Κάτι που σκέφτομαι συνέχεια είναι η φωνή της φωνής. Πόση φωνή έχει μια φωνή. Πόση φωνή σου έμεινε αραγε; Πόση έμεινε, πόσην είχες αρχικά, πόσην εχρησιμοποίησες και πόση επήε χαμένη. Πότε ξεκίνησε να βγαίνει, πότε σιώπησε, γιατί σιώπησε. Πότε ήταν η τελευταία φορά που χάθηκε.
Λυπάσαι όταν καταλάβεις πως η φωνή σου δυναμώνει όσο σιωπάς. Σιωπάς για να μπορείς να φωνάζεις. Άραγε. Δεν ξέρω. Λυπούμαι πάντως. Το κακό είναι πως το κενό ανάμεσα στην σιωπή και τη φωνή είναι επικίνδυνο. Μεταμφιέζεται στα χρώματα που είσαι συνηθισμένος. Λες παραπάνω σιωπάς. Πάλε τα ίδια. Τα κέρατά μου μέσα. Αλίμονο.
Λυπάσαι όταν καταλάβεις πως η φωνή σου δυναμώνει όσο σιωπάς. Σιωπάς για να μπορείς να φωνάζεις. Άραγε. Δεν ξέρω. Λυπούμαι πάντως. Το κακό είναι πως το κενό ανάμεσα στην σιωπή και τη φωνή είναι επικίνδυνο. Μεταμφιέζεται στα χρώματα που είσαι συνηθισμένος. Λες παραπάνω σιωπάς. Πάλε τα ίδια. Τα κέρατά μου μέσα. Αλίμονο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου