα δυο αναμμένα άστρα.

-Ξέρεις. Ουράνια τόξα σε σκοτεινά δωμάτια.