Απο τις τρύπες στο έδαφος, σε μεγάλα ουρανοπρεπή ταβάνια έτοιμα να μαζέψουν αχνιστούς στεναγμούς. Κρέμμονταν οι μικρές λέξεις απο τα χείλη σαν καμπάνες έτοιμες να χτυπήσουν Κυριακή πρωί. Έτοιμες οι κόρες των οφθαλμών να σπινθηροβολήσουν μια πύρινη λαίλαπα που θα έκαιγε και την τελευταία μάυρη πέτρα πίσω της και τον κάθε κόκκο αλάτι.
Έψαχναν τρίζοντας να ξεφύγουν οι κάτοικοι του νού σαν ποντίκια σε καράβι που βουλιάζει. Θα έβρισκαν όμως σάπιες σανίδες και κρασοβάρελλα να ισορροπήσουν πάλι στην επιφάνεια μετά το ναυάγιο.
Κρίμας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου