Να δείς

Να δείς που οι ώρες που κάποτε ετρέχαν σαν τους ποταμούς,
έγιναν φόρτοι πορείας.

Να δείς που η αναμονή για να ξεκινήσω,
έγινε στάση για άγονη γραμμή.

Να δείς που το δειλινό μου,
έμεινε πόρτα μισάνοιχτη.

Να δείς πως τα λόγια που είχα πάντα έτοιμα,
έγιναν νότες και τραγούδια μυστικά, μανιφέστα ψιθυριστά μόνο για μένα.

Να δείς πως τα κοντινά μου,
έγιναν ορίζοντες.

Να δείς πως η θάλασσα κατάφερε, στον καιρό,
και έγινε βάλτος.

Ίσως να ήταν αλλιώς.  Ίσως να μπορούσα να εξηγηθώ διαφορετικά Ίσως να μπορούσα να σκεφτώ όπως παλιά, καθαρά, χωρίς συννεφκιές. Ίσως οι προτάσεις μου να μην έμεναν μισές. Ίσως να εμπόρουν. Ίσως να μεν εκοντοστέκουμουν τόσο πολλά να κοιτάζω τους σταυρούς του κόσμου. Ίσως να σας έγραφα αστεία. Μπορεί να ήμουν ο καλύτερος φίλος του εαυτού μου. Ίσως να μην με έσφιγγαν τόσο πολύ τα ρούχα, ώρες-ώρες που ξεχνιέμαι για να δω τον κόσμο όπως πλέον είναι. Ίσως η ευτυχία να είναι πιο κοντά απο όσο νομίζουμε. Ίσως απλά να είναι η άλλη όψη, του ίδιου νομίσματος.Ίσως, αλλά έτσι ξεχνώ, πως ο ψεύτης εγώ είμαι, διότι ο καθένας κρατάει τα κλειδιά στις τσέπες του.