Το πάντα.

Πλέον δεν γίνεται. Μάλλον το εμπεδώσατε. Ακόμα καλύτερα, το εμπέδωσα.

Να το βλέπεις είναι να το ξέρεις, να το ακούεις είναι να το καταλαβαίνεις.

Είμαστε θνητοί. Για πάντα έτσι θα είμαστε. Περίεργο. Για πάντα θνητοί.

Θέλεις κάτι να νικήσεις το πάντα. Κάτι να το κάψει. Χρειάζεται κάποιος να σου εξηγά και εσύ να προσπαθείς να καταλάβεις.

Μακάρι. Να μπόρουν. Έστω κάποτε, πρίν το πάντα. Να εξηγήσω, να τα γράψω. Ο νεροχύτης πίσω απο τον λαιμό μου όμως ασφυκτιεί. Ξεροβήχει. Ξεροκαταπίνει. Στεγνώνει.

Να σκαλίσω τον κήπο, να καθαρίσουν οι πέτρες. Οι κοτρώνες που σκοντάφτω. Να τραβηχτούν οι κουρτίνες. Να γίνει. Τι να εξηγήσω, τα απέραντα στα πεπερασμένα. Μεθυσμένος, σε δίκες στημένες. Οι γραμμές θα έμεναν άδειες, οι λέξεις διαδηλωτές σε σκορπισμένη πορεία, αστρόσπαρτη νύχτα με γερασμένα σύννεφα. Μακάρι να σε έφτανα, με 20 κουρασμένα άλογα, με τρυπημένες εξατμίσεις, με σκαλισμένα γόνατα, με γυμνούς αγκώνες, αναμαλλιασμένος, με καρδιά αεροδρόμιο. Μέσα σε υπονόμους, μόνο αισιοδοξείς. Ακόμα και όταν η φάτσα σου σε αηδιάζει. Πάντα, σε κάποιο πρωινό θα σε βρίσκει η μέρα ξύπνιο.