Περιμένει πάντα σε μια γωνιά του νυχτερινού ουρανού της σε ένα καλάθι, παρέα με δισεκατομμύρια λαμπερούς φίλους που έσβησαν πριν πολλά χρόνια αλλά το φως τους έχει μείνει να καίει και να ζεσταίνει πότε-πότε τις δικές της παγωμένες γωνιές.
Περιμένει να φυσήξουν άνεμοι αστρικοί, με πυκνή αστερόσκονη στα βαθειά τους πνευμόνια να θολώσουν το παρών που ζούν δυο μάτια με λογική τετράγωνη. Περιμένει να την σηκώσει σύσσωμη ένα ρεύμα και να μείνουν στην ζεστή άμμο μόνο δυο φρέσκα σημάδια απο φτέρνες.
Περιμένει να αγκαλιάσει αδειασμένες ανάσες. Να γεμίσει με τον δικό της πυρήνα έναν γίγαντα που αργοπεθαίνει και να σμιχτούν σε μια απέραντη και απίθανη σουπερνόβα. Να σπάσουν στα μικρότερα κομμάτια της ύλης τους και να ξανακλείσουν μέσα τους στιγμιαία μιας ολόκληρης ζωής αναμονή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου