Βασικά είμαι λλίο μεθυσμένος. Για παράδειγμα η διαφορά του μεθυσμένος απο το πως θα συμπεριφερόμουν κανονικά είναι ελάχιστη και δεν θα την εκαταλάβαιν αούτε εγώ. Μπορώ να πω πως αν με γνώριζε κάποιος πρώτη φορά σε έτσι κατάσταση θα με ενόμιζε για κάποιον πολύ ευχάριστο. Βασικά το ούζο εν στα τελειώματα και αν ανοίξω τον μεταξά εννα σηκωστώ κοτοπουλίν οπότε έτσι όπως ένι εν καλά.
Θέλω να γράψω κάτι. Για κάτι, κατ' ακρίβειαν. Για να ακριβολογήσω θέλω να γράψω κάτι για τα πράγματα γύρω μας. Δηλαδή για τα υλικά που μεταποιούνται και φτιάχνουν το περιβάλλον μας τα οποία εμέις χρίζουμε άψυχα και ασήμαντα στον κόσμο μας που το μόνο που μετρά για να μπείς στον παράδεισο είναι μια καλή ψυχή. Δηλαδή ΑΝ καταφέρεις να χτίσεις μια καλή ψυχή σε 100 χρόνια μπαίνεις. Ευκολάκι. Άξιος στόχος. Μακάρι να τα καταφέρω.
Θέλω να γράψω για πράγματα μας. Για τα τούβλα μας, για τα τετράδια μας, για τα γραφεία μας, τα αυτοκίνητα μας, τους καναπέδες μας κλπ. Για παράδειγμα η ζωή ενός ανθρώπου δεν διαφέρει απο την ζωή του διπλανού σωστά. Δηλαδή σαν άνθρωποι δεν διαφέρουμε παρά μόνο ως προς την υλοποίηση ενός πανοποιότυπου πειράματος. Είμαστε όλοι άνθρωποι. Αν σκεφτούμε την ανθρωπότητα στο σύνολο για όλα το χρόνια στην Γη τότε δεν διαφέρουμε. Αν ασχοληθούμε με τον εαυτό μας τότε διαφέρουμε άπειρα. Αβεβαιότητα πάλι για το κατά πόσο εμείς οι ίδιοι είμαστε κάτι ή τίποτα.
Στο ίδιο πλαίσιο, τι διαφέρουν τα τούβλα τα δικά σου απο τα τούβλα του γείτονα. Στο κάτω-κάτω Η ΕΡΏΤΗΣΗ είναι η ίδια. Τι διαφέρουν τα δικά σου άτομα της ύλης απο τα άτομα του διπλανού σου και ακόμα πιο γενικά απο τα άτομα του εαυτού σου πριν ενα εκατομμύριο χρόνια;
Τα τούβλα τα δικά σου κλείουν ακριβώς την απάντηση. Κλείουν ιστορίες. Περικλείουν μνήμες απο υλοποιήσεις δευτερολέπτων με άλλα άτομα. Με άτομα που σε γεννήσαν, που σε μεγαλώσαν, που σε είδαν να φεύγεις και να έρχεσαι. Με άτομα που σε ζητούσαν και απο άτομα που ζητούσες. Έχουν μέσα τους την δική σου περιγραφή για το σύμπαν. Έχουν ακριβώς όσες απαντήσεις χρειάζεσαι σε όσες ερωτήσεις θα κάμεις ποτέ σου σε τούτο το ημίχρονο που σου ζητήθηκε να παίξεις. Έχουν ζωγραφισμένα πάνω τους τα σημάδια απο τις νερομπογιές σου, τα σημάδια στις πόρτες απο τα ατίθασα χρόνια σου. Το αυτοκίνητο σου θυμάταιμ ή μάλλον σου θυμίζει, τες φορές που σε άφηκε, που έβρασε, που σε έσπασε, που σε έκοψε σε κάτι ώρες ακατάλληλες, που σε εβούρησε, που σε εσταμάτησε, που το πέταξες.
Αξίζει να στήνεις τα τούβλα κάθε φορά που πέφτουν; Αξίζει να κρατάς τα υλικά σου μαζί σου; Αξίζει να φυσάς ζωή σε κάτι άψυχο που μπορεί να έχει ο καθένας αλλά στα χέρια σου να είναι μοναδικό; Αξίζει να εξημερώσεις μια αλεπού όπως έκανε ο μικρός Πρίγκηπας; Αξίζει να έχεις κάτι πάντα μαζί σου, να μεγαλώνει μαζί σου, να το σάζεις και να σπάζετε και να χαλάτε μαζί καθώς κατεβένετε μαζί τα σκαλιά του ρολογιού; Το ρολοϊ άλλωστε είναι σπείρα και όχι κύκλος.
Αφού η ύλη είναι άψυχη τότε γιατί αν δεν την κρατήσουμε σφιχτά βγαίνει η ψυχή μας ;
Θέλω να γράψω κάτι. Για κάτι, κατ' ακρίβειαν. Για να ακριβολογήσω θέλω να γράψω κάτι για τα πράγματα γύρω μας. Δηλαδή για τα υλικά που μεταποιούνται και φτιάχνουν το περιβάλλον μας τα οποία εμέις χρίζουμε άψυχα και ασήμαντα στον κόσμο μας που το μόνο που μετρά για να μπείς στον παράδεισο είναι μια καλή ψυχή. Δηλαδή ΑΝ καταφέρεις να χτίσεις μια καλή ψυχή σε 100 χρόνια μπαίνεις. Ευκολάκι. Άξιος στόχος. Μακάρι να τα καταφέρω.
Θέλω να γράψω για πράγματα μας. Για τα τούβλα μας, για τα τετράδια μας, για τα γραφεία μας, τα αυτοκίνητα μας, τους καναπέδες μας κλπ. Για παράδειγμα η ζωή ενός ανθρώπου δεν διαφέρει απο την ζωή του διπλανού σωστά. Δηλαδή σαν άνθρωποι δεν διαφέρουμε παρά μόνο ως προς την υλοποίηση ενός πανοποιότυπου πειράματος. Είμαστε όλοι άνθρωποι. Αν σκεφτούμε την ανθρωπότητα στο σύνολο για όλα το χρόνια στην Γη τότε δεν διαφέρουμε. Αν ασχοληθούμε με τον εαυτό μας τότε διαφέρουμε άπειρα. Αβεβαιότητα πάλι για το κατά πόσο εμείς οι ίδιοι είμαστε κάτι ή τίποτα.
Στο ίδιο πλαίσιο, τι διαφέρουν τα τούβλα τα δικά σου απο τα τούβλα του γείτονα. Στο κάτω-κάτω Η ΕΡΏΤΗΣΗ είναι η ίδια. Τι διαφέρουν τα δικά σου άτομα της ύλης απο τα άτομα του διπλανού σου και ακόμα πιο γενικά απο τα άτομα του εαυτού σου πριν ενα εκατομμύριο χρόνια;
Τα τούβλα τα δικά σου κλείουν ακριβώς την απάντηση. Κλείουν ιστορίες. Περικλείουν μνήμες απο υλοποιήσεις δευτερολέπτων με άλλα άτομα. Με άτομα που σε γεννήσαν, που σε μεγαλώσαν, που σε είδαν να φεύγεις και να έρχεσαι. Με άτομα που σε ζητούσαν και απο άτομα που ζητούσες. Έχουν μέσα τους την δική σου περιγραφή για το σύμπαν. Έχουν ακριβώς όσες απαντήσεις χρειάζεσαι σε όσες ερωτήσεις θα κάμεις ποτέ σου σε τούτο το ημίχρονο που σου ζητήθηκε να παίξεις. Έχουν ζωγραφισμένα πάνω τους τα σημάδια απο τις νερομπογιές σου, τα σημάδια στις πόρτες απο τα ατίθασα χρόνια σου. Το αυτοκίνητο σου θυμάταιμ ή μάλλον σου θυμίζει, τες φορές που σε άφηκε, που έβρασε, που σε έσπασε, που σε έκοψε σε κάτι ώρες ακατάλληλες, που σε εβούρησε, που σε εσταμάτησε, που το πέταξες.
Αξίζει να στήνεις τα τούβλα κάθε φορά που πέφτουν; Αξίζει να κρατάς τα υλικά σου μαζί σου; Αξίζει να φυσάς ζωή σε κάτι άψυχο που μπορεί να έχει ο καθένας αλλά στα χέρια σου να είναι μοναδικό; Αξίζει να εξημερώσεις μια αλεπού όπως έκανε ο μικρός Πρίγκηπας; Αξίζει να έχεις κάτι πάντα μαζί σου, να μεγαλώνει μαζί σου, να το σάζεις και να σπάζετε και να χαλάτε μαζί καθώς κατεβένετε μαζί τα σκαλιά του ρολογιού; Το ρολοϊ άλλωστε είναι σπείρα και όχι κύκλος.
Αφού η ύλη είναι άψυχη τότε γιατί αν δεν την κρατήσουμε σφιχτά βγαίνει η ψυχή μας ;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου