Το λυπηρό είναι πως για να αγαπήσουν κάποιοι τον τόπο τους, πρώτα έπρεπε να χάσουν 30 αργύρια.
Επίσης διαπιστώνω μετά λύπης και έκπληξης, το πόσοι γύρω μου αποφάσισαν έτσι ξαφνικά να εκτιμήσουν τον τόπο τους. Λυπούμαι που τον πήχη τούτης της ομορφίας αποτελεί κάποιο επί χρήματι ποσοστό.
Συγκινούμαι όταν βλέπω πως οι δικοί μου άνθρωποι, δεν έβγαλαν άχνα. Χαίρομαι που οι δικοί μου άνθρωποι πάντα ήθελαν, ό,τι είχαν. Οι υπόλοιποι, ας κουρεύεστε.
Επίσης διαπιστώνω μετά λύπης και έκπληξης, το πόσοι γύρω μου αποφάσισαν έτσι ξαφνικά να εκτιμήσουν τον τόπο τους. Λυπούμαι που τον πήχη τούτης της ομορφίας αποτελεί κάποιο επί χρήματι ποσοστό.
Συγκινούμαι όταν βλέπω πως οι δικοί μου άνθρωποι, δεν έβγαλαν άχνα. Χαίρομαι που οι δικοί μου άνθρωποι πάντα ήθελαν, ό,τι είχαν. Οι υπόλοιποι, ας κουρεύεστε.
Ούτε οι δικοί μου εμιλήσαν. Εγώ μιλώ γιατί ξέρω ότι η δουλειά μου σούζεται λόγω της κατάστασης, πιο πολύ παρά ποτέ. Τζαι ξέρω ότι τζαι των γονιών μου το ίδιο. Αλλά ήταν πάντα μετρημένοι. Όσο εμπορούσαν με δάνεια επιάσαν, με τίποτε. Μικρά τζαι του σhερκού τους. Ούτε περιτά έξοδα. Τζαι εμάθαν με τες "αππομάρες" τους να τες κατακρίνω τζαι κάμνω το λάθος να μεν θωρώ ότι ρε γαμώ το, δουλεύκεις μια ζωή για να έχεις μια απόλαυση τζι εσύ κάποτε, μια άνεση μάλλον, ούτε καν απόλαυση...
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ στωικότητα εν χωσμένη σε πολλούς τόπους και καλά.
Διαγραφή