Ο Αντικαταστάτης.

Και μετά θα έρθει να σταθεί εκεί που ήμασταν.

Μετά, θα ειδωθεί από τους οικείους μας σαν ένα ομοίωμα. Για να κρατάει την θέση μας στο τραπέζι, στον καναπέ, στον κήπο, στο αυτοκίνητο, στο δίπλα κάθισμα, στην αγκαλιά. Στην άδεια γούβα από την δική μας μεριά στο κρεβάτι. Στις φορεμένες παντόφλες και στα τσαλακωμένα μπλουζάκια.

Μετά, πάρει την θέση μας στις φωτογραφίες, στις αναμνήσεις μας, στις ώρες που κοιμόμαστε, στα αποτσίγαρα, στα κατακάθια του καφέ, στα άδεια μπουκάλια, στα λερωμένα ποτήρια της προηγούμενης νύχτας, στα απάνθρωπα πρωινά, στις κρύες στάσεις του λεωφορείου και στα ανούσια διαλείμματα. 

Μετά, θα έρθει σιγά-σιγά σαν φίδι στην άμμο να συρθεί ανάμεσα στις ρυτίδες μας. Να μπεί στις κόγχες των ματιών μας και να μείνει εκεί, να θολώνει τις χθεσινές προβολές μας πίσω από βρεγμένα τζάμια. Θα έρθει να σταθεί στα δικά μας χνάρια, και θα μείνει εκεί σιωπηλός. Να ζήσει. Εσαεί.

Μετά, θα μείνει εκεί.