Η πεταλούδα.

Η πεταλούδα πετάριζε στο σκοτεινό παράθυρο. Πάλευε με υπερκόσμιες, κοφτές, σπασμωδικές κινήσεις να σπάσει το παράθυρο για να περάσει δίπλα στο φανάρι του πεζοδρομίου. Τι να μου έφταιξε. Το ίδιο φως δεν θέλαμε;

Εγώ φταίω. Που τόσα χρόνια έμαθα μόνο να θάβω, έξι πόδια κάτω απο το πρωί, όσα μου άφηνε η νύχτα. Tο μόνο που πέτυχα είναι το πότε. 

Μέσα στις παλάμες μου η πεταλούδα πλέον, πεταρίζει. Το φως μακραίνει. Κλεισμένη. Νιώθω το πετάρισμα της. Μπορεί να με σηκώσει νομίζω. Πόσο βαρύς να είμαι άραγε. Πόσο να βάρυνα τόσα χρόνια.

Με σηκώνει ήδη. Πόσα να πετύχεις με μια χούφτα αέρα; Πόσο να πεταρίζεις; 

Η πεταλούδα φωτίζει το πεζοδρόμιο. Έξι πόδια απο το παράθυρο μου. Ξεπλένεται άραγε η νεραϊδόσκονη;