Οι διαδρομές

Οι διαδρομές που κάνει το φεγγάρι όταν σε γυροφέρνει. Μοιάζει σαν να ψάχνει ρανίδες του παλιού σου εαυτού που να έχουν απομείνει σε ένα άδειο σπίτι, σε ένα άδειο κουβαδάκι άμμο ξεχασμένο σε μια γκρίζα ακρογιαλιά, σε ένα τετράγωνο δωμάτιο που ζητά να γεμίσει πάλι με ασυνεννοησίες και ηλίθια αστεία. Να ασχοληθεί με παράφωνες συχορδίες και τρεκλίσματα μεθυσμένα σε σκοτεινά καταγώγια. Δεν ζητα πολλά. Το κακό είναι πως ζητά λίγα. Αυτό σε βαραίνει άλλωστε. Τα πολλά είναι για τους πολλούς, τα λίγα για τους λίγους. Γυροφέρνει στα έκκεντρα η πανσέληνος, και ακροβατεί στις άκρες και στα τεντωμένα σκοινιά που έχουν γίνει οριοθέτες. Θεματοθέτες σε εξέταση. Να περάσεις ή να μείνεις ιδία. Να βουτήξεις ή να περιμένεις να σαλπάρεις με το δειλινό; Μέχρι να σε κυκλώσει το φεγγάρι. Μέχρι να σε καταπιεί το ολόγιομο. Κρίμα, γιατί κάποτε ήσουν, ποιός άλλος. Εσύ. Το τίμημα που πληρώνεις για να ανακαλύψεις ποιος τελικά είσαι είναι εκείνος που ήσουν πρίν. Τραγικό μάλλον. Ίσως.