Η σωσίας.

Θα έβρω μια σωσία σου. 

Κάποια που να σου μοιάζει, να μπαίνει στην σκιά σου τα πρωϊνά της Κυριακής - να διασχίζει τα πεζοδρόμια των αυτοκινητόδρομων μαζί μου.

Κάποια που να περπατά σαν εσένα, για να ξυπνώ στον βηματισμό - την ώρα που τα ξυπνητήρια μάταια θα προσπαθούν να διώξουν την προηγούμενη νύχτα. 

Κάποια που να είναι, ίδια αλλά όχι ακριβώς εσύ - να την βλέπω στις πόρτες.

Κάποια που να μπορεί, όπως εσένα - να χωρίζει τις ώρες στο άτακτο παιχνίδι τους.

Κάποια που να ξέρει, πως οι γωνιές - υπάρχουν μόνο ακριβώς επειδή υπάρχουν τείχη.

Κάποιαν που να φεύγει τα βράδυα, και να είναι αχρείαστη -  τις ώρες που θα ονειρέυομαι.