Τελικά...

Τελικά τι μου μινίσκει που τες μέρες ρε. Να σου πω εγώ,


Ένα γερό κατούρημα το πρωί, ενίοτε με κάψιμο.

Μια ψευτοζάλη, αφού να μεθύσω κάν, πλέον δεν μπορώ παρά μόνο τα καταφέρνω να ξυπνώ τίτσιρος μέστο μπάνιο. Μια φωθκιούα μέστο στομάχι το πρωί που σβήνει 1-2 ώρες μετά. Για να ξανανάψει με τον τρίτο καφέ. Άυριο πάλε.

Μια φαεινή ιδέα την προηγούμενη νύχτα, μια πλαστική σιγουριά πως το πρωί εν θα φκεί καρμπόν που το προηγούμενο.

1-2 φανέλλες στα άπλυτα. Αποδείξεις πως ακόμα τα πράματα εμείναν τα ίδια παρά τις προσπάθειές μου να λυγίσω το κουταλάκι κοιτάζοντάς το. Κρίμας, ίσως αν το ξαναδοκιμάσω να πιάσει. Απο εβδομάδας.

Ένα καλάθι μισοτελειωμένα όνειρα, σκέψεις, περιπάτους, φιλίες, έχθρες, τοίχους, λάκκους μισάνοιχτους. Έχω τα μέσα σε μια γωνιά να πιάνουν σκόνη.

Ακόμα 24 ώρες απέχθειας στον κύριο που στέκεται μπροστά στο γυαλί. Εξίχασα πότε ήταν η τελευταία φορά που εκοίταξα. Α ναι, προχτές - ακόμα 2 φρονιμήτες.

Πάλε να τους βλαστημήσω πριν να με πάρει ο μαλάκας ο ύπνος. Πριν να έρτεις να τα πούμε. Να έμπαινα που το τηλέφωνο μέσα, να εχώνουμουν κάτω που τα ηλεκτρονικά και τα λοιπά τζαι να έφκαινα που την άλλη κρυφά-κρυφά σαν μεν με βλέπεις. Να κλέψω μυρωθκιές που το δωμάτιο σου τζαι να φύω ξανά στα κλεφτά. Πρίν να μπώ, διότι πλέον έχω έλεγχο - τζαι στα δικά μου μπορώ τζαι κάμνω ό,τι θέλω.


Αύριο πάλε. Να μου φέρει άλλα. Τα ίδια. Διάφορα. Σπασμένα-κολλημένα.