Αστερόεσσες.

Κρύφτηκε πίσω απο πυκνά μαλλιά και έσβησαν τα φώτα καθώς σκαρφάλωνε αργά την ασημένια σκάλα στο περιλαίμιο της και κατρακυλησε ασθμαίνοντας τους αυεχνικούς. Στέναξε ο Έυρος και σάστισαν οι θυελλώδεις άνεμοι κάτω απο την θεόρατη λεύκα. Φανερώθηκαν λέξεις που για καιρό καλά κρυμμένες έσκαβαν τους φλοιούς της φαιάς τους ουσίας και εκτοξέυονταν με μανία στην αστερόεσσα νύχτα. Τρέκλιζαν σπασμωδικά στο βαθύ-γαλάζιο φόντο και κάθε θρόϊσμα έσπερνε χιλιάδες μυρωδιές - κόρες  - της άνοιξης, και τσάκιζαν με σπρωξίματα, τις άλογες κραυγές. Γυμνά σώματα ντύθηκαν την αυγή. Μπήκαν στα αστέρια, επισκέπτες της Γής, όμοιοι με τους προηγούμενους. Κοινωνοί της ίδιας, αιώνιας παγανιστικής τελετής. 


*Σιρόκος