Πέφτεις απο ένα βυθό. Που ανοίγει απο πάνω αλλά αρχινάς να πέφτεις απο πάνω και όχι απο κάτω. Μετράς τα σύννεφα καθώς κατηφορίζεις ενώ αυτά γεμάτα βροχές σε καληνυχτίζουν γεμάτα αστραπές. Χασκογελάς καθώς κλείνεις ένα-ένα τα κεφάλαια απο τις χαμένες μέρες που σκόρπισαν σε καμβά κενό και άσπιλο. Τι να πείς; Που έγινες κοινωνός; Τι να συγχωρέσεις που έγινες Πιλάτος; Πως να ξαναχτίσεις που έγινες Θεομηνία;

Ξυπνούν τα πρωϊνά, αφήνουν τρεμάμενες ανάσες και λοιπά, και λοιπά και λοιπά.... μέχρι να' θρεί το καληνύχτα. Και και ξανά. Και ύστερα. Και πάλι, και μετά....

Ξέρνούν τα πρωϊνά. Ξερές καλημέρες και επαναλήψεις. Μαλάκα.

Έμαθα. έμαθα. Στες κλειστές πόρτες. Στα υγραμένα παράθυρα. Στα ίδια πεζοδρόμια, που στις επαναλήψεις σχηματίζουν λαβλύρινθους και γρίφους. Εσύ ή Εγώ; Εγώ ή Εσύ; Θέλεις να παραβγούμε στο τρέξιμο. Έτσι σιγά-σιγά και στα ψέματα έμαθα πως διασκεδάζεις. Πως τα σπάς. Πως τα διαλύεις όλα έτσι στα ψέματα. Σε μια ριπή του οφθαλμού. Πως νιώθεις απο μέσα. Πώς γίνεσαι εσύ. Πως να σκάψεις απο το μέσα να βγείς στο έξω. Στο εδώ. Πως γίνεται η λιακάδα, συννεφιά. Πως βρίσκεσαι απο το κέντρο στην περιφέρεια να σκορπάς γρανίδα-γρανίδα το ήμαρ. Λεπτό προς λεπτό. Ώρα με την ώρα.

Να σταματήσεις. Ναι. Συμφωνώ. Να σταματήσω. Μόνο χειρόφρενο.

Επεθύμησα νομιζω. Κάτι εξόδους αεροδυναμικές. Κάτι εξόδους αργές και γλήορες. Που εγίνουνταν αυτόματα. Που εγίνουνταν με τυχαίους αριθμοούς. Πότε; Πόσο παλιά: ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ. Δεν μπορώ να θυμηθώ. Μπορεί να μεν ήμουν καν εγώ. Ήμουν εγώ; Αποκλείεται. Αφού ήταν εχτές. Το σήμερα εν σήμερα. Πότε εγίναν τόσα πολλά. Τόσα 'λλία. Αλλάσει πέτσα ο τζαιρός όπως το φίδι. Στο καλημέρα πάει να σε ακκάσει.