Το ήθελα

ήθελα για καιρό να ιστορήσω εδώ πως εξεκίνησε το πράμα. Ειλικρινά. Προσπάθησα. Λίγο τα ξύδια, λίγο τα γρασίδια. Κάποιοι θα θυμάστε σχεδόν 4 έτη μετά. έχω αρκετά που θα γράφονταν. έχω αρκετά που θα αφήναν άϋπνους αρκετούς. έχω αρκετές αρίδες και εργαλεία για να εισχωρήσω σε αρκετές παρθένες γωνιές.

Δεν μπορώ όμως. Μακάρι να γινόταν. Υπολόγιζα να έγραφα κάτι εντελώς διαφορετικό ίσως τες τελευταίες μέρες αυτού που όρισα σαν προσωπική κόλαση, διότι η κάθε κόλαση πρώτα είναι προσωπική και μετά ότιδήποτε άλλο. Ναι. Δυστυχώς δεν θα μπορέσω. Ναι ξέρω το που τα τωρά πως δεν θα μπορέσω. Ντάξει όχι ακριβώς τελευταίες αλλά, πνέουν τα λοίσθια.

Έγραψα αρκετά τα οποία με την τελευταία τελεία σβηστήκαν. Έχει μια συμβολική σημασία τούτη η πράξη. Βλέπεις, διότι κανένας δεν θα τα έβαλλε μέσα του ούτως ή άλλως. Διότι αν υπήρχαν κάποιοι που θα έπρεπε τότε θα το έπρατταν προτού ή έστω στην αρχή. Παρακαλώ τα κοριτσάκια/αγοράκια με τα φιογκάκια στα μαλλιά και τα μεγάλα χαμόγελα να βγούν απο την πόρτα στα αριστερά με τες φίλε/ους τους χέρι-χέρι. Δαμέ ελέιψαν μας οι φίλοι. Και αν κάποιοι πήγαν απο εκεί που ήρθαν, τότε μάλλον θα είναι επειδή ήρθαν αργά. Όι δαμέ η μαλακία με το κάλλιο εν ταιρκάζει. Η ζημιά έγινε. Το μαχαζί χρεωκόπησε.

Σε κάποια φάση μετά που αδειάζουν οι βαλίτσες, που μπαίνουν τα λιγοστά ρούχα στα ερμάρια, που γίνεται το πρώτο καθάρισμα και που η μυρωδιά ενός υπογείου κολλά στα ρουθούνια σου καταλαβαίνεις. Μετά που σκουπίζεις τες πρώτες σκόνες, μετά που πληρώνεις τον πρώτο σου λογαριασμό σε διεύθυνση που ακόμα μαθαίνεις. Μετά που συνηδειτοποιείες πως πρέπει να αγοράσεις τηγάνι επιτέλους, Διότι δαμέ θα μαειρέφκεις. Μετά που κατάλαβαίνεις πως η μια πάντα στο κρεβάτι θα εν κρυά όπως η άλλη άκρια στο σύρμα του ακουστικού του φτηνού σου τηλεφώνου. Μετά που τα υπόλοιπα πιάτα και μαχαιροπήρουνα μένουν αχρησιμοποίητα. Μετά που αλλάσσεις τα πρώτα σου σεντόνια.

Μετά.

Τι καταλάβεις μετά; Ξέχασα και τι ήθελα να πω. Ειλικρινά. Πάντα έγραφα δαμέ - on the fly - ποτέ δεν σχεδίασα, ποτέ δεν προμελέτησα. Ότι διαβάστηκε απο όποιονδήποτε ήταν τυχαίο. ήταν εγώ, την συγκεκριμμένη στιγμή.  Πάλε εξίασα. ίσως μακροχρόνια να αφήνει αϊπια.

Μετά που κλείεις το τηλέφωνο. Μετά που κλείεις τον υπολογιστή, μετά που φκαίνεις που το μπάνιο - την επομένη, η ώρα 6 το πρωί, με το νερό να τρέχει, μετά που συνηδειτοποιείς που είσαι - ανοίγεις τον ξανά, κοιτάζεις το τηλέφωνο σου. Καταλαβαίνεις πως όλοι είναι κάτι ώρες μπροστά. Πως ξεκίνησαν ήδη την μέρα, πως συνεχίζουν ήδη την ζωή που είχαν πρίν., Χωρίς εσένα. Άραγε να σε σκεφτήκαν εψές πριν σου κλείσουν το Skype, το τηλέφωνο, το facebook. Άραγε να σκεφτήκαν πως εκέι που ήσουν, που αφήκαν σε την προηγούμενη θα είσαι και σήμερα. όλη μέρα. Άραγε να σκεφτήκαν πως την ώρα που εσύ ήσουν διαδικτυακά παρών είναι η μόνη παρουσιά σου.

Ξέρω. Κάποιοι καταλαβαίνετε. Κάποιοι όχι. Το συμπέρασμα είναι πως δεν με ενδιαφέρει. Κάποιοι ακόμα να διερωτάστε. Γιατί, εν έτσι, γιατί το κάμνει τούτο, γιατί εν μας μιλά πλεόν, γιατί εν μας απαντά το τηλέφωνο. Σημείωση, επέταξα το. Εν έχω τηλέφωνο. Ναι εν έχω. Ούτε ίντερνετ μπαίνω, ούτε αναπάντητες αφήνω, ούτε τηλέφωνα πιάνω, ούτε μυνήματα στέλνω. Επίσης όταν έκαμα το blog έστειλα την διεύθυνση σε όλους που ήξερα. Ναι σε όλους, με το όνομα μου και το επίθετο -μα ο εύρος, ναι τζείνος -. Ναι, ναι, ναι, σε όλους, τζαι σε εκέινον και σε τούτο και στον άλλον. Ναι ακόμα και σε αυτόν. Γιατί. Έτσι. Επειδή εν θα εγυρέφκαν ποττέ να δούν..."Έλα ρε τι γίνεσαι, εννα πάμεν στον τάδε τόπο...." - Σόρρυ, εν έχω σήμα. Κάποιοι έχουν τρομερή περιέργεια (να δούν τι κάμνεις).

Τόση περιέργεια που με επιάναν κάθε μέρα τηλέφωνο να δουν τι κάμνω. Που με εγυρέφκαν μπάς και έπαθα κάτι. Που ήρταν να μου κάμουν παρέα. Που ανοίξαν το ψυγείο να δουν αν έχω φαί.

Τέλοσπάντων. Εξίασα και τι ήθελα να πω. Κάπως έτσι νιώθω τους τελευταίους μήνες, πως κάτι θέλω να πω αλλά πως πρέπει να γυρίσω που την άλλη να πάρω αέρα - έτσι ακριβώς όπως κολυμπώ. Επεθύμησα η αλήθεια. (Ευχαριστώ ρε ! Αντο διαβάσεις τούτο ποττέ  ξέρεις. ) Που λέτε έτσι. Προσπαθώ να πω κάτι αλλά πάντα φκαίνει κάτι άλλο. Οπότε επαρέτησα να μιλώ.

Ενδιαφέρει με   ένα πράμα μόνο πλεόν. Ένα πράμα μόνο με κάμνει να θωρώ πάνω που τα πρωινά. Να θωρώ βίδες να σφίγγουν, πράματα να δουλέφκουν, ρυτίδες να ισιώνουν, δόντια να φαίνουνται μέσα που χείλη κλειστά. Να βλέπω πράματα να δουλέφκουν. Τα υπόλοιπα. Οι υπόλοιποι. Εν έχω σήμα. Εν πιάνει το ίντερνετ. Εν φτάνω. Εν θα έρτω. Εμπορώ.

Αν και μουσική πλεόν δεν ακούω. I tried to run, but the damage is done.