Κόλλες παλιές.

Είχα πάει για ύπνο. Τελικά τα σχέδια ήταν άλλα. Εντύθηκα να περπατήσω αλλά πάλε. Νιώθω σαν το τετράδιο μου των μαθηματικών της τρίτης δημοτικού με τους πίνακες πολλαπλασιασμού, εσβηστήκαν τόσες πολλές φορές οι απαντήσεις που πλέον όσο και να σβήσεις πάλε φαίνουνταν.Είχαν μείνει στην κόλλα την λευκή, με τες μπλέ τες γραμμές να προσπαθούν ακόμα να βάλουν κάποια τάξη, μάταια. Έσβηνες τα πάντα που την κόλλα αλλά πάλε κάτι εμίνισκε στο χαρτί και απλά εκοίταζες μια κόλλα όφκερη χωρίς να ξέρεις τι να πείς, που τες απαντήσεις είχες τες σβήσει αφού.

Κάποτε είχαν μου πεί πως εύρο εν είσαι καλά και πρέπει να πάεις κάπου. Τελικά είχα πάει, έκαμα όπως μου είπαν και μετά έσπασε το γυαλλί και έμεινα να θωρώ τον τοίχο. Εμάζεψα όμορφα ωραία τα σπασμένα, ετύλιξα τα σε χαρτί μεν κοπεί κανένας άλλος και έβαλα τα στον κάλαθο. Κανεί.  Μετά εμείναν οι άκριες μας ώσπου και ατονήσαν, εκιτρινίσαν και εππέσαν.Λίγο η δουλειά, η αποστάσεις, και εγώ μάλλον που το μόνο που είχα ήταν οι κόλλες οι σβησμένες.

Λυπούμαι πολλές φορές, αλλά καμπόσες φορές γίνεται όπως τωρά που ο πάτος γίνεται ταβάνι. Που τούτα τα χρόνια επήαν, όι μόνο για μένα αλλά για πολλούς μας. Εννα ήθελα να τα έχω πίσω. ίσως για να τα σβήσω και να γράψω άλλα που πάνω τους. όπως το τετράδιο το παλιό. Να πάρει, λυπούμαι. Και να με ρωτούσατε εν ξέρω να απαντήσω. Πιθανόν να απαντούσα. Ξέρεις πως εν το λάστιχο του νερού άμμα το διπλώσεις και ανοίξεις την βρύση. Που κάποθθεν εννα αρκέψει να χάννει και στο τέλος εννα φκεί, με την βρύση να ποτίζει αδέξια παντού. Να σπαταλά νερό. Κάπως έτσι εννα απαντούσα. Εννα σας εδίουν σκέψες τόσες όσες να φτάσει το μεσημέρι να φάτε. Μετά που κάποιο σημείο απλά εν θέλεις άλλους διότι εν ξέρεις τι να τους δώσεις. Μέστο μαγικό καπέλο έμεινε η φόδρα μόνο τζαι κάτι ψοφησμένα κουνέλια. Αφού πλέον ούλλα σου τα παιχνίθκια επαλιύναν τζαι τες απαντήσεις ξέρεις τες. Ειλικρινά και χωρίς μελοδράματα. Πως γίνεται άραγε.

Η πιο συχνή κέψη που με βρίσκει ο ύπνος είναι του πόσες ζωές ζούμε ταυτόχρονα. Σε πόσα σύμπαντα ζούμε. Ζω εγώ στο καθένα το δικό σας. Ζεί ο καθένας σας στο δικό μου. Ζω στο κάθε σύμπαν των γονιών μου, των συγκατοίκων μου, στων ανθρώπων που με ξέρουν, που με σκέφτουνται. Πότε ζούμε μαζί; Πότε βρισκούμαστε; Ζω την ζωή του βλάκα στο σύμπαν κάποιων. Την ζωή του σούπερμαν στο σύμπαν άλλων. Ζω τα δικά μου καθμερινά και μέσα τους ζούν και πεταρίζουν εκατομμύρια άλλα των άλλων, που αλληλεπιδρούν,ζούν. Ζω τες υποτιθέμενες ζωές σας και εσείς τις δικές μου. Ζούμε μαζί και συνέχεια αλλά θέλουμε να είμαστε ξένοι. Μακάρι να είχαμε μνήμες και ένστικτο μόνο. Σε τούτες τες ζωές σας τες παραπάνω ώρες βρίσκει με ο ύπνος τελικά. Εκατομμύρια ζωές μέσα σε μια. Δίπλα η μια στην αλλη.