Η Στοιχειωμένη Σκέψη.

Ξημερώθηκαν σε τρείς κινήσεις. 

Γκρίζεψαν τα  κατακόκκινα δειλεινά στην οριζόντια γαλανή γραμμή που χρόνια καταπίνει ζωές και μοίρες. Η περασμένη ώρα, σαν καθ'έξιν δολοφόνος, σκότωσε κάθε ατροφική ελπίδα που είχε το πρωί. Στο θολωμένο γυαλί σαν δρομείς έτρεχαν να τερματίσουν οι σταγόνες. Ξέφυγε στιγμιαία σε ένα χρώμα. Περπάτησε σε μια θανούσα ηλιαχτίδα. Ζήλεψε τον αέρα. Θάφτηκε στο χώμα. Σε ένα καρδιοκτύπι έζησε χίλιες φορές. Σε μισό απόγευμα τέλειωσε την προσευχή και τράβηξε ένα κλωνάρι απο ελιά να μαδάει για την ανηφόρα.

Κίνηση Πρώτη. 

Ο άνεμος μεταμφιέστηκε σε κύμα. Ο άνεμος έγινε κύμα. Το κύμα,  χυδαίο και αυθάδες, ξερνάει στην ακτή σκορπίζοντας το υπομονετικό χαλίκι που με την σειρά του στέναξε. Ο άνεμος εν γένη σιωπά. Ο άνεμος μιλά. Ο άνεμος αδύνατον να ακούσει. Ο άνεμος φέρνει. 

Κίνηση Δεύτερη.

Το όνειρο έσμιξε τα χνώτα τους. Σκέπασε τα μαραμμένα τους βλέφαρα και σκόρπισε αστερόσκονη απο μακρινούς αστέρες πίσω καθώς άνοιγαν οι βαριές κουρτίνες του νού. Πέρασαν σε ανείπωτα μεγέθη. Άνοιξαν καταπακτές που έκρυβαν - όχι υπόγεια - αλλά ουρανούς. Πέρασαν ποτάμια αλλά βράχηκαν απο χαρές και γέλια. Δούλεψαν σκληρά σε απάτητες βουνοκορφές και έσκισαν τα πόδια τους στις πέτρες. Μα έμειναν εκέι. Ονειρεύτηκαν πως έμειναν.

Η Στοιχειωμένη Σκέψη.

 Η σκέψεις μπορούν να γίνουν είτε πραγματικότητα είτε επιθυμίες. Οι σκέψεις μπορούν είτε να ζήσουν είτε να πεθάνουν. Οι σκέψεις αν δεν ειπωθούν γίνονται σιωπές. Οι σιωπές γίνονται στεναγμοί. Οι στεναγμοί γίνονται ημέρες. Οι ημέρες γίνονται νύχτες. Οι νύχτες μπορούν να περπατήσουν τις μικρές ώρες. Μπορούν αν σηκωθούν απο τους ξεχασμένους τάφους τους. Μπορούν με το κρύο τους χέρι να σου ακουμπήσουν το γόνατο καθώς κοιμάσαι μέσα στα ζεστά σκεπάσματα. Μπορούν να φυσήξουν το σιχαμένο τους χνώτο στα ρουθούνια σου. Μπορούν να σε αρπάξουν απο τα μαλλιά. Μπορούν να αφήσουν δάκρυα στο θολό παράθυρο που θα τρέχουν σαν δρομέις να προλάβουν. Να προλάβουν τις σκέψεις που τρέχουν. Οι σκέψεις γίνονται νύχτες. Οι σκέψεις γίνονται τις νύχτες. 

Οι σκέψεις στοιειώνουν τις σκέψεις. Οι νύχτες στοιχειώνουν τις σκέψεις. Κάπου νυχτώνει. Η σκέψεις θάβονται στα αναφιλητά. Ολάκερη Γή θάβεται σε ένα στομάχι. Ολάκερη Γή γράφεται σε ένα ληγμένο ειστήριο. Ολάκερη Γή χωράει κατρακυλάει. Η Γή είναι επίπεδη. Η Γή έχει τέλος. Η Γη μετριέται σε ένα χαμηλό ποτήρι. 

Η σκέψη τριγυρνάει. Βρυκολάκιασε. Η σκέψη απλώνεται σαν ομίχλη. Η σκέψη ξεψύχησε και πλέον στοιχειώνει.

Δεν θυμούμαι πότε έκλεισα τις κουρτίνες. Δεν θυμούμαι. Αλλά ελυπήθηκα που τις έκλεισα. Κοιμόμουν με τις κουρτίνες ανοιχτές και τα παράθυρα. Έκλεισα τα παράθυρα και έμειναν μέσα τα σκάρτα και η υγρασία και η μούχλα επρασίνισε τους αρμούς και τα πεζούλια. Τωρά εμέιναν μέσα όλα. Τωρά εμέιναν μέσα να με σαπίσουν. Τωρά εκλέισαν οι φωταγωγοί. Τωρά έμειναν μέσα τα στοιχειά.