Τόσες περιστροφές και ακόμα έιμαστε στο ίδιο σημειο. Τόσα μάυρα ελαστικά καθαρίσαμε σε απέραντους δρόμους, και ακόμα δεν ξεκινήσαμε. Είμαστε στο ρελαντί γιατί πάντοτε μένουμε στο παλιό γκαράζ, προσεγμένοι και δήθεν αγέρωχοι. Θα ξεκινήσουμε σε λίγο. Μα εμέις. Είμαστε εμείς, ποιοί άραγε; Η αντανάκλαση στο χρώμιο με σκισμένο κοντοπαντέλονο και τα γρατζουνισμένα γόνατα. Με τους ανοιχτούς ώμους και τους φουσκωμένους πνέυμονες,  γεμάτους βοριάδες. Θα μαρσάρουμε και θα βρυχηθούμε. Η αδυναμία. Η δύναμη του ενός.

Είμαστε αεικίνητοι αλλά πάντα σε τέλμα. Αξιοθάυμαστο πόσο περιορισμένη μπορεί να γίνει η φαντασία του ανθρώπου. Όταν ανακαλύψεις το εγώ αντιλαμβάνεσαι πόσα ψέματα είπες στον εαυτό σου. 

Κρίμα.