Δεν επίστεφκα πως θα το έγραφα τούτο κάποτε.
Εσταμάτησα να ακούω μουσική. Τίποτε. Δηλαδή εν μου λέει κάτι. Αυτά. Σκέφτου που εφτάσαμε. Πάει καιρός νομίζω αλλά είναι η αλήθεια. Και να σκεφτείς πως κάποτε παρ' ολίγον να με σώσει.
Κάποτε κάποιος με ρώτησε το εξής:
"Είμαστε δυστυχισμένοι επειδή δεν ακούμε μουσική ή γινόμαστε πιο δυστυχισμένοι επειδή την ακούμε;"
Δε που εφτάσαμε.
Εσταμάτησα να ακούω μουσική. Τίποτε. Δηλαδή εν μου λέει κάτι. Αυτά. Σκέφτου που εφτάσαμε. Πάει καιρός νομίζω αλλά είναι η αλήθεια. Και να σκεφτείς πως κάποτε παρ' ολίγον να με σώσει.
Κάποτε κάποιος με ρώτησε το εξής:
"Είμαστε δυστυχισμένοι επειδή δεν ακούμε μουσική ή γινόμαστε πιο δυστυχισμένοι επειδή την ακούμε;"
Δε που εφτάσαμε.
κι εγώ, τουλάχιστον εν ακούω με την συχνότητα που το έκαμνα πιο παλιά, ούτε ανακατώνω πιον....Ε τελικά πως νιώθεις; προσωπικά ακόμα να το αποκωδικοποιήσω. αλλά έντα chance να εν για καλό;... :/
ΑπάντησηΔιαγραφήτο να μην πολυανοίγεις το ραδιόφωνο ή το CD μπορεί να είναι απλώς μια φάση. Είμαι σίγουρος όμως ότι ΜΕΣΑ ΣΟΥ ακούς μελωδίες! Και το είδος της μουσικής αυτής από μέσα καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τη διάθεσή σου. Παρατήρησέ το, κάνε τη σύνδεση με καταστάσεις καθημερινότητας και θα δεις.
ΑπάντησηΔιαγραφήΞενικός
Εγώ εν εσταμάτησα ακόμα ρε φίλε. Τζιαι εν μπορώ να με φανταστώ να μεν ακούω Μουσική. Συνεχίζει να με σκοτώνει τζιαι μετά να με σώζει νομίζω..
ΑπάντησηΔιαγραφήΤζιαι πρόσφατα εγύρευκα τζείνο το post σου που ελάλεν για τη "Μουσική ΜΟΥ". Δώσμου το link του ρε.
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
ΑπάντησηΔιαγραφήφυσιολογικό, προσωρινό, μεν το πιέζεις, θα περάσει.
ΑπάντησηΔιαγραφήεγώ πώρωση με rhcp. από 91 μέχρι 2006. μόνο με john frusciante.