Βυθός.

Βυθίστηκε σε ένα μαξιλάρι απο όνειρα και κύματα γαλάζια με αφρούς ολόλευκους. Κατακλύστηκε σε μέθη και ζάλη θεόρατη.  Βύθισε τα χέρια του σε γή ζεστή με ήλιο ασυγχώρητο και τότε φύτρωσαν στους ώμους του φτερά απο αέρα δροσερό. Στέναξε φωτιά απο τα βάθη των πνευμόνων του αφού πλέον δεν είχε κάτι άλλο να φωνάξει και κύλησε τον βράχο στην πυραμίδα του. Έπνιξε τις φτηνές του μέρες στα βάθη του νερού και έμεινε εκέι ψηλά να βλέπει, να κοιτάζει και να θέλει - ξεθωριάζοντας και λιώνοντας καθώς θα τον κατάπινε το τελευταίο νεογέννητο αστέρι.

Θα έκοβε, απόψε. Θα έκοβε τους δεσμούς με τα γήινα και θα γέμιζαν τα πανιά του ανέμοι αστρικοί. Κοίταξε στην στιγμή τους κρίκους του και γέλασε. Στον βυθό της ατμόσφαιρας να ζήσει ευτυχισμένος.