Τα τελευταία 4 χρόνια (ναί) και συγκεκριμμένα αρκετές φορές - με την κατανομή να συγκεντρώνεται με μικρή διασπορά στον Αύγουστο του 2010 άκουσα την εξής φράση, κατά την οποία ο συνομιλητής μου έλεγε:
"Ευριπίδη, είναι για το καλό σου.".
Περιτό να αναφέρω για τα πρακτικά της όλης επιχείρησης πως σαν καλός μαλάκας της τάξεως του 4ος απο 246 του έτους, επίστεψα, διότι πως είναι δυνατόν τόσος κόσμος να μην ενδιαφέρετε πραγματικά για μένα.
Τελικά, ποιό είναι το μέτρο και, ακόμα πιο σημαντικά και επιτηδευμένα, ποιά είναι τα κριτήρια με τα οποία βασίζουμε την κατανόηση μας για ένα άλλο άτομο; Επίσης με ποιά λακτίσματα ή αλλιώς δυναμικά ερεθίσματα, εμείς οι ίδιοι πράττουμε και αποφασίζουμε με βάση την αλληλοκατανόηση;
Διότι, εάν ήξερα...
Έστω πως πράττεις "για το δικό σου καλό" ό,τι προστάζουν τα ανοιγμένα χαρτιά της χαρτορίχτρας, τι τελικά αποκομίζεις απο τις προτεινόμενες πράξεις όσον αφορά τα άτομα που εισάκουσες; Τελικά ήταν πράγματι για το καλό μου ή όχι. Στο κάτω-κάτω της γραφής, που ξέρω εγώ για το καλό μου. Ευτυχώς έμαθα για το καλό των άλλων όμως.
Αμ, εκεί είναι το θέμα φίλε μου. Να κατανοήσεις βαθιά πως το καλό σου -όπως και το κακό σου, σαφώς- το γνωρίζεις αποκλειστικά και μόνο εσύ· μόνο που αυτή η γνώση θέλει εξάσκηση για να μην μένει στον εσώτερο εαυτό μας και να γίνεται εμπειρία, η δική μας εμπειρία, που θα βασίζεται στις επιλογές μας και μόνο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΦιλί σου στέλνω, Αυγουστιάτικο. Ξεαγχώσου. Μαθαίνεις, κι αυτό σημαίνει πως όλα θα πάνε καλά.